خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس

فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس شامل 60 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل جایگاه فضیلت عدالت در نظام آکوئیناس :

تاریخ دریافت: ۳/۸/۸۰                                       تاریخ تأیید:۲۲/۱/۸۱
چکیده:
مقاله حاضر در صدد تبیین دیدگاه توماس آکوئیناس در باب عدالت به عنوان یک فضیلت می باشد. در این مقاله پس از بیان تعریف فضیلت و تعیین مهم ترین فضیلت اخلاقی، به بررسی نظرات توماس در باب عدالت توزیعی، حق و بی عدالتی پرداخته شده است.
واژگان کلیدی: عدالت، فضیلت، فضیلت اخلاقی، حق، عدالت توزیعی، احسان
جایگاه ویژه عدالت در نظام آکوئیناس کجاست؟ جایگاه واقعی بحث عدالت در سخنان آکوئیناس، پیرامون فضائل نیست، بلکه در نظریه متافیزیکی اوست، زیرا دقیقا همانطور که یک فضیلت طبیعی، دارای ساحتی الزاما الهیاتی است، در عدالت نیز چنین ساحتی وجود دارد. عدالت در کاربرد اصلیش، یکی از نامهایی است که برای خداوند بکار برده می شود.
بطور کلی از نظر توماس، فضیلت به جهت نسبتی که با مبدأ متعال دارد، برخوردار از مجد و شرف می باشد؛ بنابراین، نفس شخص نیکوکار بدان سبب جمیل و شریف است که صاحب فضیلت است، اما خود فضیلت بدان سبب شرف دارد که راهنمای آدمی به سوی خداست. پس فضیلت بر خلاف آنچه یونانیان می پنداشتند، خیر اقصی و شرط کافی اخلاق که خود آن، به هیچ شرط دیگری مشروط نباشد، نیست.
توماس ابتدا به تعریف فضیلت می پردازد و از آن تعبیر به عادت و یا ملکه می کند و می گوید: به عادات خوب، فضیلت گفته می شود، که در این تعریف، عادت جنس آن و خوب بودن فصل و نقطه تفارق می باشد. بنابراین فضیلت یک عادت خوب نفس است که از طریق آن ما بطور صحیح و شایسته زندگی می کنیم و همچنین به واسطه آن، از هیچ کس کار بد صادر نمی شود، بلکه شخص همواره کار نیک انجام می دهد.
در این تعریف قید اول و دوم برای احتراز از اموری ذکر شده است. بدین ترتیب از آن جایی که بعضی عادات عملی از جمله عادات نادرست، اشاره به شر و بدی دارند و بعضی عادات گاهی به امور نیک و گاهی به امور شر اشاره دارند، مانند فکر و عقیده که ممکن است ما را به سوی امر صحیح یا ناصحیح سوق دهد، برای تمایز فضائل از آن عاداتی که همواره اشاره به شر و بدی دارند، قید اول را و برای تمایز فضائل از آن عاداتی که گاهی به خیر و گاهی به شر اشاره دارند، قید دوم را بیان کرد. (Summa Theologica. P. 39.)
در تعریف دیگری از فضیلت می گوید: فضیلت آن است که شخصی را که صاحب آن می شود و با توجه به کاری که از چنین شخصی برمی آید، نیکو نماید؛ از این طریق که او را قابل آن سازد تا بر حسب طبیعت، یعنی به اقتضای عقل خود رفتار کند. پس فعلی را از لحاظ اخلاقی نیک می داند یا مقرون به فضیلت می داند که با طبیعت کسی که مجری این فعل باشد، مطابقت جوید. در مقابل، می توان گفت رذیلت، فقدان کمالی است که طبیعت شخص فاعل، اقتضای آن را دارد، یعنی مخالف فضیلت است.
اما توماس در شرح بر این متن ارسطو که می گوید: فضیلت، ملکه ای است، یعنی حالت اکتسابی پایداری است که چون کسی آن را بدست آورد می تواند در مطابقت با طبیعت خود رفتار کند، می گوید: مقصود از طبیعت، چیزی است که هر موجودی را در مقر نوع خویش برقرار می دارد.
بنابراین مقصود صورت نوعیه می باشد؛ اما از آن جایی که صورت نوعیه انسان، همان نفس ناطقه او می باشد، بنابراین آنچه صورت انسانیت، به طبیعت ما می بخشد، نطق یا عقل است. پس اگر در تعریف فضیلت اخلاقی گفته شود: آن فعلی است که با طبیعت ما مطابقت دارد، این سخن بدین معنا خواهد بود که چنین فعلی مطابق عقل است و بر عکس، رذیلت فعل یا ملکه ای است که غیر معقول باشد.
بنابراین، مقصود ارسطو از فضائل، ملکاتی است که برای عمل کردن، بر طبق دستورات عقل صائب ضروری باشند و از طرفی دیگر به نظر ارسطو عمل به فضائل، برای نیل به زندگی سعادتمندانه نیز لازم می باشد.
و اما آنچه درباره تعریف فضیلت می توان گفت، این است که در این باره دیدگاههای متفاوتی وجود دارد. در یونان، فضیلت را ویژگی و ملکه ای می دانستند که به نحو معقول و بطور ثابت در انسان پدید می آید. همچنین از بررسی تعاریف بدست می آید که در آنها به جنبه های مختلف اشاره شده است. چنانکه در برخی تعاریف به ملکه شدن و حالت ثابت داشتن فضیلت اشاره شده، در برخی خصایص مثل عادت، مهارت و استعداد ذاتی بودن فضیلت، مهم خوانده شده و در بعضی به بعد ملکات عقلانی بودن فضائل اشاره شده و در برخی نیز، نتیجه آن مورد توجه واقع شده، از این رو گفته اند که تنها ویژگیی، فضیلت است که به خیر و سعادت خاص منجر شود. اما واقعیت مطلب این است که نمی توان حدود مفهومی فضیلت را کاملاً تعیین کرد؛ زیرا دامنه ای گسترده دارد و هر شخصی به گوشه ای از آن اشاره کرده است. اما توماس نیز، در ضمن این دو تعریفی که از فضیلت به عمل آورده، در واقع می خواسته در هر یک، به جنبه ای از آن جهات مختلف اشاره کند، چنانکه در تعریف اول به خصیصه عادت اشاره دارد و از نظر وی فضیلت یک عادت خیر و خوب است؛ چرا که شخص با شناخت اهداف، فعالیتهایش را به سوی آنها سوق می دهد و در واقع عادات، خاستگاه افعالی هستند که در جهت این اهداف انجام می گیرند، بطوری که این عادات هنگامی که گرایش و تمایل به سوی اهداف حقیقی انسان ایجاد کنند، در این صورت خیر هستند و از این رو فضیلت نامیده می شوند. توماس در تعریف دوم، به بعد ملکات عقلانی بودن فضائل اشاره کرده کرده، مانند ارسطو که فضیلت را ملکه ای می داند که برای عمل کردن بر طبق دستورات عقل لازم است. (Great book. – p.378) در عین حال که وی در تعریفش به این مطلب نیز اشاره دارد که اعمال برخاسته از فضیلت اخلاقی، محتاج فضیلت حکم عقلانی بوده و از این رو عقل عملی فضیلتی خواهد بود که فضایل عقلانی، اخلاقی را با هم متحد می کند.
نکته قابل توجه این است که ما در آراء متألهین قرون وسطی به تعاریفی بر می خوریم مانند تعریف آگوستین مثلاً که در آنها صحت اراده انسان بر مقیاس مطابقت آن با اراده الهی سنجیده می شود؛ چنانکه گفته می شود، معصیت آن است که برخلاف قانون ازلی سخن بگوییم، اما توماس خاطر نشان می کند که همین که به یاد آوریم که عقل، صنع خداست کافی است؛ زیرا برخلاف دستور عقل رفتن، دستور خدا را به یک سو نهادن است. پس اگر کسی برخلاف احکامی که عقل به وی ابلاغ می کند، رفتار کند به منزله این است که از ممّر طبیعت، به نزاع با خالق طبیعت روی آورده است. بنابراین در تعریف فضیلت، باید گفت، فضیلت، ملکه عقلی است که ما را قابل وصول به سعادت می سازد، همانطوری که رذیلت، ملکه خلاف عقل است که ما را محکوم به حرمان از سعادت می کند.
توماس در پاسخ به این پرسش که آیا یک فضیلت می تواند مهمتر یا کم اهمیت تر از فضیلت دیگر باشد می گوید که چنین چیزی ممکن است زیرا یک علت، همیشه برتر از معلول خود می باشد و در میان معلولها، آنهایی که به علت نزدیک تر باشند، عالی ترند. پس، از آن جایی که علت و سرچشمه خیر انسانی، عقل است، دور اندیشی که عقل را کامل می کند، به لحاظ خیریت بر سایر فضائل اخلاقی که قوه شهوانی را کامل می کنند، تقدم و برتری دارد از آن حیث که نشانه عقل است و در میان این فضائل یکی بهتر از دیگری است بر این اساس که به عقل، نزدیک تر است. اما این که عدالت نیز بر سایر فضائل اخلاقی برتری دارد به این دلیل است که فضیلتی که مطلقا بزرگتر و مهمتر است، فضیلتی است که خیر عقلی بیشتری دارد و چون عدالت چنین است، پس عالی تر از همه فضائل می باشد.(Summa Theological. P. 75.)
سخن توماس در این جا مجمل است و جهت خیر عقلی عدالت مشخص نشده است اما از فحوای کلام وی بدست می آید که چون مجرای عدالت در رابطه با چیزی است که مفهوم حق و شایستگی را در بردارد و یا به بیانی عدالت، فضیلتی است که موجب اعمال حق و وظیفه ای می شود، بدین لحاظ می توان آن را بر بقیه برتری داد. البته در ارتباط با این که عدالت مهمترین فضیلت اخلاقی است، اتفاق نظر وجود ندارد. بعضی معتقدند که بخشیدن حق خود (سخاوت)، بهتر از دادن حق دیگران (عدالت) است. بنابراین سخاوت بهتر از عدالت خواهد بود. البته به نظر می رسد که این سخن قابل خدشه باشد، چرا که عمل سخاوت، نیازمند است که مبتنی بر عدالت باشد، زیرا انسان، سخاوتمند نیست، مگر این که مال خودش را ببخشد. از این رو سخاوت از عدالت، جدا نیست زیرا بین آنچه مال من است و آنچه مال من نیست تمیز ایجاد می کند. در حالی که عدالت می تواند بدون سخاوت باشد، پس عدالت، مهمتر از سخاوت است، زیرا از آن کلی تر است و بنیان آن محسوب می شود، در حالی که سخاوت به عنوان زینت و ضمیمه عدالت می باشد.
آکوئیناس سپس انتقادهای ارسطو از نظریه مثل افلاطون به عنوان نظریه مربوط به کلیات را می پذیرد. از آن جا که افلاطون معتقد بود که معیار عدالت به واسطه یک صورت آرمانی عدالت به ذهن آورده می شود که ذهن انسان در درون خود، آن را ادراک می کند، آکوئیناس می گوید، افلاطون در این پنداشت که عدالت نام یک صورت (Form) است که مستقلاً و به نحو خودکفا وجود دارد، دچار اشتباه بود. اما وی در این اندیشه که عدالت نامی است، برای آرخه (Arche) که همه