خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی

دانلود و استفاده از فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی – تجربه‌ای بی‌نظیر در ارائه!

پاورپوینتی شیک و استاندارد:

فایل فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی شامل 38 اسلاید طراحی‌شده با دقت بالا است که کاملاً آماده برای ارائه یا چاپ در PowerPoint می‌باشد.

چرا فایل فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی گزینه‌ای عالی است؟

• گرافیک حرفه‌ای و جذاب: اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی با طراحی مدرن و چشم‌نواز، پیام شما را به بهترین شکل منتقل می‌کنند.
• کاربری آسان: ساختار این پاورپوینت به‌گونه‌ای است که استفاده از آن بدون نیاز به تغییرات پیچیده ممکن باشد.
• آماده استفاده: تمامی اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی از قبل تنظیم‌شده و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.

تضمین کیفیت و دقت بالا:

این مجموعه بر اساس بالاترین استانداردهای طراحی ساخته شده است و کاملاً منسجم و بدون اشکال، مناسب برای ارائه‌های حرفه‌ای می‌باشد.

نکته قابل توجه:

برخی نسخه‌های غیررسمی ممکن است تغییراتی داشته باشند. این نسخه اصلی فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی با دقت و کیفیت بالا طراحی شده است.

همین حالا فایل فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی را دریافت کنید و یک ارائه بی‌نظیر داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل واژه شناسی :

موضوع این شماره:

عقل گرایی (راسیونالیسم) ^(۱)

۱ – کلیات

واژه

rationalism

از ریشه لاتینی

ratio

است; و در فارسی با برابر نهاده های «عقل گرایی » ، «اصالت عقل » ، «خردباوری » و از این قبیل، به آن اشاره می شود . این اصطلاح، به طور عمده در سه حوزه به کار می رود:

این واژه در فلسفه، در برابر اصطلاح «تجربه گرایی » ^(۲) قرار می گیرد و به معنای آن است که هر امری در مورد حقایق اساسی عالم را می توان به وسیله عقل تبیین نمود .

عقل گرایی در کلام، در برابر «ایمان گرایی » ^(۳) قرار دارد و به معنای آن است که عقل بر ایمان مقدم داشته می شود و کلیه اصول و حقایق دینی بر مبنای عقل اثبات می پذیرند; نه آن که بر مبنای ایمان استوار باشند .

یا «دوره روشنگری » ^(۵) است . این اصطلاح برای توصیف جهان بینی ها و رهیافتهای فیلسوفان عصر روشنگری قرن هجدهم به کار می رود، که در نزد آنان عقل در برابر ایمان، مرجعیت سنتی، جمودگرایی و خرافه پرستی قرار می گیرد و خصوصا تقابلی با مسیحیت سنتی دارد . متفکران روشنفکری به قابلیت و کفایت عقل در تمام حوزه های مربوط به حیات انسانی، اعم از علم، دین، اخلاق، سیاست و غیر آن، به گونه ای جزمی، اطمینان داشتند (عقل بسندگی) . در ادامه این مقال هر یک از معانی فوق در فصلی جداگانه مورد بررسی قرار می گیرد:

۲ – عقل گرایی در فلسفه

بی تردید در نزد همه فیلسوفان خردگرا، تجربه به طور کلی نفی نمی گردد; آنچه مورد وفاق کلیه اصحاب عقل است، ناکافی بودن روش تجربی است .

عقل گرایی فلسفی را می توان در دو دسته تقسیم کرد: ۱ – عقل گرایی واقع گرایانه، ^(۶) با چهره هایی مانند افلاطون و دکارت و پیروانشان; ۲ – عقل گرایی معناگرایانه، ^(۷) مانند کانت و پیروانش . در این میان کسانی نیز – همچون ارسطو – آمیزه ای از عقل گرایی و تجربه گرایی آفریده اند .

برای روشن شدن تفاوت دو مذهب نامبرده به طور گذرا به بیان آرای عقل گرایان می پردازیم .

الف) عقل گرایی واقع گرایانه

در این دیدگاه، قواعد و مفاهیم عقلی نه تنها برای فاعل شناسایی ^(۸) (ذهن)، بلکه برای متعلق شناسایی ^(۹) (اعیان خارجی) نیز معتبرند . افلاطون، دکارت و پیروانشان جانبدار این رویکرد هستند .

دیدگاه افلاطون و پیروانش: در این دیدگاه، مقدماتی که بر اساس آنها استدلال می کنیم عقلی است; نه تجربی و حسی و ارزش این مقدمات و قواعد، مطلق است; یعنی آنها نه فقط قواعد اندیشه ما، که قواعد و دستورهای هر اندیشه دیگر و هر چیز دیگر (حتی علم و فعل خدا) نیز هستند . به عبارت دیگر قوانین ضروری موجودات در علم باری ثبوت و وجود دارد و همه اشیا بر طبق آنها ساخته شده است و عقل ما نیز بر اساس همانها استدلال می کند . از نظر افلاطون، در مرتبه ای برتر از این دنیای محسوس، «عالم مثل » یا «اعیان ثابت » وجود دارد که هم منبع همه موجودات و هم منبع هرگونه معرفت است و به همین جهت نوعی هماهنگی میان عالم ذهن و عین ایجاد شده است . به عقیده او روان آدمی پیش از آن که به عالم محسوس آید در عالم مثل وجود داشته است . برای آگوستین (۴۳۰ – ۳۵۴) نیز همانند افلاطون این پرسش مطرح بوده است که ما دستورها یا به تعبیری پارادیم های فکر را از کجا گرفته ایم . اما پاسخ آگوستین غیر از پاسخ افلاطون است; از نظر او انسان این قواعد را به خاطر حضور قبلی در عالم مثل، بلکه به سبب اشراق الهی دریافت می نماید .

دیدگاه دکارت و پیروانش: در این دیدگاه نیز – بر خلاف تجربه گرایان – قواعد فکر، محصول تجربه نیستند . به عقیده دکارت این قواعد نه از حضور در عالم مثل حاصل شده است و نه از اشراق، بلکه این دستورها و قواعد به هنگام تولد به صورت فطری همراه هر انسانی وجود دارند . البته گفتار دکارت در مورد چیستی این فطریات از روشنی لازم برخوردار نیست و در موارد مختلف اظهارات متفاوتی داشته است .

مالبرانش (۱۶۳۸ – ۱۷۱۵) بیشتر متمایل به فلسفه اگوستین و افلاطون است . از نظر وی تمام الگوها و قواعد ذهنی نه تجربی اند و نه فطری بلکه فقط به وسیله «رؤیت فی الله » قابل تبیین می باشند .

لایب نیتس (۱۶۴۶ – ۱۷۱۶) نیز مانند دکارت، بر وجود معلومات فطری صحه می گذارد ولی آنها را بالقوه می شمارد و راه به فعلیت رسیدن آنها را صرفا تجربه می داند . لایب نیتس به این صورت گرایشی نیز به تجربه گرایان نشان می دهد و ائتلافی از تجربه گرایی و عقل گرایی به وجود می آورد .

ب) عقل گرایی معناگرایانه

از نظر ایمانوئل کانت (۱۷۲۸ – ۱۸۰۴) احکام کلی و ضروری، تجربی نیستند; بلکه مستند به عقل و ذهن ما می باشند اما از نظر وی – بر خلاف تفکرات رئالیستی یا واقع گرایانه (خام) – اصول عقلی فقط در قلمرو ذهن ماست و درباره اعیان و اشیای خارجی یا متعلق شناسایی صادق نمی باشند . از همین رو، او در زمره عقل گرایان معناگرا (ایدئالیست) جای داده می شود . کانت در کتاب «نقد عقل محض » دیدگاه خود را در باب شناسایی در سه مبحث (حسیات استعلایی، تحلیلات استعلایی و جدل استعلایی) بیان می کند و در مبحث سوم، هرگونه استدلال فاسد را جدل و منطق ظاهری (غیرواقعی) خوانده است . به عقیده وی هرگاه اصولی که صرفا در حوزه تجربه معتبرند (مانند اصل علیت)، در قلمرو ماورای تجربه اجرا گردند استدلال فاسد و جدل صورت گرفته است; زیرا ذهن آدمی نباید از عالم متصورات خود تجاوز کند .

به عقیده کانت دانشی که ما بر آن می توانیم دست بیابیم مربوط به «پدیدار» یا ظواهر اشیا است، ولی «شی ء فی نفسه » یا ذوات اشیا برای ما قابل شناسایی نیست . از همین رو، وی در عقل عملی (نه عقل نظری) به «خدا» ، «معاد» و «اختیار» می رسد .

خلاصه این که کانت شناخت را محصول تعامل و همکاری عین و ذهن می داند . به همین خاطر می توان گفت، دو جریان عقل گرایی و تجربه گرایی در کانت به همدیگر می رسند .

به اجمال، یادآور می شویم که ارسطو، هم اصالت عقل و اصالت تجربه را به گونه ای در هم آمیخته است و هم به امور واقعی و موجود در خارج توجه کرده است . اما از آن جا که اصول عقلی در این مذهب دارای ارزش مطلق می باشند، به مذهب اصالت عقل و واقع نزدیکتر است .

۳ – عقل گرایی در کلام

عقل گرایی در علم کلام ^(۱۰) در برابر ایمان گرایی قرار دارد و در آثار کلامی غرب معمولا آن را خارج از دو گونه نمی دانند: «عقل گرایی حداکثری » ^(۱۱) یا افراطی و «عقل گرایی انتقادی » . ^(۱۲) در دیدگاه نخست، صدق و حقانیت باورهای دین را باید به گونه ای بتوان اثبات کرد که همه عقلا قانع شوند . توماس آکوئیناس (۱۲۷۴ – ۱۲۲۴) و جان لاک (۱۶۳۲ – ۱۷۰۴) از جمله کسانی اند که دارای چنین اعتقادی بوده اند . از فیلسوفان دینی که امروز بر این باور هستند، می توان از ریچارد سویین برن (۱۹۳۴) نام برد .

اما از دیدگاه دوم; یعنی عقل گرایی انتقادی – که حد فاصل ایمان گرایی و عقل گرایی اکثری است – اعتقادات دینی را باید مورد نقد و ارزیابی قرار داد . بر اساس این رویکرد، باید تمام تلاش خود را در شناخت برهانها و ادله ای که مؤید نظامهای دینی هستند به کار گیریم و آنگاه به داوری بپردازیم . در عقل گرایی انتقادی به جای آن که بر اثبات قطعی اعتقادات دینی تاکید شود بر نقش عقل در نقد اعتقادات دینی تاکید ورزیده می شود . می توان گفت این دیدگاه تا حد زیادی از مشرب کانت در باب عقل نظری و نیز از تفکرات علم گرایانه پوپر تاثیر پذیرفته است .

در گرایش عقل گرایی کلامی در جهان اسلامی، معتزله و شیعه، احتمالا به طور غالب در گونه نخست; یعنی خردگرایی حداکثری جا می گیرند . البته در میان متفکران مسلمان نیز گرایشهای ایمان گرایانه وجود داشته است .