خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل بانوی سپید آسمانی

عطر شورانگیز غزل ها طرحی از عطر توست; جلوه ی آینه ها از تصویر توست که در سینه دارند، بهار با همه دلبری اش، تمام زیبایی اش را از تو وام می گیرد .
بانوی سپید شعر من! . . . ملایک، بال در بال، گستره ی آسمان را برای قدوم تو مهیا کرده اند . برگ های تمام درختان به یمن دیدار تو سبز گشتند و سبزی و طراوت را به جهان تقدیم کردند . پیچکان عاشق با هر نگاه لبریز از آینه ات عاشقانه می پیچند و بالا می روند . . . .
دریا وسعت آبی روح پاک توست! نوای تو شکوفه های بهاری را به گل مبدل می کند و رودخانه ها همه ی نوای خوششان را از نغمه ی دلنشین تو گرفتند . آدم به مباهات می نشیند که خدایش او را به مقام نام تو دیگر بار پذیرفت و در بهشت برین جای داد! چلچله ها به تمنای پاسخ توست که آمدن بهار را نوید می دهند . تو که مهربانی را نثارمان می کنی، تو که لاله ها در دشت مهربانی از عشق تو شور زندگی می گیرند . از آسمان درختان نام های متبرکت سوسو می زند، کبوتران به باغ های روشن، پیغام وصل تو را می دهند، به دشت آب شکوفه ها «نوریه و «حافیه » را رقم زدند . نیلوفران آبی هنوز از اثر عطر نفس های تو سرشار سرورند . مرغان دریایی در سکوت دلنشین دریا از نام توست که دیگر بار آرام یافته اند . موج ها نامت را بر صخره ها حک کرده اند و شقایق ها بر برگ هایشان نوشته اند: «گل طاقت بین در و دیوار ندارد!» .
در خلوت خاموش کبوترها طنین دل انگیز نام آسمانی توست که بار دیگر آن ها را به شور و شوق زندگی می رساند . شاعران عاشق شعرهایشان را از «شریفه » و «شفیقه » گرفته اند . دختران بهار لطافتشان را از «عفیفه » و «عطوفه » وام گرفته اند . بستان های همه ی عالم شمیم خوش تو را هم چون آبی روان نوشیدند که این گونه از خود بی خبر گشتند و پرستوهای سبک بال عاشق در افق چشمان تو حرف های ناتمامی را دیدند که در سکوت پرمعنای تو به اتمام می رسید .
طلوع اولین شعر اهورایی من! تویی که در کوچه باغ باورم از ماندنی ها هستی . نگاه مشرقی و هستی بخشت پیاله ی جانم را از شور زندگی، به شور با تو بودن و شور عشق و شیدایی تو لبریز و مالامال کرده است و من توان آن را دارم که صدای قدم هایت را بشنوم که از کوچه های بارانی چشمانم به آهستگی عبور می کنی، هم چون که بر حریر قدم می سایی!
من قد کشیده ام در جست و جوی دست توان بخش آفتابی ات و یافته ام پهلوی شکسته ات را از جور و ستم دیو سیرتان کولی صفت! من روزنه های شهر دلم را به روی تو باز کرده ام و تو را یافته ام که صورت نیلی ات شقایق ها را شرمگین و خجلت زده کرده است . تو را که قوهای سپیدبال آرام دریایی، صبحشان را