خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل اصول سیاست علوی

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل اصول سیاست علوی :

از روزی که آفتاب عالمتاب علی(ع) از افق کعبه هویدا گشت و بشریت را مژده عدالت و معنویت بخشید، قرن ها می گذرد، اما نیاز بشر به جلوه های جلال و جمال کلام و مرام او پیوسته افزون تر و گسترده تر شده است؛ چرا که علی قصیده بلند آفرینش و گل همیشه پرطراوت بوستان خلقت و چشمه جوشان معنویت و عدالت و خورشید فروزان و حیات بخش سپهر عشق و محبت برای همه عصرها و نسل هاست. او نمونه ماندگار انسان کامل در صحنه حیات فردی و رب النوع عدالت و فضیلت در حوزه حیات جمعی و حکومتداری است.

ابعاد وجودی این برترین آفریده حق پس از حضرت ختمی مرتبت محمد مصطفی(ص) با همه کندوکاوها و چندوچون هایی که در طول تاریخ توسط اندیشمندان، حکیمان، عارفان، سخنوران و دانشمندان پیرامون شخصیت این اعجوبه آفرینش صورت گرفته است، هم چنان ناشناخته و مبهم باقی مانده تا جایی که سعدی، شاعر شیرین سخن و حکیم فرزانه پارس، می گوید:

کس را چه زور و زهره که وصف علی کند جبّار در مناقب او گفته: هل اتی

و ابوعلی سینا، متفکر و فیلسوف بزرگ مشرق زمین، در باب مقایسه او با سایر اصحاب نبی اکرم(ص) به تشبیه می گوید: علی(ع) نسبت به اصحاب مانند «معقول» است نسبت به «محسوس».

یکی از شگفتی های وجودی او که پیوسته موجب حیرت و سرگشتگی غواصان اقیانوس وجود او بوده است، مجمع اضداد بودن این شخصیت بی همانند است. قدرت و رأفت، قاطعیت و گذشت، حاکمیت و عدالت، جنگجویی و عبادت، فرمانروایی و بوترابی پاره ای از خصوصیات و خصلت های به ظاهر متعارض و متضادند که همگی به صورتی تمام در او تجلی یافته اند.

یکی از ویژگی ها و صفات اعجاب انگیز او، درآمیختن اخلاق و سیاست و حاکمیت ارزش های اخلاقی بر منافع سیاسی است؛ دو مقوله ای که بسیاری از سیاستمداران و حکیمان و فیلسوفان بر این باورند که هرگز نمی توان آن ها را هم خانه کرد و سیاست مبتنی بر اخلاق را تحقق بخشید، چرا که به عقیده آنان سیاست اخلاقی عملاً مفهومی تناقض آمیز و پارادوکسیکال است.

اما در عین حال همگان بر این امر اتفاق دارند که اگر سیاست، حاکمیت و قدرت به زیور زیبنده ارزش های اخلاقی و معنوی آراسته شود و حاکمان و قدرتمندان متخلق به اخلاق پسندیده گردند، مدینه فاضله تحقق خواهد یافت و بسیاری از گره های کور بشریت گشوده خواهد گشت.

هرچند در طول تاریخ، گهگاه فرمانروایان و حاکمانی که فضای سیاست را به عطر دل انگیز ارزش های اخلاقی عطرآگین کرده اند، ظهور کرده و چند صباحی منطقه ای از جهان را به زیور فضیلت و کرامت آراسته اند ولی کمتر یافت می شوند کسانی که تئوری های نظری را با راهبردهای عملی همراه کرده و حکمت و حکومت را به هم آمیخته باشند.

بی شک امام علی(ع) در دوره کوتاه خلافت خویش برترین الگوی علمی و عملی را در این زمینه به جهان بشریت ارائه نمود و به روشنی هرچه تمام تر نشان داد که می توان و باید سیاست را به اخلاق آراست و ارزش های انسانی را مهاردار حاکمیت نمود و قدرت را با معنویت پیوند داد.

و این، بزرگ ترین وجه نیاز جامعه بشری در روزگار کنونی به اوست؛ بشری که بیش از جاهلیت های کهن و بدتر از سراسر تاریخ در چنبره جاهلیت مدرن گرفتار آمده و راه های بسیاری را تحت عناوین ایسم های مختلف برای برون رفت از این وضع دشوار تجربه کرده و ناکام و نومید و سرخورده آن ها را به کناری نهاده است.

دراین غوغای جهانِ جنگلی که قدرت زورمداران تعیین کننده ترین عنصر روابط بین الملل است، و در این آشوبکده ظلم و تجاوز و بیداد که قدرت حاصل از علم و تکنولوژی و تکاثر ثروت آن را چهره ای کریه تر و وحشتناک تر و بسیار مخرب تر از گذشته داده است، جامعه بشری بیش از هر زمان دیگر نیازمند «علی» و فریاد رسای او در گوش تاریخ است که:

وَأَشْعِر قَلبَکَ الرَّحْمَهَ لِلرَّعِیَّهِ وَالْمَحَّبهَ لَهُم، وَاللَّطْفَ بِهِمْ، وَلاتَکُونَنَّ عَلَیْهِم سَبُعا ضارِیا تَغْتَنِمُ اَکْلَهُم، فَإِنَّهُم صِنْفانِ: اِمّا أخٌ لَکَ فِی الدّینِ وامّا نَظیرٌ لَکَ فِی الْخَلْقِ.^(۱)

مهربانی با مردم را مرام و عادت خویش قرار ده و با همه دوست و مهربان باش و برای آنان چونان درنده ای خونخوار مباش که خوردن آنان را غنیمت دانی؛ زیرا انسان ها از دو حال خارج نیستند: یا همکیش و هم عقیده تواند و یا هم نوع و هم زاد تو.

آری صحنه سیاست، قدرت و چگونگی روابط بین افراد، ملت ها و دولت ها اینک وام خواه مردی است که در گفتار و کردار هر نوع تفکر خودبرتربینی و نژادپرستی و فزون خواهی را نفی می کند و اصول جهان وطنی و برادری و برابری همه ملل و انسان ها را به زیبایی هرچه تمام تر اعلام می دارد. اکنون بشریت محتاج کلام و سیره آن بزرگ پرچمدار عدالت است تا روح معنویت را در کالبد جهان مرده و فسرده از تبعیض و جنگ و نابرابری و تجاوز بدمد و آن را حیاتی مجدّد بخشد.

از منظر امام علی(ع) حکومت نه برای حفظ منافع دولت و طبقه حاکمه، که برای تثبیت فضیلت و معنویت در امت و ایجاد جامعه ای مبتنی بر کرامت انسانی و فضائل اخلاقی است. از آن رو به همین جهت که مردم در منش و رفتار به حاکمان خود شبیه ترند تا به پدرانشان،^(۲) برای اخلاقی بودن جوامع و ملت ها ابتدا باید سیاستمداران و گردانندگان جوامع پای بند اصول اخلاقی و پذیرای ارزش های انسانی باشند؛ حتی اگر به مبدأ و معاد و پاداش و جزای جهان دیگر باورمند نباشند:

فَهَبْ اَنَّهُ لاثَوابَ یُرْجی وَ لاعِقابَ یُتَّقی، أَفَتَزْهَدُونَ فِی مَکارِمِ الاَخْلاقِ.^(۳)

گیرم که ثواب و عقابی در کار نباشد، آیا باید از کسب مکارم اخلاقی دریغ ورزید؟!

به همین دلیل امام علی(ع) وظیفه فرمانروایان را بسیار دشوار و خطیر می شمرد به طوری که افراد خاصی با توانایی ها و صلاحیت های معینی حق تصدی آن را دارند. آن حضرت حکومت را امانتی می داند که به حاکم سپرده شده،^(۴) تا براساس آن، حقی را به پا دارد و باطلی را نابود سازد.^(۵) پس آنان بیش و پیش از هرکسی ملزم به رعایت اصول و ارزش های اخلاقی در تصمیم گیری ها، برنامه ها و تعاملات فردی و اجتماعی خویش و هم چنین در صحنه روابط بین الملل می باشند.

در این مجال کوتاه سعی می شود به اختصار بعضی از اصولی را که آن حضرت در همه حال برای حاکمان و فرمانروایان لازم و غیرقابل گذشت می داند، بیان گردد.

از نظر امام علی(ع) حاکمان و فرمانروایان باید همواره بدین اصول پای بند باشند و تحت هیچ شرایطی از آن چشم نپوشند. چه، زیرپانهادن هریک از این اصول موجب سلب صلاحیت حاکم و فرمانروا گشته و ادامه حکومت و زمامداری وی را با مشکل عدم مشروعیت مواجه خواهد ساخت. آن اصول عبارت اند از:

۱. تقوا و پارسایی

در گفتمان مولای متقیان و امام پرهیزکاران تقوا اساسی ترین مفهوم است. در نهج البلاغه واژه تقوا و مشتقات آن از رایج ترین و پرتکرارترین واژه هاست. او تقوا و پارسایی را پیشوا و رهبر اخلاق^(۶) معرفی می کند و آن را مرکب راهواری می داند که سوار خویش را به بهشت جاویدان رهنمون می سازد.^(۷)

آن حضرت در بیانی تقوا و پرهیزکاری زمامداران و مردم را عامل برطرف شدن بسیاری از مشکلات سیاسی و اجتماعی برشمرده و می فرمایند:

کسی که تقوا و پرهیزکاری را برگزیند، سختی ها پس از نزدیک شدن دور گردند، و جریان امور پس از تلخی ها شیرین، و امواج خطر پس از متراکم شدن برطرف، و دشواری ها پس از آسیب ها و رنج ها آسان، و مجد و عظمت از دست رفته چونان قطرات باران فروباریده، رحمت بازداشته الهی بازگشته، و چشمه نعمت های الهی پس از فرونشستن به جوشش آمده، و برکات کاهش یافته فزونی خواهند گرفت.^(۸)

تقوا و پارسایی از نظر آن حضرت، حصار و بارویی مستحکم و غیرقابل نفوذ است که دارنده خود را در لحظات حساس و خطرآفرین لغزش، از سقوط و تباهی بازمی دارد:

إعْلَمُوا عِبادَاللّهِ أنَّ التَّقوی دارُ حِصْنٍ عَزیز، وَالفُجُورَ دارُ حِصْنٍ ذَلیلٍ لایَمْنَعُ اَهْلَهُ وَلایُحْرِزُ مَنْ لَجَأَ اِلَیهِ، أَلا وبِالتَّقْوی تُقْطَعُ حُمَهُ الْخَطایا، وَبِالیَقینِ تُدْرَکُ الغایَهُ القُصْوی.^(۹)

بندگان خدا! بدانید که تقوا دژی محکم و شکست ناپذیر است، و ناپارسایی خانه ای سست و بی بنیاد است که نه ساکنانش را از آسیب نگاهبان است، و نه کسی که بدان پناه برد در امان است. بدانید که با پرهیزکاری می توان ریشه خطاها را برید و با یقین به برترین جایگاه معنوی دست یافت.

۲. عدالت و دادگری

یکی از مهم ترین ارزش ها در عرصه سیاست، که بر همه بایدها و نبایدهای حوزه حکومت حاکم است، اصل عدالت اجتماعی و برقراری موازنه صحیح یا به اصطلاح امروزین رشد همه جانبه و متوازن جامعه است.

از نظر زیباترین جلوه عدالت، علی(ع)، تنها اصلی که می تواند تعادل اجتماعی را حفظ نماید و توده ها را راضی نگهدارد، و به جوامع بشری سلامت، امنیت و آرامش بخشد، عدالت ورزی رهبران و حاکمان است. ظلم و جور و تبعیض قادر نیست حتی روح خودِ ستمگر و روح کسانی را که به نفع آنان ستمگری می شود راضی و آرام نگهدارد، تا چه رسد