خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها

با فایل فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها شامل 52 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل خواجه نصیرالدین طوسی/ در تعامل با اسماعیلیان و مغول ها :

 مقدّمه

کتاب الاسماعیلیون و المغول و نصیرالدین یکی از ده ها اثر با ارزش علاّمه فقید، دکتر سید حسن الامین است که برای اولین بار، در سال ۱۹۹۷م در بیروت به چاپ رسید و با سفارش مؤسسه «الغدیر» وابسته به مؤسسه «دائره المعارف فقه اهل بیت» توسط نگارنده ترجمه و به زیور طبع آراسته شد.

ممکن است عنوان کتاب همچنان که خود مؤلّف اذعان دارد به دلیل اینکه بین اسماعیلیان، مغول ها و خواجه نصیرالدین جمع کرده است، عجیب به نظر برسد، ولی با مطالعه کتاب، در می یابیم که این عنوان عجیب نیست و رشته ای وجود دارد که میان این نام های سه گانه پیوند می دهد و با پیوند آن ها، موضوع کتاب شکل می گیرد.

این کتاب می کوشد تا از دو حادثه تاریخی پرده ابهام بردارد:

یکی ماجرای دست داشتن، بلکه آمر بودن خواجه نصیرالدین طوسی در ویرانی و کتاب سوزی بغداد و قتل خلیفه عباسی، المعتصم باللّه ؛ و دیگری جدا کردن دو فرقه اسماعیلیه یعنی «مستعلیه» و «نزاریه» از یکدیگر و بدین وسیله، رفع تهمت و دفاع از فاطمیان در مقابل نزاریان. اما در لابه لای بیان این دو مطلب، مطالب خواندنی و سودمند فراوان دیگری نیز یافت می شوند که به آن ها اشاره خواهد شد.

این کتاب به دلیل آنکه از اصلی ترین ویژگی های یک اثر علمی قوی یعنی تبویب و ذکر منابعی که اثر از آن ها استفاده کرده بی بهره است، اما به دلیل آنکه دراین مورد، صاحب اثر، خود یک منبع علمی مطمئن است و در این گونه موارد، با سخن صاحب اثر به عنوان سند برخورد می شود، خدشه ای به اتقان علمی آن وارد نمی گردد.

معرفی و نقد کتاب

کتاب با مقدّمه ای از ناشر در معرفی شیوه تحقیق و بررسی نویسنده در حوادث تاریخی، و مقدّمه ای از خود نویسنده و مقاله ای از جان م. صدقه در معرفی کتاب الوطن الاسلامی بین السلاجقه و الصلیبیین، اثر استاد امین آغاز می شود.

مؤلّف در بخش آغازین کتاب، به معرفی ابتدایی خواجه نصیرالدین طوسی، تاریخ تولّد و وفات، زادگاه، استادان و آثار او می پردازد.

سید حسن الامین در بخش بعدی، تحت عنوان «اقدامات خواجه برای حفظ اسلام» از ارتباط خواجه با مغولان و اسماعیلیان صحبت می کند. او در این بخش، بیان می کند که خواجه یکی از قربانیان یورش اول مغولان در زمان چنگیز بود و مجبور شد که برای حفظ جان خود به همراه افراد بسیاری، قلاع اسماعیلیه را پناهگاه امن خود سازد.

او در این بخش توضیح می دهد که خواجه در دومین حمله مغولان به فرمان دهی هلاکوخان و پس از شکست اسماعیلیان، به همراه دوتن دیگر، به سبب شهرتشان و نیاز خانِ مغول به علم و تخصص آنان، جان سالم به در برد. طبق دیدگاه نویسنده، خواجه در این زمان دریافت که پیروزی نظامی بر مغولان امکان پذیر نیست. از این رو، به فعالیت فرهنگی گسترده ای دست زد و برای آنکه مغولان در عرصه فکری نیز غلبه نیابند، کوشید در مقام یک منجّم، اعتماد مغولان را به خود جلب کند و در نتیجه، از کشته شدن مردم و به ویژه علما و از میان رفتن کتاب ها جلوگیری نماید. نویسنده سپس شایعه کتاب سوزی در بغداد را مطرح می کند و آن گاه به آثار مورّخانی همچون رشیدالدین فضل اللّه همدانی، یونینی، ابوالفداء، ذهبی و ابن عماد حنبلی اشاره می نماید که هیچ ذکری از کتاب سوزی مغولان در بغداد در این آثار به چشم نمی خورد.

سیدحسن الامین با استنادات تاریخی، روشن می سازد که بسیاری از کتاب های موجود در بغداد به کتابخانه رصدخانه مراغه انتقال یافتند و دست تعرّض مغول ها از بخشی از کتاب های بغداد، که جزو اوقاف بود، کوتاه ماند. باقی ماندن مدرسه «مستنصریه» بر حال قبلی خود و سالم ماندن آن از گزند حمله مغول ها، با اینکه مخزن کتاب های منحصر به فردی بود، نشان می دهد که کتابخانه این مدرسه نیز به همان صورت قبلی خود باقی مانده است.

نویسنده در پایان این بخش، گفتار صاحب نظران در باره خواجه و جریان تأسیس «رصدخانه مراغه» و تشکیل انجمن علمی تحقیقات ریاضی و دعوت دانشمندان از سراسر دنیا و استقبال آنان از این دعوت را نقل می کند.

دکتر سیدحسن الامین در بخش بعدی، تحت عنوان «مغول ها»، از اولین حمله مغول ها به ایران، خوارزم و حدود آن، علاءالدین محمّد خوارزمشاه و بلندپروازی های او و اینکه چگونه او با جنایتی که انجام داد زمینه را برای حمله مغول ها آماده کرد و همچنین از تلاش خوارزمشاه برای حمله به بغداد و ناکامی او سخن می گوید. وی به مناسبت همزمانی حمله مغول ها به سرزمین های شرق اسلامی، با حمله پنجم صلیبی ها به سرزمین های غرب اسلامی، گریزی به جنگ های صلیبی می زند و نشان می دهد که چگونه سلاطین سه گانه ایّوبی طی سال های ۱۲۴۳۱۲۴۴ میلادی استیلای صلیبی ها بر حرم شریف را تثبیت می کردند.

ارتباط خواجه نصیرالدین طوسی از یک سو، با اسماعیلیه در اثر پناهنده شدن وی به قلاع آن ها، و از سوی دیگر، با مغول ها در اثر راه یافتن او به دربار هلاکوخان و به دنبال شکست اسماعیلیان، موجب شده است تا استاد امین بخش دیگری از کتابش را به عنوان «اسماعیلیان» اختصاص دهد و در آن، به کیفیت شکل گیری فرقه «اسماعیلیه»، «فاطمیان» و انشعابات درونی آن ها بپردازد. وی در این فصل، توضیح می دهد که «اسماعیلیان فرقه ای از شیعیان هستند که پس از امام جعفر صادق علیه السلام به امامت اسماعیل اعتقاد دارند و فاطمیان، که مدت ها در مصر حکومت می کردند، از چنین مذهبی برخوردار بودند. اما پس از مرگ خلیفه فاطمی (مستنصر) شکاف بزرگی میان صنوف اسماعیلیان فاطمی روی داد؛ زیرا پس از مستنصر، فرزندش (ابوالقاسم احمد) خلافت را به دست گرفت. اما اشکال کار این بود که این فرد نه فرزند بزرگ مستنصر بود و نه از نظر برخی از اسماعیلیان شایستگی ولیعهدی داشت، بلکه از نظر این دسته، برادر دیگر وی، یعنی نزار، شایسته خلافت بود. همین امر موجب شد تا در سال ۶۸۷ ه، اسماعیلیان به دو فرقه منشعب شوند: یک فرقه قایل به امامت ابوالقاسم احمد المستعلی باللّه و در نتیجه، موسوم به «مستعلیه» گردید و فرقه دیگر قایل به امامت نزار و در نتیجه، موسوم به «نزاریه».

نویسنده سپس به روند تکوین و رشد فرقه «نزاریه» می پردازد و فهرست امامان آن ها را بیان می کند. آن گاه فرقه «اسماعیلیه» را معرفی کرده، یادآوری می کند که اینان پس از مهاجرت به یمن، قرن ها در یمن بودند و سپس به هند منتقل و به «بُهَره» مشهور شدند.

استاد امین در ادامه این بحث، به یکی از دو مبحثی که انگیزه اصلی تألیف این کتاب بوده اند، می پردازد و آن خلطی است که توسط محققان، بین اسماعیلیان نزاریه باطنیه (آقاخانیه) با فاطمیان واقع شده است. وی توضیح می دهد که «آقاخانیه» ادامه «نزاریه»اند که با فاطمیان دشمن بودند و «بُهره ها» در هند استمرار فاطمیان مصر محسوب می شوند.

یکی از مباحثی که استاد امین استطرادا در این بخش آورده، نقد سخن ابن تیمیه در باب ارتباط خواجه و خان مغول و اسماعیلیه است. دکتر سیدالامین با استناد به منابع اصلی تاریخی، نشان می دهد که اولاً، خواجه نصیرالدین طوسی نه تنها آن چنان که ابن تیمیه ادعا کرده، وزیر و مشاور اسماعیلیان نبوده، بلکه اساساً اسماعیلی نبوده است؛ و ثانیاً، اسماعیلیان خود یکی از اهداف مغول ها و از نخستین قربانیان آن ها بوده اند، نه هادی آن ها به قتل خلیفه عبّاسی و براندازی عبّاسیان.

نویسنده در ادامه، مجدداً و با تفصیل بیشتری از پیدایش دو فرقه «مستعلیه» و «نزاریه» سخن می گوید و بیان می کند که حسن دوم، فرزند محمّد بن بزرگ امید، که یکی از داعیان اسماعیلی نزاری محسوب می شد، در سال ۵۵۸ ق اعلام کرد که قیامت بر دو قسم است: قیامت جسمانی که در جهان دیگر است و قیامت روحانی که عبارت است از: رفع قلم تکلیف از مردم که فرارسیدن آن را خود او اعلام کرد. با این حال، استاد امین تهمت «حشاشین» به معنای مصرف کننده حشیش را درباره نزاریان مورد بحث و بررسی قرار می دهد و اظهار می دارد که این تهمت از ناحیه مارکوپولو می باشد و اسناد تاریخی و منابع موثّق تاریخی نشان می دهند که آن ها «حشاش» به معنای معتاد به ماده مخدّر معروف نبوده اند، بلکه یا به معنای فروشنده گیاه دارویی بوده اند و یا به معنای کسانی که در ع