خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 91 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل باز کاوی گسترده دین پژوهی :

نوگرایی، انسان دین دار را با پرسش های مختلفی روبرو کرد و مشکلات و شبهات بسیاری را برای دین و دین داری به وجود آورد. این پرسش ها و شبهات، موجب رشد و شکوفایی دین و اندیشه دینی در عرصه های گوناگون و پدیدآمدن شاخه های مختلف در حوزه دین شد. دین پژوهی در این دوره پا به عرصه جدیدی نهاد و علوم متنوعی را پوشش داد. این علوم به عنوان دانش و معرفتی مستقل، با دین مرتبط نبودند، بلکه در پرتو تحولات بنیادین مدرنیته با دین نسبتی پیدا کردند و در حوزه علوم دینی جای گرفتند. البته پدید آمدن این علوم برای دین پیامدهای ضمنی را نیز در پی داشت که همواره دین و اندیشه دینی را تهدید می کند.

قرن نوزدهم شاهد تحول چشم گیری در زمینه دین یا دین پژوهی (study of Religion) بود. گرچه ریشه های این تحولات را در سده های پیشین و عمدتا در قرن هجدهم یا عصر روشنگری باید جست و جو کرد، اما علل و عواملی در اواخر این قرن، تحولات پیشین را به ثمر رساند و موجب پیدایش چند رشته جدید در عرصه دین شناسی گردید. مهمترین این عوامل عبارتند از:

الف) گسترش فتوحات استعماری اروپاییان

ب) نظریه داروین

ج) علم مردم شناسی، باستان شناسی و زبان شناسی

د) نظریه فرافکنی در مورد دین

ه) ایده آلیسم رمانتیک

در این نوشتار، پس از توصیف و تبیین دو ددیگاه مهم، درباره گستره های دین پژوهی، به بررسی و ارزیابی آن دو می پردازیم.

توصیف و تبیین دیدگاه ها درباره گستره دین پژوهی

۱. شاخه های دین پژوهی بر اساس تعریف (حقانیت، صدق و کذب دعاوی دین) و تحقق آن (آثار دین)

بر اساس این تلقی، علومی که با عنوان دین پژوهی مطرح می شوند به دو دسته کلی تقسیم می گردند:

الف) علومی که به حقانیت، صدق، کذب، واقع نمایی ادیان و گزاره های دینی می پردازند.

ب) علومی که فارغ از صدق و کذب گزاره های دینی، نفس پدیده دین و کارکرد و آثار آن را مورد تحقیق و بررسی قرار می دهند. این علوم با عنوان جهان بینی کاوی (World view analysis) بررسی می شوند. طبق جهان بینی کاوی، دین یک نهاد اجتماعی است و همانند سایر نهادها استحقاق بررسی را دارد. نهاد اجتماعی (Institution) یعنی رکن هایی از زندگی انسانی که همیشه و همه جا در جامعه حضور دارند؛ مانند خانواده، اقتصاد، حکومت و… (که البته در تعداد آنها اختلاف است).

بنابراین کسی که به جهان بینی کاوی می پردازد، دین (به معنای عام آن) را به مثابه یکی از نهادهای اجتماعی مورد بررسی قرار می دهد. در روش جهان بینی کاوی سه عنصر وجود دارد که عبارتند از:

الف: این روش تحقیقی مقایسه ای و تطبیقی است. بنابراین هم وجوه افتراق و هم شباهت ها را مورد توجه قرار می دهد.

ب: این روش یک بحث تاریخی است و به وضع فعلی دین کار ندارد، بلکه سیر تطور تاریخی ادیان، تاثیر آنها بر یکدیگر و پیروزی ها و شکست ها را مورد مطالعه قرار می دهد.

ج: این روش همراه با همدلی (empathy) و یک نوع مطالعه خنثی و بی طرفانه است، به این معنا که در بررسی یک نظام عقیدتی و دینی، حداقل خود را در قالب معتقدان به آن فکر درآوریم، نه این که موافق و پیرو آن نظام فکری شویم. جدول زیر گستره این معارف را نشان می دهد:

این رای توسط استاد مصطفی ملکیان در کتاب «تأملات ایرانی»(۱) طرح شده است. پیش از این ایشان در جزوه درسی کلام جدید(۲) از قلمرو دین پژوهی سخن گفته که البته در آنجا انسان شناسی دین و دین شناسی تطبیقی را ذکر نکرده در عوض، هنر دینی و ادبیات دینی را از دیگر حوزه های دین پژوهی نام برده است. این تقسیم بندی از دین پژوهی مورد دفاع برخی از پژوهش گران واقع شده است(۳).

تقسیم بندی دیگری نیز مشابه این تقسیم بندی در کتاب «درآمدی بر فلسفه»(۴) آمده است.

۲. شاخه های دین پژوهی بر اساس دو نگرش سنتی و جدید به دین

از این رأی در کتاب «روش شناسی مطالعات دینی» نوشته دکتر احد فرامرز قراملکی دفاع شده است.

بر اساس این دیدگاه، مطالعات دینی به دو گروه دانش های سنتی و علوم نوین تقسیم می شود. این دو گانگی در شاخه های دین پژوهی بر دو گانگی محققان به دین و آموزه های دینی استوار است.

تلقی سنتی از دین: دین چیزی جز پیام الهی به بشر و پاسخ آدمی به آن نیست.

تلقی جدید از دین: دین به عنوان واقعیتی مستقل (نه به منزله پیام، خبر و حکایت).

واژه های «سنتی» و «جدید» در این کاربرد، عاری از هر گونه ارزش داوری است. این دو لفظ، نه به صورت توصیف کننده، بلکه به عنوان «مشیر» برای اشاره به آن چه در فرهنگ دینی و اسلامی متداول بوده و آنچه از نیمه دوم قرن نوزدهم میلادی به میان آمده است، به کار می رود. در این جا نه سنتی به معنای کهنه ممل و نه مدرن و جدید به معنای معتبر دارای ارزش است.

مراد از تلقی سنتی از دین، نگرش دانشمندان سلف به دین است که در فرهنگ اسلامی، از صدر اسلام تا کنون نزد دانشمندان مسلمان، کم و بیش به عنوان تلقی واحد از دین، رایج بوده و هست و مراد از تلقی نوین، دیدگاهی است که از نیمه دوم قرن نوزدهم به تدریج شکل گرفت و رواج یافت.

در تلقی سنتی از این روش، سه دانش کلام، فقه و اخلاق معرفت های واسطه ای بین وحی، ذهن و زبان مخاطبان به میان می آیند. این سه دانش، حقیقتا اسلامی هستند. سایر معارف اسلامی، یا ابزارهای این سه علم هستند و یا اسلامی بودن در آنها عاری از مجاز و تسامح نیست.

بر مبنای تلقی جدید از دین، چهار گستره روان شناسی دین، جامعه شناسی دین، تاریخ ادیان و فلسفه دین پیدا شده است. سه دانش نخست، از مطالعات تجربی دین تلقی می شود که به شناخت دین به عنوان واقعیت روانی، اجتماعی و تاریخی می پردازد. فلسفه دین به مطالعه معرفت دین می پردازد و ابزار آن، تحلیل های منطقی است.

نقد و بررسی

ویژگیهای دو دیدگاه: دو دیدگاهی که در بالا به توصیف و تبیین آن پرداختیم، نسبت به برخی دیگر از دیدگاه ها درباره قلمرو دین پژوهی، مزیت هایی دارند که عبارتند از:

۱. از نظم و انسجام منطقی بیشتری برخوردارند و شاخه های مختلف دین پژوهی را بر اساس معیار معقول و منطقی بیان کرده اند.

۲. هر دو، به شکلی از آفت در هم آمیختن فلسفه دین و کلام (جدید) اجتناب ورزیده اند. امروزه در ادبیات دینی و مراکز آموزشی و پژوهشی سخن از مسائل و شبهات جدید و نوظهوری می رود که از آنها با عنوان «کلام جدید» یا مسائل جدید کلامی یاد می شود. یکی از آفات روش شناختی دین پژوهی معاصر به طور عام، و اندیشه کلامی به طور خاص، عدم وقوف به تمایز معرفتی فلسفه دین و کلام جدید می باشد. نسبت بین این دو از جهات گوناگونی ابهام آمیز است. از سویی هویت کلام جدید در مقام تعریف، خالی از ابهام نیست و هندسه معرفتی دین، دانش نوپا در مقام تحقق، به روشنی ترسیم نشده است و از سوی دیگر تصویرهای گوناگون از فلسفه دین بر ابهام مساله افزوده است. ابهام آمیز بودن نسبت میان این دو معرفت تا حدودی به نوپایی هر دو بازمی گردد. آثار اندکی که در زبان فارسی تحت عناوین کلام جدید و فلسفه دین تالیف و یا ترجمه شده است، نشانگر همین ابهامی است که از نوپایی این دو سرچشمه می گیرد(۵)، ابهامی که نه تنها طالب علم، بلکه پژوهش گران و مؤلفان با آن درگیرند. مبحثی از نظر یک محقق شایسته عنوان فلسفه دین است اما همان مبحث از نظر پژوهش گران دیگر ارتباطی به این عنوان ندارد. در مورد کلام جدید هم، تصویرهای مختلفی از چیستی کلام جدید ارائه شده است به همین دلیل، پاسخ های متفاوتی برای پرسش از ارتباط میان کلام جدید و فلسفه دین ارائه شده است:

«… بنابراین کلام جدید گاهی فلسفه دین نامیده می شود، فلسفه دین امروز مفهوم اعمی دارد که هم کلام قدیم را دربرمی گیرد و هم کلام جدید را»(۶) نویسنده همین مطالب در جای دیگر گفته است: «فلسفه دین یعنی دین شناسی و دین شناسی هم گاهی از بیرون است و گاهی از درون»(۷). «آنچه ما کلام جدید می نامیم، متکلمان غربی فلسفه دین می گویند».(۸) استاد مطهری هم فلسفه دین را یکی از وظایف کلام جدید ذکر کرده اند(۹).

بنابراین، هر دو دیدگاه فوق از یکسان انگاری و خلط میان فلسفه دین و کلام جدید پرهیز کرده و به تفاوت و تمایز معرفتی آن دو توجه داشته اند. همچنین از خلط کلام جدید و الهیات نوین مسیحی هم اجتناب ورزیده اند. بی تردید، تمایز کلام جدید از فلسفه دین و الهیات نوین مسیحی و سایر رویکردهای دین پژوهی منوط بر تحلیل و تبیین مفهوم تجدد در کلام و ترسیم هندسه معرفتی کلام جدید و نسبت آن با کلام سنتی (قدیم) می باشد که در بحث زیر به آن اشاره خواهیم کرد.

۳) در هر دو دیدگاه، کلام جدید نه به منزله علمی جدید و متفاوت از کلام سنتی (قدیم) بلکه در تداوم کلام قدیم شمرده شده است، یعنی کلام جدید هویتا (و نه به حسب اشتراک لفظی) کلام می باشد، نه این که دانشی نوین که جز اشتراک لفظی، نسبتی میان آن و کلام قدیم متصور نیست. در کتاب روش شناسی مطالعات دینی آمده است: «آنچه کلام جدید یا الهیات مدرن خوانده می شود، اگر چه به لحاظ هندسه و نظام معرفتی از کلام و الهیات سنتی متمایز است، اما از حیث هویت معرفتی، همان کلام و الهیات است. در جزوه کلام جدیدهم آمده است: «رأی بنده این است که کلام جدید علم مستقلی نیست.»

اشکالات هر دو دیدگاه

اشکالاتی به هر دو نظریه وارد است که برخی از این اشکالات متوجه هر دوی آنها و پاره ای دیگر مختص یکی از آنهاست. در اینجا پس از برشمردن اشکالات مشترک به اشکالات اختصاصی هر نظریه نیز خواهیم پرداخت.

۱) علاوه بر ایراد عامی که (قبلاً به آن اشاره کردیم) غالبا نظریه پردازان در زمینه دین پژوهی و قلمرو آن، به آن مبتلا هستند؛ مبنی بر این که منظور خود را از لفظ «دین» به طور واضح و شفاف بیان نکرده اند، اشکال دیگری بر این دو وارد است که «عدم جامعیت» آنهاست. یعنی این که نسبت به سایر علوم و دانش های دین شناسی شمولیت نداشته و آنها را از قلمرو دین پژوهی خارج ساخته اند. در نگرش اول، بر اساس صورت بندی صدق و کذب پذیری گزاره های دینی فقط به دو دانش کلام و فلسفه دین اکتفا شده و نسبت به علوم دیگری که می توانستند در این گزینه و در کنار شاخه های دین پژوهی قرار گیرند، بی توجهی شده است.

دانش هایی همچون، جامعه شناسی دینی، روان شناسی دینی، فلسفه دینی، و انسان شناسی دینی، که پیش تر زیرمجموعه علوم اجتماعی و علوم انسانی بودند، می توانند جزو رشته های دین پژوهی و با هویت دفاعی و اثبات کارآمدی دین در عرصه های سیاسی، اجتماعی و… محسوب شوند. هر چند که از حیث موضوع و منطق شان تحت عنوان علوم دیگری مانند جامعه شناسی، روان شناسی، فلسفه انسان شناسی که معارفی غیردینی و نه ضد دینی هستند) مطرح می شوند، اما به لحاظ غایت و روشی که دارند می توانند در گستره و حوزه مطالعات دینی هم قرار بگیرند. نسبت این علوم (جامعه شناسی دینی و…) به دین همانند نسبت کلام، فقه و اخلاق به دین است. همان طور که این معارف، صبغه دینی دارند و جزو دانش های درون دینی به شمار می روند، علومی مانند جامعه شناسی دینی و… نیز معرفت هایی دینی محسوب شده و در کنار آنها جای می گیرند. به عبارت دیگر، هویت واسطه ای (بین وحی و انسان) و دینی بودن این علوم، ساختار معرفتی آنها را تعین می بخشد و مبانی مسائل، هدف ها و روش ها را شکل خاص و آن ها را جزو علوم دین قرار می دهد. بنابراین شان جامعه شناس دینی، فیلسوف دینی و نظایر این دو، از این جهت با شأن متکلم و فقیه تنظیر می شود. این که متعلق جامعه شناسی دینی (به عنوان مثال)، «سازمان کنش متقابل و رفتار اجتماعی انسان»(۱۰) و «زندگی گروهی انسان ها و رفتار اجتماعی ناشی از آن»(۱۱) (از منظر دینی) است موجب نمی شود که جامعه شناسی دینی را فقط زیر مجموعه علم جامع شناسی محسوب کرده واز دایره دین پژوهی خارج کنیم.

این سخن که در فقه و کلام برخی از مسائل علوم فوق (مانند مباحث اجتماعی و فلسفی و…) بحث می شود مانع از داخل شدن این علوم در عرصه دانش های دین پژوهی نیست، چرا که هیچ منعی وجود ندارد تا موضوعی واحد درعلوم مختلف و از جنبه های گوناگون مورد بررسی واقع شود، کما این که کلام، فلسفه (فلسفه مبنی الاخص) و فلسفه دین دارای مسائل و موضوعات مشترکی مانند وجود خدا و اثبات وجود آن و صفات خداوند و… هستند و این در حالی است که هر یک از اینها دانش مستقلی بوده و در یکدیگر ادغام نشده اند.