خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات

با فایل فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات شامل 107 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل راه کارهای ایجاد آرامش روان در زندگی فردی از منظر روایات :

اشاره

در این مقال، به راه کارهای ایجاد آرامش روانی از دیدگاه معارف اسلامی پرداخته شده و عوامل ایجادکننده سکون و آرامش قلبی و روحی بیان گردیده اند

.

در ایجاد آرامش و سکون و طمأنینه، عوامل بسیاری دخالت دارند که به موارد عمده آن اشاره می شود

.

۱.

صبر

«

صبر» در لغت، بازداشتن نفس به سبب رسیدن مکروهی به آن از جزع و فزع است

.

صبر موجب غم زدایی و آرامش روان است؛ چنان که امیرمؤمنان علی علیه السلام می فرماید: «با اراده های صبورانه و حسن یقین، غم های وارد بر خود را دور ساز

.»^(۱)

مؤمن با اعتقاد به ثواب و پاداش الهی برای صبر کردن، با صبوری غم و اندوه را از خود می زداید و آرام می گیرد؛ چرا که اعتقاد دارد «اِنَّما یُوفَّی الصّابرونَ اَجرَهُم بغیرِ حِسابٍ» (زمر: ۱۰)؛ همانا صابران اجر و پاداش خود را بی حساب دریافت می کنند

.

در مرتبه بالاتر، مؤمن بر این باور است که رحمت الهی شامل او شده. از این رو، دلیلی بر غمگین بودن نمی بیند؛ چه این که خداوند متعال می فرماید: «و بَشِّر الصابرینَ الّذین اِذَا اَصابتهم مصیبهٌ قالوا اِنّا لِلّه و اِنّا اِلیه راجِعون اوُلئکَ عَلیهم صلواتٌ مِن ربِّهم و رحمهٌ و اولئکَ هم المهتدونَ» (بقره: ۱۵۵

۱۵۶)

؛ و بشارت بده به استقامت کنندگان که هرگاه مصیبتی به آن ها رسد، می گویند

:

ما از آنِ خدا هستیم و به سوی او بازمی گردیم. این ها همان ها هستند که الطاف و رحمت خدا شامل حالشان شده و آن ها هستند هدایت یافتگان

.

بنا به گفته شهید ثانی، این مرتبه از صبر، مرتبه «رضا» است

(۲)

و روشن است که مرتبه رضا با غم تناسبی ندارد؛ چون کسی که راضی و خشنود است، غمناک نیست، آرام است

.

۲.

توبه

اهمیت توبه: احساس گناه مایه خستگی روح است. این احساس باعث سرخوردگی در زندگی می شود. گناه کار احساس پوچی و از دست دادن انگیزه ادامه حیات می کند، مضطرب و نگران است

.

حضرت علی علیه السلام می فرماید: «چه بد قلاده ای است قلاده گناهان

.»^(۳)

احساس گناه، فکر را دایم به خود مشغول می دارد. گناه کار همیشه به این فکر است که چگونه خود را از این قلاده رهایی بخشد. این فکر مانند کابوسی وحشتناک، بر روح او سایه افکنده، او را مضطرب می سازد و آرامش را از او سلب می نماید. «توبه» یکی از بهترین راه های رهایی از کابوس درون و آزادی از چنگال احساس گناه است؛ چرا که سبب آمرزش گناه و تقویت امید انسان به رضایت الهی و بازگشت به سوی خداوند متعال است و به همین سبب، موجب کاهش شدت اضطراب می گردد

.^(۴)

۳.

دعا

دعا همچون باران بهاری است که سرزمین دل ها را سیراب می کند و آرامش را بر شاخسار روح و جان آدمی ظاهر می سازد. انسان در دعا، با خدای خود مناجات می کند و از مشکلاتی که زندگانی او را نگران کرده، به او پناه می برد. بی تردید، با بازگوکردن مشکلات، حالت آرامش روانی به انسان دست می دهد و از تشویش خاطر رهایی می یابد

.

یکی از روان شناسان می گوید: «امروزه یکی از علوم، یعنی روان پزشکی، همان چیزهایی را تعلیم می دهد که پیامبران تعلیم می دادند، چرا؟ به علت اینکه پزشکان روانی دریافته اند که دعا و نماز و داشتن یک ایمان محکم به دین، نگرانی و تشویش و هیجان و ترس را، که موجب نیمِ بیشتری از ناراحتی های ماست، برطرف می سازد

.»^(۵)

دعا به درگاه الهی منشأ آرامش روح و روان می شود و درد و غم را از انسان زایل می سازد و انسان احساس می کند یک پناهگاه قوی و محکم دارد که حامی و پشتیبان اوست. امام صادق علیه السلام می فرماید: «پدرم، امام باقر علیه السلام هر وقت امری او را محزون می کرد، زنان و کودکان را جمع می نمودند، پس دعا می کردند

.»^(۶)

هیچ انسانی نیست که گرفتاری و مشکلات در زندگی نداشته باشد. بلاهای روحی همه انسان ها را تهدید می کنند. ارتباط با خدا و دعا به درگاه الهی دردها را زایل می کند و باعث آرامش زندگی می شود

.

امام صادق علیه السلام می فرمایند: «دعا کن که شفای همه دردها در دعاست

.»^(۷)

یکی از فیلسوفان روان شناسی، دعا را برای معالجه بیماران، راهی مفید دانسته، می گوید: «دعا برای معالجات امراض روحی بسیار مؤثر بوده و در نتیجه، صحّت بدنی و جسمی را در پی خواهد داشت

.»^(۸)

دعا و نیایش ابعادی عاشقانه دارد. دعا می تواند بیانگر عشق حق شناسی و لذت روحی سیراب شده باشد. از دیدگاه روان شناسی، هرگونه دعا و نیایش همچون آیینی سحرآمیز، تسکین دهنده است

.^(۹)

الکسیس کارل می گوید: «دعا، محکم ترین و بالاترین حلّال مشکلات است. تأثیر دعا واقعا شگفت انگیز است. قدرت دعا، نشانه آزاد شدن انرژی است؛ همان طور که به کمک تکنیک های عملی، انرژی اتمی را آزاد می کنند، با استفاده از قدرت دعا و از طریق شگردهای عملی، می توان انرژی معنوی را آزاد ساخت. آثار این قدرت انرژی زا بر بسیاری از مردم آشکار است

.»^(۱۰)

آقای دیل کارنگی، روان شناس معروف امریکایی می نویسد: «هنگامی که کارهای سنگین قوای ما را از بین می برد و اندوه ها هر نوع اراده ای را از ما سلب می کند و بیشتر اوقات، که درهای امید به روی ما بسته می شود، به سوی خدا روی می آوریم، ولی اصلاً چرا بگذاریم روح یأس و ناامیدی بر ما چیره شود؟ چرا همه روزه به وسیله خواندن نماز و دعا و بجا آوردن حمد الهی، قوای خود را تجدید نکنیم؟

»^(۱۱)

ما برای ایجاد آرامش در زندگی باید دعا کنیم و به خداوند متعال پناه ببریم؛ چه این که دعا اگر مستجاب شود یا مستجاب نشود، در روح انسان ایجاد آرامش می کند؛ زیرا دعا و خواندن خدا دو اثر در آرامش روح و روان انسان دارد: یکی اینکه خود دعا ذاتا موجب آرامش است و کوه های غم و نگرانی را ذوب می کند؛ چرا که دعا یکی از مصادیق یاد خداست و یاد خدا قطعا موجب آرامش است. دیگر اینکه انسان اگر با تمام شرایط دعا کند و در نهایت، خداوند کریم هم مصلحت بداند، دعای او در رفع غم و اندوه مستجاب خواهد شد؛ چنان که خداوند متعال درباره داستان حضرت ایّوب علیه السلام می فرماید: «و اَیّوبَ اِذ نادی ربَّهُ اَنّی مَسّنَی الضُرُّ و اَنتَ ارحَمُ الراحمینَ فَاستجبنا لَهُ فکَشفنا ما بِهِ مِنْ ضُرٍّ و آتیناه اَهلَهُ و مِثلَهم معهم» (انبیاء: ۸۲)؛ و ایّوب وقتی که پروردگار خود را خواند که مرا رنجی سخت رسیده است و تو بخشنده ترین بخشندگانی، او را اجابت کردیم و آنچه را به او رسیده بود از رنج واندوه زایل ساختیم

…

دعا و نیایش علاوه بر اینکه غم و اندوه را زایل می کند، باعث اطمینان قلب و قدرت روحی می شود؛ زیرا انسان در نهایت، به ویژه در وقت اضطراب، غالبا با حضور قلب و خلوص نیت رو به سوی خدای می آورد و با او درد دل می کند، عقده های خویش را بیرون می ریزد و اسرار خود را، که در نهان گاهش محافظت می شد، به زبان می آورد و تنها از او راه چاره و گریزگاه طلب می نماید و با آه و ناله تقاضای کمک می کند و این خود طمأنینه و آرامش کاملی در پی خواهد داشت

.

به دیگر سخن، وقتی نیایشگر از بن جان و ژرفای دل، دست به دعا برمی دارد نوعی شادابی و بهجت و انبساط در درون خود احساس می کند که حاضر نیست به هیچ بهایی آن را از دست بدهد. دعا در انسان حالت روشن دلی و روشن بینی و آرامش ایجاد می کند و در حکم چراغی می گردد که در درونش روشن شده باشد، بر خلاف افرادی که با دعا و یاد خدا رابطه ندارند و همیشه خانه دلشان تاریک و ظلمانی است و از درک و بینش و روشنایی بی نصیبند و از دعا به عنوان نیروی بهجت زا و انبساط آفرین محرومند

.

دکتر آلکسیس کارل درباره اثر تسکینی دعا می گوید: «نیایش را نباید با مُرفین هم ردیف دانست؛ زیرا نیایش در همین حال که آرامش را پدید آورده است، به طور کامل و صحیح، در فعالیت های مغزی انسان یک نوع شکفتگی و انبساط باطنی و گاه قهرمانی و دلاوری را تحریک می کند. دعا در انسان نیروی مقاومت می آفریند، تلخی ها را شیرین می گرداند و از اضطراب و تردید رهایی یافته و با آن خود را به پایگاه عظیم قدرت روحی و معنوی متصل می کند و هیچ حادثه و رویدادی آرامش و اطمینان او را برهم نمی زند

.

آدمی به واسطه دعا و نیایش به قدرت لایتناهی تکیه می کند و در تمام امور از او مدد می گیرد و مآلاً صدق و خلوص، آرامش و صفا تمام هستی او را احاطه می کند

.

اصولاً نیایش و دعا انسان ها را آن چنان رشد می دهد که جامه ای که وراثت و محیط به قامتشان دوخته است، برایشان کوتاه می گردد، ملاقات پروردگار آن ها را از صلح و آرامش درون لبریز می سازد، به طوری که شعشعه پرتو این صلح از چهره آن ها نمودار است و آن را هرجا که روند، با خود می برند

.»^(۱۲)

نیایشگر، که با تضرّع و ناله مضطربانه و از روی عشق و محبت، معبود خویش را صدا می زند و پیوسته عظمت و جلال او را در ذهن خود مجسّم می سازد، هر نوع بلا و گرفتاری را از خود دفع می کند

.

حضرت امیرالمؤمنین علیه السلام در نهج البلاغه می فرمایند: «گرفتاری های پی درپی را با دعا دور نمایید

.»

و همچنین امام رضا علیه السلام می فرماید

:

«

بر شما باد دعا کردن؛ زیرا دعا و درخواست از خدای عزّوجل بلا و غم را برطرف می سازد

.»^(۱۳)

آثار و برکات دعا

دعا به درگاه ایزد متعال آثار و برکات ویژه ای دارد که به چند نمونه از آن ها اشاره می شود

:

۱.

رهایی از غربت و بیگانگی: دعا انسان را از انزوای درون بیرون آورده، به جمع پیوند می زند و آن در حقیقت، همدم شایسته ای است که تنهایی و غربت وحشتناک را به انس و الفت مبدّل می سازد؛ زیرا شخصی که در حال نیایش است، نه تنها خود را تنها نمی بیند، بلکه با چشم دل می یابد که در آن حالات عرفانی، مجموعه کائنات با او هم نوا هستند؛ چه آن که به فرمایش قرآن کریم، هرموجودی تسبیح و حمد او می گوید، ولی شما تسبیح آن ها را نمی فهمید

.^(۱۴)

عالم هستی یکپارچه در حال تسبیح و تحمید خداست. هر موجودی به نوعی، به حمد و ثنای حق مشغول است. منتها افراد غافل و لااُبالی نمی توانند آن را درک کنند. فقط اهل پرستش و دعا هستند که از روی عشق و محبت و با سوز و گداز، او را می خوانند و این صدا را به گوش و جان می شنوند. به قول مولوی

:

گر تو را از غیب چشمی باز شد با تو ذرّات جهان همراز شد

نطق آب و نطق خاک و نطق گِل هست محسوس حواس اهل دِل

جمله ذرات عالم در نهانبا تو گریانند روزان و شبان

گر سمیعیم و بصیر و با هُشیمبا شما نامحرمان ما خامُشیم

.

۲.

مایه آرامش دل: دعا و ذکر خدا باعث آرامش روح و روان می گردد و دل انسان تنها با یاد خدا آرام می گیرد

.

مولای متّقیان علی علیه السلام فرمودند: «خداوند سبحان ذکر و یاد خود را صیقل دهنده و روشنایی دل ها قرار داده است

.»^(۱۵)

۳.

وسیله تقرّب انسان به خدا: بالاترین آرزوی انسان رسیدن و وصال به خداست و انسان فطرتا دوست دارد از محبوبیت او برخوردار گردد. همواره در تکاپوی این معناست که فرصتی پیش آید تا با تمسّک به وسایل تقرّب به خدا، به مقصودش نایل گردد. دعا بهترین وسیله ای است که در رسیدن به این مهم، کمک شایانی می کند

.

امام صادق علیه السلام می فرمایند: «بر شما باد به دعا؛ زیرا چیزی مانند آن باعث نزدیکی انسان به خدا نمی گردد

.»^(۱۶)

این از آن روست که انسان به واسطه دعا و نیایش، رو به سوی خدا می آورد و فاصله ها را کم می کند و حجاب ها را کنار زده، خویشتن را از قید و بند بندگی شیطان و نفس امّاره می رهاند و از هلاکت و سقوط حتمی نجات می بخشد

.

نیایش و دعاست که خدامحوری را در زندگی انسان به عنوان یک اصل خدشه ناپذیر در آورده و همه خواست ها و نیازها و خُلق و خوی ها را بر گرد محور او قرار می دهد و از آنچه باعث اعراض و رویگردانی و قطع عنایت حضرت باری تعالی است، به شدت اجتناب می دهد

.

۴.

بهترین وسیله بازیابی خود: بدون تردید، هنگامی که انسان به مادیات و لذّت حاصل از آن مشغول باشد و همواره در جهت ثروت اندوزی و جاه طلبی و بی بندوباری گام بردارد، به تدریج خدا را، که مبدأ آفرینش موجودات است، فراموش کرده و از تذکّر و یادآوری او غفلت می ورزد و بالمآل، خود واقعی خویش را فراموش می کند

.

با دعاست که انسان خود واقعی خویش را، که پرتوی از عالم ربوبی است، باز می یابد و هر چه توجه او به خدا بیشتر می شود، به همان نسبت با خود آشنا می گردد و او را از غفلت و بی توجهی نجات داده، جانی تازه و آرامشی ویژه به او می بخشد

.

در دعا و نیایش است که انسان خود را آن گونه که هست، می بیند، به نقص و عیب خویش آگاه می گردد و مانع این می شود که در او «خودپنداری» جایگزین «خود حقیقی

»

شود و هرگز این دو را با یکدیگر خلط نکرده، پیوسته از هم تمیز دهد

.

ویلیام جیمز درباره دعا و نیایش

می گوید: «انگیزه نیایش و دعا نتیجه ضروری این امر است که در عین اینکه درونی ترین قسمت از خودهای اختیاری و عملی هر کس خودی از نوع اجتماعی است، با وجود این، مصاحب کامل خویش را تنها در جهان اندیشه می تواند پیدا کند. اغلب مردم، خواه به صورت پیوسته، خواه تصادفی، در دل خود به آن رجوع می کنند. حقیرترین فرد در روی زمین با این توجه عالی، خود را واقعی و با ارزش می کند

.»^(۱۷)

۴.

صله رَحِم

یکی از دستورهای دین اسلام، که به فعالیت های عینی و خارجی انسان اختصاص دارد، ارتباط با خویشاوندان و اقوام است که از آن تحت عنوان «صِله رَحِم» یاد می شود

.

در اندیشه دینی ما، حفظ، توسعه و تعمیق روابط فامیلی و ارتباط صمیمانه و حمایتی خویشاوندان از چنان اهمیتی برخوردار است که پیامبراکرم صلی الله علیه و آله آن را جزو دین دانسته

(۱۸)

و در جای دیگر، هدف از رسالت خویش را پس از بندگی خداوند و شکستن بت ها و طواغیت، صله رحم معرفی می کنند

.^(۱۹)

از منظر تفکّر دینی، نقش صله رحم به گونه ای است که انجام آن سبب سامان دهی و ایجاد سلامت و عافیت و در طریق صحیح قرارگرفتن تمام امور است؛ آنجا که امام صادق علیه السلام می فرماید: «نیکی کنید و صله رحم نمایید… که باعث عافیت در تمام امور می شود

.»^(۲۰)

همچنین در روایتی دیگر، ارتباط خویشاوندی را سبب آرامش و تسکین خاطر افراد معرفی کرده می فرماید: «هرگاه کسی از رَحِم خود عصبانی شد و بر او غضب کرد، پس باید به سوی او روانه شود و با او تماس برقرار کند. به درستی که دو رحم در تماس با یکدیگر به آرامش و سکون می رسند

.»^(۲۱)

بنابراین، درباره اهمیت صله رحم و نقش و پیامدهای آن در سلامت و آرامش روحی و بهداشت روانی انسان از منظر آموزه های دینی، همین بس که امام صادق علیه السلام ایجاد ارتباط فامیلی را تأمین کننده سلامت و عافیت تمام امور انسانی معرفی کرده اند. از این رو، در اینجا مناسب است به مباحثی پرداخته شود که در رابطه با تبیین موضوع مزبور مفیدند

.

الف. معنای «رحم» و «صله رحم

»

راغب اصفهانی درباره واژه «رحم» چنین می گوید

: «”

رَحِم

”

در اصل، همان

“

رَحِم

”

زن است و استعاره برای خویشان و نزدیکان به کار می رود؛ به این جهت که آن ها از یک رحم شکل گرفته اند

.»^(۲۲)

مرحوم علّامه طباطبائی می فرماید: «رَحِم عبارت از آن جهت وحدتی است که به خاطر تولّد از یک پدر و مادر و یا یکی از آن دو در بین اشخاص برقرار می شود و در حقیقت، باعث اتصال و وحدتی است که در ماده و وجودشان نهفته است

.»^(۲۳)

در حدیثی از امام صادق علیه السلام نیز وقتی از حضرتشان درباره تفسیر آیه شریفه «الّذینَ یَصِلونَ ما اَمراللّهُ بِه» سؤال شد، فرمودند: «منظور خویشاوندان توست

.»^(۲۴)

از مجموع آنچه ذکر شد، معلوم می شود که مراد از «رحم»، که صله آن مورد تأکید و توصیه دین است، اقوام و خویشاوندان می باشند که در عرف مردم، به عنوان نزدیکان و خویشاوندان تلقّی می شوند

.

اما درباره «صله رحم» و معنا و مفهوم آن، ابن اثیر چنین می گوید: «مراد از

“

صله رحم

”

احسان نمودن به نزدیکان از خویشان نسبی و سببی و مهربانی و عطوفت نشان دادن به آن ها و رعایت کردن احوال آنان است

.»^(۲۵)

مرحوم نراقی می فرماید: «صله رحم عبارت است از: شریک ساختن رحم و خویشاوندان در مال و مقام و دیگر خیرات دنیا که آدمی به آن ها دست می یابد

.»^(۲۶)

با این بیان ها، روشن می شود که «صله رحم» یعنی ارتباط و پیوند با اقوام و خویشان که می تواند در قالب ها و شکل های گوناگون نمود خارجی پیدا کند. گاهی اوقات در حدّ یک سلام کردن و احوالپرسی است، چنان که امام سجاد علیه السلام می فرماید: «صلوا ارحامَکم و لو بِالتسلیم

.»^(۲۷)

و گاهی به صورت ملاقات های حضوری، کمک های مادی و معنوی در موقعیت های مقتضی و بالاخره، تماس های مستقیم و غیرمستقیم با اقوام به گونه ای که احساس شود پیوند خویشاوندی همواره بین آن ها برقرار می باشد

.

ب. صل