خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱

با فایل فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ شامل 87 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل کربلا مهم ترین زیارتگاه شیعی۱ :

این نوشتار که فصلی از کتاب «مذهب شیعه» است، به مباحثی چون موقعیت شهر کربلا، فضیلت زیارت آن، کربلا در نگاه جغرافی دانان و سیاحان، زیارت و عزاداری امام حسین علیه السلام و وصف کلی کربلای معلی می پردازد. مؤلف از آغازگران مطالعات مستند امامیه در غرب انگلیسی زبان است که با وجود کهنگی نگاشته اش (۱۹۳۳)، هنوز آثارش آن چنان که در جای دیگری مفصلاً توضیح داده ایم۲ مرجع محققان غربی و علاقه مند به مطالعات شیعی است. مترجم سعی نموده با توضیح پاره ای مواضع، درک نادرست نویسنده از شعائر شیعی را تصحیح نماید.

واژه های کلیدی: کربلا، زیارت، حرم امام حسین علیه السلام ، حضرت ابوالفضل العباس علیه السلام عزاداری، روضه خوانی.

به خاطر می آورم که وقتی از کربلا دیدن کردیم، ساعت ۴ بامداد هتلمان را در بغداد ترک کردیم و چگونه سوار بر اتومبیل فورد مدل

T

قدیمی با سرعت زیاد از صحرا گذشتیم. کمی قبل از ساعت ۶ در شن انبوهی بسیار آهسته راندیم، زیرا در میان نخلستان هایی که این شهر مقدس را در بر داشتند به طور مارپیچ به مسیرمان ادامه می دادیم.۳ فصل تابستان بود، این جا و آن جا مردمی را دیدیم که شب را در زیر درختان گذرانده بودند؛ آنان سماورهایشان را روشن می کردند تا چای صبحگاهان را آماده کنند یا کنار جوی باریکی، بر نهر آبی نشسته و دندان هایشان را با خلالی که پیوسته نرمش می کردند، محکم می شستند.

شهر، ۳ یا ۴ مایل دورتر در میان نخلستان ها قرار داشته و هیچ دیوار محافظی ندارد؛ لذا چند دقیقه بعد در قهوه خانه ای که تقریبا مقابل مرقد امام حسین علیه السلام بود، نشستیم و صبحانه ای مقوی شامل نان داغ ایرانی۴، چای و خرمای رسیده، صرف کردیم. عجیب است که در قهوه خانه ایرانی انسان [فقط] می تواند چای بنوشد۵، زیرا در آن جا به ندرت چیز دیگری یافت می شود من برای برداشتن عکسی، در خیابان اصلی منتهی به حرم از اتومبیل پیاده شدم، اما از این زاویه، برج برجسته ساعت، جلوی نمای گنبد طلایی را گرفته بود.

در قهوه خانه که نشستم، توانستم طرح های زیبا و مارپیچ کاشی کاری مدخل مرقد و مناره ها را ببینم. در عرض این مدخل زنجیری آهنی بود که نشان از محدوده ای می داد که «کافران نجس» نباید از آن بگذرند۶ زیارت این حرم با ایمان، به رسالت محمد صلی الله علیه و آله و اعتقاد به امامت الهی و منصوص امام حسین علیه السلام تکلیفی مهم و عمده است. چه این کار برای شخص زائر در بردارنده این امتیاز است که سقف خانه اش هرگز بر سرش فرو نمی ریزد و او هرگز غرق نشده، نسوخته و حیوانات وحشی به وی صدمه نخواهند رساند. اما برای کسی که مؤمن نیست رفتن به ورای آن زنجیرهای مانع، جرمی است که به احتمال زیاد تاوانش مرگ در نتیجه خشونت مردم است، چون آنان چنین عملی را بی حرمتی به حرم اطراف مزار می دانند.

هم چنان که فکر می کردم، آمدن من به کربلا چقدر آسان و بی دردسر بوده است، متوجه شدم که سیّاح صرف بودن با زائر تفاوت بسیار دارد؛ برخی از این زوّار که تازه از حمام بیرون آمده بودند، در قهوه خانه بودند. آنان با حوله های قرمز روشنی که دور بدن های عریان خویش بسته بودند، آن جا نشسته و مشغول صرف چای بودند؛ [پس از آن] ظرف چند لحظه لباس پوشیده و زیارت امام را با توجه فراوان نسبت به ادای تمام آداب آن، به جای می آوردند.

پیرمردی با چهره ای مهربان و مطمئن، به واسطه این که نماز می خواند، چای خود را نهاده بود تا خنک شود؛ او هر بار که به سجده می رفت مهر گلین کوچکی را بر پیشانی می نهاد.۷ مغازه های متعددی در خیابان اصلی صدها عدد از این مهرها را قطعا برای فروش عرضه می کردند، ولی شنیدم که یکی از ائمه علیهم السلام فرموده است: فروش خاک برگرفته از تربت مقدس و آغشته به خون امام حسین علیه السلام مانند فروش گوشت خود حضرت است. اما وقتی کربلا را ترک می کردیم، راننده ۲۰ سنت۸ برای خرید جعبه ای کبریت پرداخت و به جای بقیه پولش تعداد فراوانی از این مهرهای گلین کوچک گرفت. فروشندگان دوره گرد ۱۰۰ عدد از این مهرها یا مقداری در این حدود را بر طبقی به عنوان تحفه ظاهری زیارت، نزد زایر احتمالاً مشتاق آورده و می گویند که [برای مهرها] قیمتی تعیین نمی کنند، بلکه مشتری با پرداخت پول در روز قیامت برای خود ثواب جمع می کند و این به خاطر آن است که مشتریان معمولاً مزد فروشندگان دوره گرد را در این دنیا می پردازند، ولی این رسم برای زائران ثروتمند آزار دهنده است. بازرگانان هندی این مهرها را حدودا هر صد مهر ۳ روپیه۹ می خرند و در بسیاری جاهای کربلا فروشندگانی هست که عملاً تمام آنها را به فروش می رسانند.

تصور می رود که خاک این مهرها را از قتلگاه امام می آورند؛ تسبیحی از این خاک معمولاً یکی از پرکاربردترین چیزهاست. این تسبیح ۳۴ دانه دارد و مؤمن پارسا در اوقات فراغتش با این تسبیح به گفتن ۳۴ «اللّه اکبر»، ۳۳ بار «الحمدللّه » و ۳۳ بار «سبحان اللّه » می پردازد.۱۰ وقتی شیعه ای می میرد اگر طوقی از این دانه های گلین بر دور گردنش، انگشتری گلی بر سبابه دست راستش و ۲ بازوبند گلین بر دو بازویش داشته باشد بسیار سعادتمند است و باید اندکی از خاک جارو شده مرقد را در پارچه ای بسته، در دست راستش قرار دهند و اگر بر کفن او آیاتی از قرآن را با این گل بنویسند، خوب است.

معتبرترین کتاب راهنمای زائران شیعه، تحفه الزائرین۱۱ [هدیه ای برای زایران] می باشد که آن را نویسنده کثیر التألیف و مشهور، محمد باقر مجلسی در قرن شانزدهم میلادی نوشته است. این کتاب به ویژه تصریح می کند که تنها خاک متبرک محدوده اطراف مزار حضرت، خواص شفا بخش دارد. در روایت است که امام هفتم، موسی بن جعفر علیه السلام فرمود: مردم نباید از خاک مزار او یا هیچ یک از دیگر ائمه جز امام حسین علیه السلام برگیرند، زیرا به اعتقاد وی خداوند [تنها] به این خاک به خصوص فایده شفا بخشی شیعیان و یارانشان را عطا کرده است.۱۲ اعتقاد بر این است و احادیث مقبول ائمه علیهم السلام نیز این را تأیید می کند که اگر فردی مریض و در آستانه مرگ باشد، لیکن با ایمان خالص به امام حسین علیه السلام قدری از این خاک را بخورد، زنده می ماند. اما امام هشتم علی بن موسی الرضا علیه السلام فرمود: خوردن تربت جایز نیست چون این کار مانند خوردن خون بدن می باشد، الاّ تربت امام حسین علیه السلام که درمان هر دردی است و اثر شفابخشی آن خاک تا شعاع حدود یک مایل وجود دارد. به هر حال این وعده امام رضا علیه السلام مشروط به این است که اگر اراده خداوند بر مرگ کسی قرار گرفت، آن گاه حتی خوردن این خاک نیز سودی نخواهد داشت. گفته اند که هر کس قدری از این خاک معجزه آسا را بر سر بگذارد از بیماری و بداقبالی مصون خواهد بود؛ به فرموده امام رضا علیه السلام اگر فردی گوشت خوک بخورد و بمیرد وی بر او نماز میت نمی گزارد مگر این که شخص متخلف تربت حسین علیه السلام را بر سر نهد.۱۳ شیعیان بر این باورند که اگر ارواح خبیث یا اجنه کافر در فردی که این خاک را همراه خود دارد، حلول کنند، عطر خوشبویی را حس خواهند کرد، هر چند خود شخص ممکن است از آن آگاه نباشد.

[در این حال] ساعت برج، ساعت ۳۱۴ (یعنی ۳ ساعت بعد از طلوع خورشید) را اعلام کرد؛ چون به برج نگریستم به وضوح تمام آثار تعمیر مختصری را که با حلبی [بشکه های] بنزین در آن صورت گرفته و کرمیت روزولت^(۲) از آن یاد کرده است، دیدم.۱۵ آن گاه به سوی زنجیرهای ممنوعه گام برداشتم و مشتاقانه به درون [حرم] نگریستم، چقدر آرزو داشتم که بتوانم به درون بروم و یک روز کامل را در بررسی کاشی کاری ها و خواندن کتیبه ها بگذرانم. کتاب بی نظیر لسترنج (سرزمین های خلافت شرقی) را که گلچینی از محتویات کتب جغرافی دانان مسلمان است در اختیار داشتم، وی در آن جا می گوید: حتی قبل از سال ۸۵۰ میلادی (۲۳۶قمری) نیز باید در کربلا مقبره مانندی موجود بوده باشد زیرا در این هنگام بود که متوکل با صدور فرمان ویرانی و به آب بستن مرقد امام حسین علیه السلام ، برای همیشه منفور شیعیان شد و می دانیم که بعدها این محل را شخم زده و در آ ن بذر کاشتند و زیارت کربلا را با وضع جریمه های سنگین ممنوع کردند.۱۶ استخری و ابن حوقل۱۷ می گویند که احتمالاً به زودی، اما چند سال پس از به قدرت رسیدن سلسله بویهی، در قرن دهم میلادی (چهارم قمری) دوباره چنین بنایی ساخته شد۱۸ که [ظهور این سلسله را] نباید به منزله برکناری خلفای عباسی از حکومت دانست، ولی در آن ایام عباسیان جدا از اقتدار دنیوی اشان برکنار ماندند. عضدالدوله، همان امیری که بارگاه امام علی علیه السلام را در نجف ساخت، به سال ۹۲۹ میلادی (۳۱۷ قمری) بنای یاد بود باشکوهی [نیز]، در کربلا برآورد. اما از آن رو که قدرت آل بویه دیری نپایید، ملاحظه می کنیم که به سال ۱۰۱۶ میلادی (۴۰۷ قمری) گنبد این مرقد با شکوه در آتش سوخت. دیدار کننده بعدی، ملک شاه سلجوقی بود که گویا پس از بازسازی گنبد در سال ۱۰۸۶ میلادی (۴۷۹قمری) از کربلا دیدن کرده است.۱۹

اما قبل از مستوفی در قرن چهاردهم میلادی (هشتم قمری) هیچ توصیفی از کربلا و مرقد حسین علیه السلام وجود ندارد۲۰ وصف خود مستوفی نیز کافی نیست، چه علاوه بر انتساب بنای ساختمان اصلی به عضدالدوله، مؤلف صرفا می گوید که در زمان او شهر کوچکی به مساحت ۲۴۰۰ قدم در اطراف این مرقد به وجود آمده است. ولی ابن بطوطه که سفرنامه خویش را حدودا در همین ایام نوشته است، از مدرسه دینی مهمی یاد کرده و به ذکر جزئیات در باب مرقد حضرت می پردازد، او می گوید: آستان متعدد این مقبره۲۱ که زوار به هنگام ورود آن را می بوسند از نقره ناب است؛ مرقد را با چراغ های متعدد طلا و نقره روشن کرده و درها را با پرده های حریر پوشانده اند. وی درباره این شهر کوچک می افزاید: سپس در اثر نزاع بی وقفه فرق رقیب، ویرانی جدی پدید آمد، اما شهر در آغوش نخلستان های فراوان که نهرهای رودخانه فرات آنها را به خوبی آبیاری می کند، پا برجا ماند.۲۲

من آن جا در مدخل ایستاده و فکر می کردم که چطور به بهترین وجه [ممکن] به دیدن این نقاط جالب تاریخی بروم که در این هنگام صدایی شبیه به آوای سرود خوانی در کلیسا را شنیدم؛ کاروانی از زوّار۲۳ تحت سرپرستی راهنمایی حرفه ای [به شهر] نزدیک می شد. [مردم[ همان طور که نزدیک می شدند، پس از قافله سالارشان زیارت نامه به خصوصی را می خواندند. همان گونه که حدس می زدم این زیارتنامه را گارسن دوتاسی^(۳) ترجمه کرده است که ترجمه او را در ذیل می آورم.۲۴

که خداوند متعال نیایش هایی را که برای آسایش روح آن دو امام همام ادا می کنم، بپذیرد.

آن دو امام شهید و محبوب خداوند، دو قربانی بی گناه خباثت [ستمکاران].

آن دو امام خجسته، ابو محمد حسن و ابا عبداللّه حسین علیه السلام .

و هم چنین دعاهایی را که به ۱۲ امام و ۱۴ معصوم و ۷۲ شهید صحرای کربلا تقدیم می دارم، بپذیر.۲۵

آن زایران خسته از سرزمین های دور دست بدان جا می آمدند و سوار بر ماشین نبودند، بلکه از ۴ تا ۸ هفته در راه بودند و هر روز هنگام طلوع خورشید سوار بر استرهایشان شده و ۸ تا ۱۲ ساعت به حرکت ادامه می دادند. [اینان] مردان و زنانی بودند که از ظاهرشان می شد فهمید اغلب روستایی یا شاید صنعت گر و یا فروشنده خرده پا هستند؛ در میان آنان به طرز جالبی پیرزنان فراوانی به چشم می خورد، مادربزرگانی که اکنون آرزوهای زندگی اشان را تحقق یافته می دیدند من هم چنان که زوار عبور می کردند و به جانب کاروانسرایی نزدیک ره می سپردند، چهره هایشان را وارسی نمودم؛ بر تمام آنها اثر جدیت بسیار هویدا بود.

آیا می توان دریافت که این زیارت برای آنان چه معنایی دارد؟ در تمام زندگی اشان هر گاه کودکی را ختنه می کنند، هر وقت زوجی ازدواج می کنند، هر وقت کسی می میرد، این مردم روحانی را دعوت کرده و او بخشی از شرح مصیبت بار واقعه کربلا را در حالی که همه می گریند، می خواند.۲۶ آنان ثواب فراوانی۲۷ را که ائمه رسما به زوّار وعده داده اند، می دانند و آیا این وعده ها در کتبشان نیامده و ایشان این وعده ها را از قراء که هر شب یا در طول سفر پیوسته آنها را می خوانند، نشنیده اند؟ آنان از کودکی شنیده اند که در اطراف مزار ۴ هزار فرشته است، فرشتگانی که روز و شب می گریند و هر چه از تمام نقاط حتی سرحدات زایر بیاید، این فرشته ها به استقبال آن زایر می روند، اگر بیمار شود به کمکش می شتابند و اگر بمیرد، بر سر مزارش رفته و برایش طلب آمرزش می نمایند. خداوند به این فرشتگان فرموده است که خود متکلّف رفع تمام نیازهای مادی زایران است و گناهان ۵۰ سال هر زایر را می بخشد. اکثر آنان با پول اندکی می آیند و می دانند که [با آن پول] در کربلا فقط می توانند نان بخرند، با این همه برای بازگشتن شان نیز پول کافی باقی می ماند. آنان باید خیرات و [مبرات] اندکی نیز هدیه کنند، زیرا پولشان که پس انداز خانواده ای است به آرامی فراهم آمده مانند پولی که در کشورهایی که زیارت دینی متداول نیست، به مؤسسات بیمه پرداخت می گردد.