خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ شامل 51 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کدام نو اندیشی؟ کدام مساله زنان؟ :

کیهان، ۷/۷/۷۹

چکیده: نویسنده در این مقاله به بررسی دیدگاههای نواندیشان دینی درباره مسائل زنان پرداخته و این دیدگاهها را در سه محور دین، نواندیشی و مساله زنان بررسی کرده است. نویسنده معتقد است که نواندیشان دینی علاوه بر آنکه دیرهنگام و اندک به مسائل زنان پرداخته اند، نتیجه مباحث آنان در این موضوع، تفاوتی با دیدگاههای روشنفکران غیردینی و سکولار ندارد.

طرح مسائل زنان در کشور ما در دهه گذشته بازتابی وسیعتر یافته و گروه های مختلف فکری و اجتماعی را به پرسشگری و پاسخگویی در این زمینه برانگیخته است. اما در این میان نگرش روشنفکران ایرانی، بویژه روشنفکران دینی، در قبال مسائل زنان بیش از دیگران با ابهام و تیرگی همراه بوده است و سکوت سنگین محافل روشنفکری در خصوص مسائل زنان بر تردیدها و ابهام ها افزوده است. با آنکه روشنفکران ما در دهه های اخیر سخت درگیر مسائل اجتماعی بوده اند و مسائل خرد و کلان بسیاری را در حوزه بحث و نقد خویش قرار داده اند، ولی جای شگفتی است که چرا مساله زنان تا بدین پایه مغفول مانده و در ادبیات روشنفکری ما به ندرت می توان نام و یادی از این موضوع یافت. البته در غرب نیز چنین واقعه ای رخ داده و نهضت روشنفکری تا آستانه قرن بیستم هرگز به مساله زنان توجهی ننموده و تبعیض های ناروای تمدن غرب علیه زنان که حتی مالکیت و حق حیات مستقل را از زنان دریغ می داشت، در اندیشه دانشمندان و اندیشمندان نوگرای غرب، جز چند استثنا، هیچ گونه بازتابی نیافت. فرهنگ بورژوازی – سرمایه داری غرب آنگاه در فکر اصلاح حقوق بشر غربی به سود زنان افتاد که اقتصاد صنعتی و نظ ام بوروکراسی غرب به نیروی کار و حضور اجتماعی زنان نیازمند شد; ^(۱) از این رو بلافاصله این پرسش مطرح شده است که آیا این همانندی و یکسان نگری میان جریان روشنگری در غرب و روشنگری در ایران یک حادثه اتفاقی بوده است، یا از یک حقیقت ریشه ای پرده برمی دارد؟ به هر حال، یکی از نشریات زنان (مجله زنان) که خود از نشریات نزدیک به محافل روشنفکری است، این سکوت را شکست و با طرح این پرسش که «آیا جریان روشنفکری دینی اساسا مساله زنان را به رسمیت شناخته و به آن توجه داشته است؟» محافل روشنفکری را به تکاپو و تلاش برای پاسخگویی به این پرسش نابهنگام کشاند.

این پرسشگری از جریانی که خود با پرسش و چالش روزگار می گذراند و در این گونه کشاکش های فکری است که امکان حیات می یابد، بیشتر جلب توجه می کرد و برای بنده که درگیر مسائل زنان بوده و دستی در پژوشهای امور زنان داشته ام، این موضوع جالبتر می نمود. در واقع آنچه بیشتر نگارنده را به پیگیری این موضوع در مجله زنان ترغیب می کرد، نه مساله زنان، بلکه ماهیت جریان روشنفکری دینی (یا به تعبیر تازه تر، «نواندیشی دینی ») در کشور ما بود و امید داشتم که پاسخ پرسشهای دیرین خویش را در مورد چارچوبهای فکری و آرمانهای این گروه به درستی دریابم. آنچه در زیر می آید، محصول مطالعات و تاملات این جانب در مقالات و گفتارهای یاد شده است که با تمرکز بر سه مقوله دین، نواندیشی و مساله زنان ارائه می گردد.

۱. دین

اولین سؤال این است که نواندیشی دینی اساسا چه مقوله ای است؟ این سؤال را به دو سؤال دیگر یعنی «ماهیت نواندیشی » و «مفهوم دینی بودن » می توان تحلیل برد. پس نخستین پرسش این است که اساسا دینی بودن در این ترکیب به چه معناست و اینان از «دین » و «دینی » چه چیزی را اراده می کنند؟ آقای عمادالدین باقی در پاسخ به این پرسش که «آیا جریان روشنفکری دینی برای حل مساله زنان راه حل خاصی را عرضه می کند؟» پاسخی بدین عبارت آورده است: «تنها نکته ای که چاره جویی های روشنفکران دینی را درباره موضوع و مساله زن، خاص می کند و می توان بدان عنوان صراه حل خاص ض بخشید، تاکید آنان بر چارچوب آموزه های دینی دریافتن راه حل مشکل است. این تاکید جنبه فرم گرایانه ندارد; بلکه ایمان و معنویت جوهر آن را تشکیل می دهد. » ^(۲) در اینجا «چارچوب آموزه های دینی » به عنوان فصل امتیاز جریان روشنفکر دینی از سایر روشنفکران معرفی شده است; اما روشن نشده است که منظور از آموزه های دینی دقیقا کدام است؟ ظاهرا پاسخ این پرسش را در گفته های دیگران باید پی جویی کرد. آقای علیرضا علوی تبار در نوشتار خود با عنوان «نواندیشی دینی و فقه زنان » به این سؤال آشکارتر پاسخ گفته است. ایشان ماهیت اصلی دینداری را «درک ساحت ربوبی و نیل به تجربه دینی » معرفی می کند و فقه را وسیله ای برای تنظیم ظاهر عمل برای نیل به ساحت تجربه های دینی می داند. ^(۳) البته بلافاصله تاکید می کند که «نظام تشریع شده از جانب خداوند نیز در تعین خارجی اش مقید به قید، در صشرایط معین ض است و لذا با تغییر آن شرایط، چه بسا شکل آن احکام نیز دستخوش تحول شده و ناکارآمد گردد.» ^(۴) با این وصف، این پرسش برای ما مطرح می شود که اگر احکام فقهی مخصوص به عصر پیامبر(ص) است و با تغییر زمانه دچار تحول می شود پس در زمانهای دیگر مؤمنان چگونه باید عمل کنند و فرامین دینی را از کجا بجویند؟

آقای علوی تبار این پرسش را بی پاسخ نگذاشته و تصریح می کند که تشریع احکام مناسب در زمان حاضر، از طریق فهم و عقل بشری است و به همین وسیله نیز می توان به درک ساحت ربوبی و تجربه های دینی دست یافت: «به بیان دیگر، گوهر پیام الهی در قالب شکلی از زندگی (زبان قوم) ارائه شده است. هر مؤمنی، در هر زمانی باید بکوشد تا شکل زندگی زمان نزول وحی را از گوهر پیام الهی جدا کند و گوهر پیام الهی را در قالب جهان خویش فهم نماید.» ^(۵) به اعتقاد ایشان، نواندیشی دینی، «اجتهاد در فروع » و دستیابی به نظریات جدید فقهی را در حل مسائل زنان کافی ندانسته; بلکه تنها «اجتهاد در مبانی » و دستیابی به منظرهای جدید را راه گشا می داند. ^(۶) براستی تفاوت میان اجتهاد در فروع و اجتهاد در مبانی کدام است که ایشان و دیگر نواندیشان سخت بر آن تاکید می ورزند؟ اجتهاد در فروع، همراه با پذیرش متن قرآن و سنت به عنوان کلام الهی و فرامین دینی است; حال آن که اجتهاد در مبانی بدین معناست که احکام و اندیشه های مطرح شده در قرآن و روایات را متناسب با سطح دانش و امکانات عملی عصر ظهور بدانیم و با کنار نهادن مضامین اجتماعی و حقوقی دین، گوهر پیام الهی را که همان تجربه دینی است، اخذ کنیم.

دکتر سروش خود در پاسخ به سؤالات نشریه زنان، سخن آخر را بی پرده بیان داشته و معتقد است: «این مقررات [احکام اسلامی] صد درصد موقتی، مقطعی و متکی به شرایط اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی زمانه هستند» ^(۷) و نیز تاکید می کند که: «باید به همه این احکام [احکام اسلامی درباره زنان] هم به چشم عرضی نگاه کرد و هم به چشم اسطوره ای، و از آنها اسطوره زدایی کرد». ^(۸) برای مثال، ایشان حجاب و پوشش را یکی از احکام اسطوره ای دین می داند و معتقد است که تنها رعایت «عفت » لازم است و حجاب هیچ موضوعیتی ندارد.

بدین ترتیب باید پرسید که نواندیشی دینی، از «دین » کدامین معنا را اراده می کند و با پرده برداشتن از صورت گفتار ایشان، چه تصویری از دین رخ می نماید؟ حقیقت این است که روشنفکر دینی با این تعریف از دین، عملا دین را در عرصه های فرهنگی و اجتماعی چنان کمرنگ می سازد که هیچ فاصله ای با سکولاریسم نمی یابد. اگر احکام حقوقی و اجتماعی را از قرآن و سنت حذف کنیم، اگر متن قرآن و روایات را مشحون از عرف و عادات زمانه بدانیم و عقاید و احکام اسلامی را متناسب با دانش همان عصر بشماریم و توصیه به فهم دوباره دین کنیم، اگر شریعت استدلالی را اسطوره بدانیم و فرمان به اسطوره زدایی برانیم، راستی از اسلام چه می ماند جز همان تجربه های شخصی رازآلود و مبهم در مواجهه باخدایی که دیگر نه تلقی روشنی می توان از او داشت و نه برنامه ای برای هدایت بندگان دارد؟ با این حرف چه تفاوتی میان روشنفکران دینی و روشنفکران سکولار می توان نشان داد و این اندیشه در عمل چه تفاوتی با سکولاریسم دارد؟

آنچه از نوشته ها و گفته های روشنفکران دینی در ساله