خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ

ارائه‌ی فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ شامل 84 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اخلاق و جنگ :

۷- اسلام و صلح

«صلح » کلمه بسیار مقدسی است، محور آرزوها و امیدهاست، همه می دانند که آزادی کامل تنها در سایه «صلح » به وجود می آید، همه از اهریمن مهیب جنگ گریزانند، همه فرشته و همای زیبای صلح را تقدیس می کنند. شرق و غرب، دنیای سرمایه داری و کمونیسم همه و همه خواستار صلح اند، خاطره بسیار تلخ و ناگوار جنگهای گذشته به ویژه جنگ جهانی دوم هنوز از دلها محو نشده و خرابیهای ناشی از آن هنوز مرمت نگردیده است. بزرگترین مساله ای که در دنیای امروز مطرح است و هم اکنون در مجامع بین المللی گفتگو درباره آن زیاد است، مساله «خلع سلاح » عمومی می باشد زیرا: رقابتها و مسابقات تسلیحاتی جهان بشریت را بر سر دوراهی قرار داده است: محو و نابودی یا همزیستی مسالمت آمیز.

آری لزوم «صلح و سازش » در دنیای امروز بیش از هر وقت دیگر به جهت اختراع سلاحهای ویرانگر، احساس می شود و بشر فهمیده است که باید هرچه زودتر به این جنگها و کشمکشها خاتمه داده شود.

گرچه ممکن است، به نظر بعضیها عنوان «صلح و همزیستی مسالمت آمیز» یک موضوع ابتکاری و یک کشف جدید محسوب شود، ولی اتفاقا هیچ مطلب تازه و کشف جدیدی نیست، بلکه یکی از مسایلی است که با تاریخ بشر برابری دارد، عینا همان چیزی است که از مفهوم انسانیت استفاده می شود به این معنی همزیستی مسالمت آمیز اساس انسانیت است. این که می گوئیم افراد بشر می توانند زندگی مسالمت آمیز داشته باشند، درست مثل این است که بگوئیم انسان می تواند انسان بوده باشد.

این که بشر به خود آمده و تازه فهمیده است که بشر می تواند با کمال صلح و صفا و برادری و صمیمیت باهم زندگی کند، هیچ جای تعجب نیست زیرا تازه معنی انسانیت را فهمیده است و تازه به فطرت و طبیعت خدادادی خود پی برده است، انسان در درک این مطلب بسیار دیر کرده است و می بایست هزاران سال پیش، این مطلب را درک می کرد البته بیگانه بودن بشر از فطرت و بیعت خود او را از مسیر اصلی زندگی باز داشته است و به قول یکی از روانشناسان غرب (ژاک شوالیه) :

«اگر ما یک دهم تلاش خود را که برای درک طبیعت به کار برده ایم، در راه درک و شناختن خویش صرف می کردیم، به چه ترقیات شگرفی در زمینه وظیفه و رفتار که تابع آن است، نایل می گشتیم » ^(۱) .

دکتر «الکسیس کارل » زیست شناس معروف می نویسد:

«بنای منظم و خیره کننده تمدن جدید به وضع اسفناکی درآمده چون بدون توجه به سرنوشت طبیعت و احتیاجات حقیقی انسان بالا رفته است و چون مولود اکتشافات، اتفاق علمی و تصورات و تئوریها و تمایلات آدمی است با آن که به دست ما ساخته شده معهذا در خور ما نیست… اگر گالیله و نیوتن و لاوازیه نیروی فکری خود را صرف مطالعه روی بدن و روان آدمی کرده بودند، شاید نمای دنیای ما با امروز فرقهای زیادی داشت، مردان علم و رهروان طریق دانش، از پیش نمی دانند به کجا کشانده می شوند و چه نتیجه به دست می آورند» ^(۲) .

هرگاه دنیای امروز تازه فهمیده است که افراد بشر می توانند با کمال صلح و صفا باهم زندگی کنند، قرآن مجید چهارده قرن قبل دنیای نوینی بر اساس صلح و صفا و برادری و صمیمیت پی ریزی کرده است.

آری موضوع «صلح » و زندگی مسالمت آمیز از مسائل عمیق و ریشه دار اسلام است و تمام نظامها و قوانین و دستورات و مقررات اسلامی روی آن پی ریزی شده است، بدون اغراق می توان گفت: صلح و صفا روح اسم اسلام است زیرا کلمه «اسلام » از ماده «سلم » گرفته شده و بدین جهت متضمن معنای سلامتی و آرامش است.

اسلام پیروان خود را به یک زندگی مسالمت آمیز دعوت می کند و از تبعیت گمراهان و گمراه کنندگان برحذر می دارد «یا ایها الذین آمنوا ادخلوا فی السلم کافه و لا تتبعوا خطوات الشیطان انه لکم عدو مبین » ^(۳) .

با توجه به این که (سلم) خیلی عالیتر و با دوام تر از صلح است، به معنای سلامتی و امنیت است و صورت یک صلح موقت ظاهری را ندارد. قرآن مجید در طی یک جمله کوتاه و رسا «الصلح خیر» گمشده بشر را بیان فرموده و صلح را خیر معرفی کرده است ^(۴) .

و در موارد متعددی مسلمانان را به ایجاد صلح موظف نموده، اساس ظلم را بر ایمان و اخوت استوار ساخته است آنجا که فرموده: «انما المؤمنون اخوه فاصلحوا بین اخویکم..» . ^(۵)

. «مؤمنان برادر یکدیگرند، پس میان برادران خود صلح دهید» .

قرآن مجید صلح و سازش را تنها مخصوص مسلمانان نمی داند، بلکه در مورد غیر مؤمنان که ظلم و تعدی به مسلمین نکرده و عهد و پیمانها را محترم شمرده اند، جایز می داند که مسلمانان با آنان دوستی و همزیستی نمایند: «لا ینهاکم الله عن الذین لم یقاتلوکم فی الدین و لم یخرجوکم من دیارکم ان تبروهم و تقسطوا الیهم ان الله یحب المقسطین. انما ینهاکم الله عن الذین قاتلوکم فی الدین و اخرجوکم من دیارکم و ظاهروا علی اخراجکم ان تولوهم..» . ^(۶)

«خداوند شما را منع نمی کند که با کسانی که با شما در کار دین نجگنیده و از خانه و شهرتان بیرون نکرده اند، دوستی نمائید و با عدالت و انصاف با آنان رفتار کنید، به یقین خداوند مردم عادل را دوست می دارد، فقط خداوند شما را از دوستی و اتحاد با آنهائی که در کار دین با شما جنگ کرده اند، و از شهرتان بیرون نموده اند و با یکدیگر بر ضد شما همکاری کرده اند، نهی می کند و کسانی که آنها را برای خود دوست انتخاب کنند همانا ظالمند» .

قرآن مجید علاوه بر این که ادامه جنگ را تا آنجا که به مرحله «یکون الدین لله » نهائی برسد مجاز و واجب می داند و می گوید: همین که طرف از جنگ دست کشید، به جنگ خاتمه دهید، از این مرحله نیز جلوتر رفته، به پیامبر دستور می دهد به محض پیشنهاد صلح بدون نگرانی، صلح دوستی را برقرار سازید.

«و ان جنحوا للسلم فاجنح لها و توکل علی الله انه هو السمیع العلیم. و ان یریدوا ان یخدعوک فان حسبک الله هو الذی ایدک بنصره و بالمؤمنین » ^(۷) .

«و اگر تمایل به صلح نشان دهند تو نیز از در صلح درآی و بر خداوند توکل کن، که او شنوا و داناست و اگر از فریب آنها بیم داری پس (بدان) خدا تو را کفایت می کند، او همان کسی است که تو را، با یاری خود و مؤمنان تقویت کرد و میان دلهای آنان الفت انداخته است…» .

امیر مؤمنان علی علیه السلام در نامه خود به مالک اشتر این جمله را خاطرنشان می سازد که : «و لا تدفعن صلحا دعاک الیه عدوک لله فیه رضی، فان فی الصلح دعه لجنودک و راحه من همومک و امنا لبلادک..» . ^(۸)

و از صلح و آشتی که رضا و خوشنودی خدا در آن است و دشمنت تو را به آن بخواند سرپیچی مکن، زیرا در آشتی راحت لشگریان و آسایش اندوهها و آسودگی برای اهل شهرهاست » .

این همان روحی است که به اسلام اجازه می دهد که صلح عمومی را در روی زمین برقرار سازد و تمام ملتها و ادیان را باهم بپیوندد و هر قسمت از تاریخ اسلام این روح بزرگواری را مجسم می سازد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله هنگام فتح مکه، دستور داد که سپاه او به چهار ستون تقسیم شوند و از چهار دروازه به مکه وارد گردند به همه آنها فرمان داد که جز به هنگام اضطرار به کسی تعرض نکنند، خون کسی را نریزند و به احدی تجاوز ننمایند. قشون از چهار دروازه مکه بدون خونریزی وارد شهر شد، سپاهیان از چهارسو، در میعادگاه به هم رسیدند و پیرامون مسجدالحرام حلقه زدند. سیل جمعیت سراپا باالتهاب و هیجان، کعبه را در میان گرفته بود ده هزار سپاهی و هزاران تن از زن و مرد مکه، پایان کار را بی تابانه انتظار می کشیدند. در همین موقع بود که سردار قشون بر بالای یک بلندی رفته، فریاد برآورد: «الیوم یوم الملحمه » ! امروز روز عذاب و انتقام است! این نعره های پی درپی، ترس و وحشت عجیبی در دل مردم مکه و سران آنها – که رفتارهای وحشیانه و ظالمانه نسبت به مسلمانها و شخص پیامبر کرده بودند – به وجود آورده بود. قریش مرگ و حیات خود را با چشم می دیدند که در میان دو لب پیامبر است، لحظه های حساسی می گذرد.

حضرت محمد صلی الله علیه وآله رسالت بزرگ خویش را که بیست سال در آن راه کوشیده است، پایان داده و اینک او در پیروزی بزرگ و در اوج آرزوی دیرین خویش، با ده هزار شمشیر زن که همه در زیر فرمان او هستند، سرنوشت شهری را که سیزده سال او را رنج داده و مرگ و حیات قومی را که بیست سال او را در زیر ضربات تهمت و دشنام و شمشیر گرفته اند، به دست دارد. او می خواهد سخن بگوید، دلها می تپد، دهها هزار تن سپاهی و غیر سپاهی زن و مرد، کوچک و بزرگ، دشمن و دوست، چشم به لبان وی دوخته اند.

هنگامی که نعره «الیوم یوم الملحمه » سردار قشون به گوش پیامبر رسید، حضرت بسیار آشفته گردید و فورا علی علیه السلام را فرستاد تا پرچم را از او بگیرد و اعلام دارد: «الیوم یوم المرحمه » ! امروز روز مرحمت و محبت است! در آن موقع حساس که دلها می تپید، سخن آغاز کرد و قسمتی از تعالیم عالیه اسلام را بیان نمود، سپس خطاب به قریش فرمود: «ای گروه قریش، فکر می کنید که چه رفتاری با شما خواهم کرد؟ گفتند: ای رسول خدا از تو جز نیکی و خوش رفتاری انتظاری نداریم تو برادر کریم و فرزند برادری کریم هستی.

پیامبر صلی الله علیه وآله با خوشروئی گفت: بروید، شما آزاد هستید و کسی مزاحم شما نخواهد شد. این جمله را فرمود و عفو عمومی را درباره قریش و مردم مکه که آنهمه سوابق دشمنی و مخالفت با وی داشتند، صادر کرد.

شهری که بیست سال مردم آزاری کرده است، اکنون در اوج پیروزی او آزاد گردید محمد صلی الله علیه وآله انتقام نگرفت دشمنان کینه توز خود را شکست داد ولی از آن اسیر نگرفت و کسی را به قتل نرساند و اموال آنها را غارت نکرد، با کمال مهر و محبت و صفا و صمیمیت شهر را فتح کرد. رفتار پیغمبر دلهای سخت ترین دشمنان خویش را به هیجان آورد، کینه های کهنه را شست و جای آن را محبت وی پر کرد.

آری او، هرگاه که به اوج قدرت و پیروزی می رسید، متواضع تر و مهربانتر می شد و این یکی از برجسته ترین خصال او بود. پس از اعلام عفو عمومی غالب کسانی را که به علت خیانتهای نابخشودنی استثنا کرده بود، بالاخره آنها را عفو کرد و کوچکترین بهانه کافی بود که او از خون خطرناکترین دشمنش درگذرد.

مردم مکه در برابر روحی بدین بلندی و دلی بدین پاکی مجذوب شدند و برای پذیرش یک فکر انقلابی که همه پیوندهای آنان را با گذشته قطع می کرد، در زیر ضربه های اخلاقی و عاطفی شدید نرم گشتند و به آرامی در برابر پیامبر تسلیم شدند.

داستان فتح مکه بهترین نمونه عفو و گذشت پیامبر اسلام است. چقدر قیافه فاتح بزرگ اسلام، با قیافه های فاتحین دیگر تفاوت دارد. و این قیافه حقیقی اسلام است که در زمان رسول اکرم صلی الله علیه وآله جلوه گر شد و با لشگرکشیهای دیگران اختلاف روش دارد و با تمام جنگهای ملی و مسلکی قرون جدید نیز تفاوت اساسی دارد.

در اینجا تذکر این نکته لازم است و آن این که: نظام صلح اسلامی، اساسی و ریشه دار است و از اعماق دلها سرچشمه می گیرد و حقوق همه در نظر گرفته شده و حق هیچ فردی پایمال نگشته است و با حفظ امتیازات ملتها، اسلام اعلان صلح می دهد. البته معلوم است صلحی که بر این پایه محکم و استوار باشد، مسلما اساسی و شکست ناپذیر خواهد بود ولی «صلح » در دنیای امروز نمی تواند پایدار و ریشه دار باشد زیرا سران بزرگ دنیا تصور می کنند تنها با مذاکرات و کنفرانسها و یک سلسله مشاجرات لفظی می توان فرشته فراری «صلح » را باز گردانید و به این آرزوی بزرگ انسانی تحقق بخشید، غافل از این که تنها با حرف نمی توان دنیای کنونی را از لب پرتگاه جنگ رهانید. باید علل و عواملی که باعث بروز جنگهای سرد و گرم و تشدید اختلافات و وخامت اوضاع جهان می شود، با فعالیتهای پی گیر و حسن نیت تمام آنها را سوزانید زیرا بدیهی است که حوادث اجتماعی مانند حوادث جهان طبیعت معلول یک سلسله علل واقعی است که تا آنها وجود دارد، چنین حوادثی را خواه ناخواه به دنبال خود می کشاند. و می توان گفت: علت وخامت دنیای فعلی این است که همه یا غالب دولتها به حقوق خود قانع نیستند و به نام (حفظ منافع خود) همواره سعی دارند حقوق دیگران را پایمال کرده و تا آنجا که امکان دارد، دیگران را استثمار و استعمار کنند.

از اینجاست که می گویند: سازمان ملل متحد قدرت حل این بحرانها و داوری عادلانه درباره اختلافات کشورها را ندارد زیرا اساس این سازمان بعد از جنگ جهانی دوم به وسیله قدرتهای بزرگ و صاحبان بزرگترین نیروی تولیدی و صنعتی و تجارتی جهان به وجود آمد. آری قدرتهای بزرگ، مناطق نفوذ و حریم امنیت خود را در قلمرو مرزهای جغرافیائی جهان در کنفرانس بر سر میز مذاکره مطرح کردند و به نوعی توافق ضمنی و غیر مدون برای به رسمیت شناختن حقوق ناشی از قدرت دول فاتح جنگ دوم در سرزمینهای ملل کوچک رسیدند و به همین جهت سازمان ملل براساس این حقوق شناخته شده سیاسی تحت الشعاع نفوذ قدرتهای بزرگ جهان قرار گرفت.

دولتهای بزرگ درحالی دم از صلح می زنند که کاملا دستهای خود را از اموال ملتهای ضعیف پر کرده و ثروتهای کلان و بیرون از حد اندوخته اند و ملتهای ضعیف و کم رشد را به فقر و فلاکت انداخته اند و برنامه های اقتصادی خود را طوری تنظیم کرده اند که برای ملل ضعیف و عقب مانده یک دنیا بدبختی به وجود می آورد. آیا در چنین شرایطی صلح! و زندگی مسالمت آمیز چه معنی می تواند داشته باشد؟ !