خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 81 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل لیبرالیسم خودکاهنده :

تفاوت حقیقی میان خواسته ها و نیازهای انسان، مهم ترین نقطه چالش طرفداران و مخالفان لیبرالیسم است. لیبرالیسم و تجربه گرایی، هر دو طبیعتی فردگرا و اندویدوآلیستی دارند و منشا معرفت و به تبع آن ارزش را در فرد می دانند. البته لیبرالیسم سیاسی معاصر با ایده کلاسیک لیبرالیسم که ایده های اساسا فلسفی و اخلاقی است متفاوت می باشد. اما به هر حال در فرهنگ سیاسی معاصر و حیات امروزین بشری به هم تنیده شده اند و اخلاق لیبرالی را مبتنی بر مقومات ویژه ای ساخته است. در دنیای مبتنی بر لیبرالیسم سیاسی و اقتصادی، لیبرالیسم اخلاقی و ایده های اولیه و کلاسیک آن عملا مخدوش و بی حاصل می گردد. لیبرالیسم سیاسی و اقتصادی موجب تمرکز سرمایه و متعاقب آن انحصار می گردد. انحصار مانند یک اختاپوس تمامی ابزارها و راهکارها را به چنگ آورده و می بلعد. از جمله رسانه های گروهی که مهم ترین ابزار برای شکل دهی به اخلاقیات، تمنیات و حتی نیازهای جامعه هستند را در اختیار گرفته و با القای فرهنگ ویژه ای از خواسته ها و نیازها به مردم جامعه، آنها را از آزادیهای مورد آمال و آرزوی لیبرالیسم اخلاقی دور می کند. به عبارت دیگر لیبرالیسم فرزند خود را می خورد و همان آزادیهای اخلاقی فردی موجب تشکیل کانونهای انحصاری قدرت و تبلیغات می شود که حقوق فرد را به گونه ای نامرئی زیرپا می گذارد. مقاله ای که تقدیمتان شده است در این رابطه می باشد که امید است برایتان سودمند باشد.

لازم است که در آغاز توضیح دهم که مرادم از لیبرالیسم و تبعات سیاسی تصور آن از طبیعت آدمیان چیست؟ علاوه بر این، به عرضه مطالب مفیدی درباره ماهیت انتزاعی آن تصور ادامه خواهم داد؛ زیرا دقیقا همین انتزاعی بودن آن تصور است که آن را از مرجعیت گروی نهفته در تصوری از طبیعت آدمیان که منتقدان جماعت

‎

گرو آن تصور مطرح ساخته اند، متمایز می سازد. سرانجام، تبیینی از عناصری که با تشکیل «فرد» لیبرالی تناسب دارند، به دست خواهم داد که عبارتنداز: فقدان هدفی از بیرون تعیین

‎

شده، استقلال، کلیت و گزینش گری.

سیاست خواسته

‎

هایمان

مراد من از لیبرالیسم، رایی درباره آدمیان است که آنها را افرادی اساسا خودبسنده، مستقل و دقیقا به همین دلیل افرادی منشا ارزش لحاظ می کند. از لحاظ تاریخی، لیبرالیسم و تجربه گروی که همراه با لیبرالیسم و به نحوی کاملا درهم تنیده با آن افراد را منشا معرفت می داند، دوستان صمیمی یکدیگرند؛ زیرا لیبرالیسم و تجربه گروی این کار را به دلایل دقیقا مشابهی و به انحای کاملا یکسانی انجام می دهند.

لیبرالیسم «اجتماعی» اواخر قرن نوزدهم و اوایل قرن بیستم در نظر لیبرالهای متاثر از ایده آلیسم موضوع دیگری است، خواه کسی تصور کند یا تصور نکند که لیبرالیسم اجتماعی چنین پیوند معرفت شناختی ای را می پذیرد یا اینکه [اصلا] به چنین چیزی قائل نیست. استدلال من، مجموعه ای از مواضع مشخصا اخلاقی و نه سیاسی را نشانه رفته است؛ البته، مواضع سیاسی را می توان بر مبانی متعددی استوار ساخت؛ [اما] این مواضع بر لیبرالیسم اخلاقی یا بر تصور آن از فرد استوار نیستند. دلیل من برای محدودسازی استدلالم بدین این شیوه است که لیبرالیسم اخلاقی یا کلاسیک، بر اندیشه معاصر حاکم شده است.

این جریانهای به هم پیوسته فکری، تجربه گروی و لیبرالیسم، باید دقیقا معین شوند و از سنت محافظه کارانه ای که آنها در مقابل آن، خودشان را در گذشته به نحوی سیاسی تعریف کرده اند، به روشنی متمایز شوند؛ زیرا لیبرالیسم و تجربه گروی بر رایی درباره افراد و اهمیت اخلاقی و سیاسی آنها متکی هستند که محافظه کاران سیاسی مسلما در آن رای سهیم نیستند، محافظه کارانی که لیبرالها امروزه، غالبا به آسانی با آنها خلط می شوند و بسیاری از لیبرالها نیز واقعا متمایلند که خودشان را با آنها خلط کنند. مثلا، خرده

‎

گیریهای محافظه کارانه [کنث] ماینوگ بر لیبرالیسم را در تقابل با دفاع [آنثونی] فلو از آن در نظر بگیرید. به نظر ماینوگ:

«تصور لیبرالی از انسان، از همه زیباییهای دنیای خیالی یک کودک برخوردار است. بر اساس تدابیر اساسی، انسان به عنوان موجودی خواهشگر، هرگونه انسانی از امثال لئوناردو داوینچی گرفته تا امثال لیزی بردن را می توان پدید آورد…. زیرا یک خواهش که مفهومی دوپهلو و مبهم است، تغییرات بی پایانی را برمی تابد. سیر از امور مطلوب به امور مطلوب

‎

تر نوعی اخلاق پیشرفت را پدید می آورد که بر حسب آن، هرگونه اصطلاح اخلاقی را می توان از نو تفسیر کرد…. اما اگر کسی از این انسان انتزاعی [= و فرد، لیبرالی**] هر یک از مولفه های آن را جدا سازد… [از آن انسان] چه خواهد ماند؟ فقط موجودی که آزادانه به دنیا آمده و در عین حال در همه جا اسیر و پایبند است [و گردن جانش در کمند]، [حاصل] انتزاعی بی نام و نشان و بی قدر و قیمت و مجموعه ای از خواهشهای عنان گسیخته ای که هیچ دستاویزی نیست تا بدان درآویزند… چنین انسان انتزاعی ای احتمالا نمی تواند در میان متعلقات گوناگون خواهش به گزینش دست

‎

یازد.»۱

اما به نظر آنثونی فلو:

«تاکید بر نیازها، در مقابل خواسته ها، برای کسانی که خودشان را متخصصانی می دانند که هم برای تعیین چیستی نیازهای دیگران و هم برای توصیه و تقویت شیوه مناسبی برای برآوردن آن نیازها شایسته اند، تکیه گاهی فراهم می سازد… [زیرا از آنجا که**] هرکسی به بهترین داور خویش درباره … خواسته های خویش است… متخصصان [و**] تجارت پیشگان … بایست از من می پرسیدند که پیش از آنکه آنها بتوانند از معرفت تخصصی شان برای هدایت من در خصوص نیازهایم بهره گیرند، من چه می خواهم.»۲

محافظه کارانی از قبیل ماینوگ، با وجود آن همه کرنشی که از خویش در مقابل بازار اصطلاحا آزاد نشان می دهند، واقعا نیک می دانند که بازار مذکور، اصلا آزاد نیست و اینکه خواسته های ما چیزهایی نیستند که کاملا بی زیان و از درون ناآلوده باشند؛ بلکه عمدتا آفریده همان بازاری هستند که مدعی این است که کاری بیش از ایجاد چنین خواسته هایی نمی کند. آنان ممکن است که گاهی مدعی چیز دیگری شوند و از خطاهای لیبرالیسم به سود مقاصد خودشان به شیوه ای غیراخلاقی استفاده کنند؛ اما اگر چنین کنند، آنان برخلاف بسیاری از محافظه کاران چپ به جای آنکه در دام فردگروی خواسته بنیاد لیبرالیسم گرفتار آیند، صرفا از لیبرالیسم سوءاستفاده می کنند.

به عنوان مثال، مدافعان «سوسیالیسم بازار» که آرا، مطلوبات و اعتراضاتشان را بر حسب خواسته های واقعی مردم بیان می کنند یا از سر غفلت چنین می کنند یا باید معتقد باشند که آن کار بهتر است و یا اینکه ریاکارند. حتی هنگامی که آنان، همانند سی. بی. مکفرسن، «میان خواسته هایی که مردم ممکن است آزادانه در دل بپرورند و خواسته هایی که واقعا فرهنگی تجاوزگر بر آنها تحمیل کرده است»۳ فرق می گذارند، باز هم وضع از همین قرار است. مکفرسن می خواهد استدلال کند که لیبرالیسم [جان ستوارت] میل به این دلیل با ناکامی مواجه شده است که «این را درنیافته است که خواسته نامه های موجود که لیبرالیسم میل آنها را مایه تاسف می داند، با جامعه مبتنی بر سوسیالیسم بازار که لیبرالیسم میل بدان قائل است، همواره، ملازم و دست در گردن بوده اند و محصول آن هستند»۴؛ اما، به جز خواسته نامه هایی که محصول فلان جامعه اند، چه در خواسته نامه هایی وجود می توانند داشت؟ با اینهمه، این خواسته نامه

‎

ها [متضمن] ضرورتهایی زیستی نیستند. مفهوم خواسته های آزادانه پرورش یافته مطمئنا مفهومی نیست که امکان چنین پرورشی را فارغ از هرگونه زمینه اجتماعی از لحاظ تاریخی معین در نظر گیرد. دقیقا به همین دلیل است که مارکس بر نیازهایی تاکید می ورزد که برخی از آنها را به ما به عنوان عضوی از نوع بشر و نه به عنوان عضوی از جامعه ای معین مربوط می داند و [نیز] به همین دلیل است که فلو و هایک، که هر دو لیبرالند، از [به کار بردن] مفهوم نیازها چنان دوری می گزینند که گویی از طاعون می گریزند. مطمئنا تصادفی نیست که خرده گیریهای محافظه کارانه ماینوگ بر آن گونه از موضع لیبرالی که فلو به دفاع از آن برخاسته است، آهنگی نسبتا مارکسی دارد؛ زیرا به نظر ماینوگ کاملا روشن است که این رای اصولا لیبرالی که «آدمی صرفا موجودی خواهشگر است»۵ رایی که هم فلو و هم مکفرسن، با وجود همه اختلاف نظرهای سیاسی عمیقشان، در آن سهیمند رایی نابسنده است.

اختلاف نظرهای محافظه کاران با مارکسیستها هرچه باشد، هر دو گروه می دانند که آنچه در میان [آرای] آنها در معرض خطر است، مدعاهای خاصی درباره طبیعت خاص آدمیان و بنابراین، احتمالا، مدعاهایی درباره نیازهای آدمیان هستند. همچنان

‎

که در فصول بعدی تاکید خواهم کرد، مساله این نیست که متفکران چپگرا به داشتن تصور بهتری از خواسته هایی نیاز دارند که در تقابل با «خواسته هایی که ناشی از روابط کاپیتالیستی تولید و فعالیت بازارند»۶، «فرضا در طبیعت آدمی نهفته اند» بلکه نیازمند این هستند که چنین مفاهیمی را روی

‎

هم

‎

رفته رد کنند؛ زیرا خطای صورت گرفته درباره فردگروی لیبرالی کلاسیک … [که در آن*] … افراد بر حسب طبع خویش، همواره، فرمانگذاران خواسته های نامحدود خویشند»۷، فقط این است که فردگروی لیبرالی کلاسیک، مردم را متشکل از خواسته هایشان می انگارد. همچنان

‎

که مکفرسن می انگارد، مساله این نیست که چنین فردگروی

‎

ای درباره اینکه این خواسته ها به چه می مانند، به این دلیل به خطا می رود که سنت [لیبرالی تجربی] به «خصیصه غیرتاریخی مفهوم از هیوم تا بنثمی خواسته هایی ملتزم است که آن را از لحاظ اخلاقی فلج می کنند»۸؛ بلکه مساله این است که این فردگروی چنین می انگارد که خواسته های مردم کیستی آنان را تعیین می کنند.

در اینجا شایسته است که درنگ کنیم تا درباره هرج و مرجی که در آن لیبرالهای معاصری از قبیل فلو خودشان را برای مهارکردنش این همه به این سو و آن سو می زنند، اندکی بیشتر مداقه کنیم؛ زیرا این کار، مطالبی را درباره ضعف تصور آنان از خواسته

‎

هایی که از لحاظ اخلاقی و سیاسی بی غرضانه اند و بنابراین، مطالبی را نیز درباره ضعف «فهم عرفی» لیبرالیسمی که آن تصور ما را وامی دارد تا آن فهم عرفی را عالمگیر و عاری از ملاحظات ارزشی بدانیم، روشن می سازد. تصوری از خواسته های بی واسطه که تصور لیبرالهای معاصر از خواسته ها آن را از پیش مسلم می انگارد، چندان

‎

که لیبرالهای معاصر ادعا می کنند یا از حیث فلسفه ورزی و یا از لحاظ کاربرد سیاسی بی غرضانه، تعلق زدوده و مرجعیت ستیزانه نیست. در پساپشت تصور «لوح نانوشته» سانی از خواسته های افراد که مشخصا خواسته های خود افرادند و بنابراین از حیث اینکه باید به چه چیزی محدود باشند، در معرض داوریهای بیرونی نیستند، برنامه ای واقعی نهفته است، مجموعه آرایی درباره اینکه جامعه همانند چیست و چه خواسته هایی را باید پرورش داد.

[به عنوان مثال،] انتقادات فلو برضد بی تابی جی. کی. گالبریث نسبت به خواسته های تولیدشده در یک جامعه صنعتی معاصر را در نظر بگیرید. فلو می نویسد که «با تمام بی اعتنایی سرشت اندود روشنفکران به چیزهای پیش

‎

پاافتاده، گالبریث درباره قدرت آگهی دهندگان بر ایجاد خواسته

‎

های نو شدیدا مبالغه می کند…»۹. به نظر وی، این برای رد موضع گالبریث به ندرت کفایت می کند؛ اما،

«اشکال مسلم تر و فلسفی تر این است که فقط بنیادی ترین و پایدارترین خواسته ها به وابستگی محیطی که به نظر گالبریث، گناه نخستین یک جامعه مرفه است آلوده نمی تواند شد. اف. ای. هایک با ایجازی محل، گالبریث را از خود می راند: «… خواسته های غریزی احتمالا به خوراک، مسکن و غریزه جنسی محدود می

‎

شوند. ما به دلیل اینکه می بینیم که دیگران از چیزهای گوناگونی لذت می برند، یاد می گیریم که همه خواسته های دیگر را بخواهیم. گفتن اینکه یک خواهش به دلیل غریزی نبودن فاقد اهمیت است، بدین معناست که بگوییم کل دستاوردهای فرهنگی انسان فاقد اهمیتند.»۱۰

اما گفته هایک، فارغ از موضعگیری آن بر ضد ارزیابی گالبریث از قدرت آگهی دهندگان، عملا استدلال گالبریث را تایید می کند؛ زیرا استدلال گالبریث مسلما این نیست که خواسته های ما به این دلیل فاقد اهمیتند که (مثلا، از آگهی دهندگان) آموخته می شوند؛ بلکه استدلال وی کاملا برخلاف این است. خواسته های ما مطمئنا مهمند؛ اما دقیقا تا آنجا که ایجاد خواسته ها به دست آگهی دهندگان به ندرت مبین «کل دستاوردهای فرهنگی» ماست باید با اهمیت آنها به عنوان گونه ای از توجیه بنیان نهادن سیاست اجتماعی برخواسته هایی که بدین شیوه ایجاد شده اند، مخالفت ورزید. خطای فلو از دچار ابهام شدن وی درباره قدرت آ