خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید

با فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید شامل 37 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل ایمان و امید :

نگاه ویژه

در این بخش نگاهی ویژه به پنج مقاله داریم.این مقالات به جهت اهمیت خاص موضوع یا اهمیت مطالب مطرح شده در آنها با تفصیل بیشتری مورد تحلیل و نقد قرار گرفته اند.

عبدالکریم سروش

کیان، خرداد و تیر ۷۹

چکیده:

آقای سروش تجربه دینی را علت حصول ایمان می داند. در نظر ایشان، عقاید دینی صورتهایی هستند که بر امر بی صورتی افکنده شده اند. ایمان عملی ارادی است و واجد عناصری غیرمعرفتی مانند اعتماد، توکل، دوست داشتن و خضوع است. هراندازه قرائن کمتری بر ایمان وجود داشته باشد، امکان خطرکردن بیشتر می شود و فضا برای ایمان آوردن مناسبتر می گردد.

ایمان دینی، یعنی باور داشتن و دل سپردن به کسی (خدا) همراه با اعتماد و توکل به او و نیک دانستن و دوست داشتن او. ایمان را با اعتقاد محض نمی توان معادل دانست. در ایمان، علاوه بر اعتقاد، توکل و اعتماد و نیک دانستن و دوست داشتن و خضوع و تمکین هم نهفته است. باورهای بسیاری داریم که در عین یقینی بودن، ایمان نیستند. مثلا به وجود شیطان یقین داریم، اما هرگز به او ایمان نداریم; زیرا او را شایسته اعتماد نمی دانیم، بر او توکل نمی ورزیم و در او فضیلتی سراغ نداریم. ایمان تحولی در وجود و شخصیت آدمی پدید می آورد که صرفا جنبه ذهنی ندارد. شخص مؤمن همه هستی خود را یکجا به موضوع ایمان خود می بخشد.

یقین کم و زیاد نمی شود; اما ایمان کم و زیاد می شود. در ایمان درجه ای از باور لازم است و همین مقدار که شخص، احتمال وجود چیزی و کسی و نیکی او را بیش از احتمال عدم او بداند و بر همین اساس خطر کند و به او دل ببندد و امید ورزد و بر اثر پاره ای کامیابی ها، امید و توکل و باور خود را افزونتر کند و آماده امید ورزیدنها و قربانی کردنهای بیشتری شود، می توان او را مؤمن خواند. در اینجا عنصر خطرکردن و امید و اعتماد ورزیدن، نمره بیشتری از قطع و یقین می گیرد. یقین به نحو انفعالی و خود به خود حاصل می شود و جایی برای «فعل ایمان » باقی نمی ماند. ضعف قرائن است که جا را برای ایمان آوردن و خطرکردن و امید بستن باز می کند. بنابراین ایمان با یقین آغاز نمی شود، هرچند می تواند با آن جمع شود یا به آن منجر شود.

تجربه دینی هم علت ایمان است و هم دلیل آن. در هر تجربه، موجودی یا حقیقتی یا سری بر تجربه گر مکشوف می شود و تمام وجود تجربه گر را در کام می کشد و او را بی اختیار به دل سپردن وا می دارد. این اتفاق، غالب اوصافی را که برای ایمان برشمردیم، یعنی باور، اعتماد، توکل، انجذاب و خضوع و تمکین را یکجا با خود می آورد و شخص را بدل به یک مؤمن می کند. این ایمان، غیرارادی و فاقد عنصر خطرکردن است و فقط در حالت جذبه وجود دارد. پس از خارج شدن از این حالت و اندیشیدن به آن، وبت خطرکردن فرا می رسد و شخص در میان جذبه ها و وسوسه ها باید راه خود را انتخاب و به کشف خود تکیه کند. از اینجاست که ایمان به معنی یک «فعل » متولد می شود که آمیخته ای است از علم و اراده و عشق و امید.

اما اعتقادات دینی، تجربه ها و کشفهای دینی را تئوریزه می کنند. همیشه همراه ایمان، صورت و تصویری از موضوع ایمان نیز ساخته می شود. این صورت، آمیخته با ایمان است; اما با آن یکی نیست. ماده اعتقادات دینی را تجربه در اختیار می نهد و صورت آن را فرهنگ عصر. عمل دینی نیز نسبت به قوت و ضعف ایمان دینی، قوت و ضعف می پذیرد; یعنی ایمان دینی مولد اراده معطوف به عمل است. اگر ایمان قوی تر باشد، عمل نیز قوی تر خواهد بود و بی عملی نشانه بی ایمانی است.

اعتقادات دینی صورتهایی هستند که بر بی صورت افکنده شده اند. ادیان مختلف، صورت بندی های مختلف آن امر بی صورت هستند. در پاسخ این پرسش که آیا می توان از این صورتها درگذشت یا نه، باید گفت این حق عقلا برای افراد محفوظ است که به تجربه بی صورت خود صورت جدیدی ببخشند. اما اولا کثیری از مردم تجربه بی صورت ندارند; ثانیا عرفا نیز که خودشان واجد تجربه بی صورت هستند باید به دو نکته توجه داشته باشند: یکی اینکه از حیث اجتماعی باید با دینداران مصلحت اندیش مماشات کنند و دم از این صورتهای جدید نزنند و دیگر اینکه بهتر است فرد، خود را از سنت نبرد و به صورت بندی های پیش کسوتان بی اعتنا نباشد، هرچند این نوادر (عرفا) متن محور نیستند و اهل تاویل اند. همه این بحثها متعلق به دینداری معرفت اندیش و دینداری تجربت اندیش است. دینداری معیشت اندیش (مصلحت اندیش) با صورت بندی های اسطوره ای خویش زیست می کند و دست به ترکیب آنها نمی زند. روحانیان، پاسداران آن صورت بندی های اسطوره ای اند و حفظ هویت جمعی و آیینی امت را منوط به حفظ آن صور باستانی می دانند.

مهمترین نقدی که در باب صورت بندی های منبعث از تجربه های دینی می توان مطرح کرد، این است که آیا این صورت بندی بر آن تجربه منطبق است یا نه. این نقد، با نقد علمی و فلسفی که ناظر به خود صورت بندی ها و ربط و نسبتشان با یکدیگر است، تفاوت دارد. یک معنا از معانی صدق اعتقادات دینی، هماهنگ و سازگار بودن اعتقادات دینی شخصی با اعتقادات و نظریاتی است که در عرصه های دیگر علوم و مکشوفات بشری وجود دارد. نظریه جدولی حقایق به ما می گوید که حقایق هرجا که هستند، باید با یکدیگر سازگار باشند.

در جهان جدید باید راه انبیا را ادامه داد و تجربه های دینی را مجددا زنده ساخت، هرچند امکان حصول تجربه های دینی عمیق، کاهش یافته است. فضای تاریخ دیگر پیامبر پرور نیست. جهان چنان اسطوره زدایی شده است که اساسا امکان حصول تجربه های بسیار غنی پیامبرانه مشکلتر شده است. در عصر حاضر هر سه نوع دینداری (مصلحت اندیش، معرفت اندیش و تجربت اندیش) رو به فربهی و قوت دارند. به شهادت کتابهایی که در زمینه دینداری معرفت