خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل هبه الدین شهرستان

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل هبه الدین شهرستان :

سید حسین عابد از تبار آسمانیان بود. نیاکانش از محسن صراف تازید، فرزند گرانقدر امام علی بن الحسین علیه السلام همه در شمار نیکان جای داشتند. ^(۱) او با این پیشینه سپید دل به مهر خاندانی بست که از پشتوانه های افسانه ای بهره می بردند.
دودمان شهرستانی در مناطق کربلا، نجف ، کاظمین ، کرمانشاه بر، همدان و اصفهان پراکنده بودند ^(۲) و از پارسایان نیک اختر به شمار می آمدند.ستارگان فروزان این خاندان ، که ریشه در آسمان عصمت اهل بیت علیه السلام داشتند، یکی پس از دیگری جهان را از پرتو اکسیری دانش و ایمان سرشار ساخته بودند. اینک مریم ^(۳) دختر دانشور و نیک نهاد دودمان مقدس شهرستانی به همسری سید حسین بن سید محسن صراف در می آمد تا مقدمات میلاد یکی از بزرگترین بیدارگران خاور زخم خورده فراهم آید.
رویای صادق
اندک اندک رجب ۱۳۰۱ ق . فرا رسید در بامداد سه شنبه بیست و چهارم این ماه میرزا علی شهرستانی ، دانشور ارجمند سامرا، به خانه سید حسین عابد شتافته ، وی را از رازی سترگ آگاه ساخت . سخن میرزا علی کوتاه و روشن بود:
دیشب طنین مهرآمیز آوایی ، سکوت سنگین رویایم را شکست و گفت : فردا نوزاد مریم پای به گیتی می دهد او را محمد علی بخوانید و هبه الدین لقب نهید.^(۴)

نیمروز فرزند مریم چشم به جهان گشود ^(۵) و بر درستی رویای دوشین میرزاعلی گواهی داد.
آغاز راه
سید حسین ، که عابد شهرت داشت ، دانشوری پارسا و پژوهشگری توانا بود. پژوهشگری که بیشتر وقتش را در تحقیق مسایل معنوی می گذراند. کتابهایی مانند ععع الفتوحات الغیبیه فی الختوم و الاحراز و الادعیه و دموع الشمعه فی ادعیه لیله الجمعه ، عععع که از آن بزرگمرد بر جای مانده ، نشانگر دانش ، بینش و کردار عارف بیداردل سامراست .^(۶)

همسرش مریم نیز در گروه دانشوران جای داشت و در ریاضیات ، تاریخ ادبیات و شعر سرآمد بانوان روزگار بود.^(۷)

بی تردید تعیین نخستین روزهای آموزش برای فرزندی ، که از چنین پدر و مادری بهره می برد دشوار است . ولی می توان گفت که آموزش رسمی هبه الدین از ده سالگی آغاز شد. فرزند پیر پارسای سامرا در مدتی کوتاه ، صرف ، نحو، معانی ، بیان ، بدیع ، حدیث ، درایه ، رجال ، فقه و اصول سطح متوسط، تاریخ ، هیئت ، حساب و هندسه را در کربلا به پایان رسانده ، ^(۸)می رفت تا در سایه عنایتهای پروردگار بر قله های بلند دانش و معنویت فراز آید که نیمه ذی قعده ۱۳۱۹ ق . فرارسید و عارف روشن بین سامرا در ۷۳ سالگی چشم از جهان فرو بست .^(۹)

آیه روشن
اندکی پس از تدفین پیکر سید حسین در حریم امام کاظم علیه السلام ^(۱۰)دانشمند برجسته نجف ، سید مرتضی کشمیری ، که با عارف از دست رفته آشنایی دیرین داشت ، در کربلا به دیدار سید محمد علی شتافته ، ضمن تسلیت مرگ پدر، از وی خواست برای ادامه تحصیل رهسپار حریم امیر مؤ منان علیه السلام شود. ولی فرزند مریم نمی توانست بدنی پیشنهاد پاسخ مثبت دهد. مخارج فراوان کوچیدن ، شیوه نامعلوم زندگی در آن دیار و از سوی دیگر هوای بهره گیری از محضر بزرگان آن سامان وی را در تردید افکنده بود. سید کشمیری با مشاهده دودی فرزند سید حسین گفت : شایسته است به کتاب خداوند روی آوریم . آنگاه قرآن گرفته ، با آفریدگار به رایزنی پرداخت . کلام الهی چنین آشکار بود که نه تنها هبه الدین بلکه میهمانش را نیز در شگفتی فرو برد:
ععع ((و جعلنا ابن مریم و امه آیه و آوینا هما الی ربوه ذات قرار و معین ))
^(۱۱)

پسر مریم و مادرش را دو نشانه خویش گردانیدیم و آنها را در فرازی دارای آرامش و آب گوارا پناه دادیم .
فرزند بانوی پاک نهاد شهرستانی با شنیدن پیام روشن پروردگار، همه تردیدها را کنار نهاده ، در ۲۱ شعبان ۱۳۲۰ ق . رهسپار نجف شد.^(۱۲)

سفر سبز
هبه الدین در حریم پاک امیر مؤ منان علیه السلام از فقیهان نامور شیعه شیخ محمد کاظم خرسانی ، سید کاظم یزدی و شریعت اصفهانی فیض برد ^(۱۳) ودر شمار مجتهدان شیعه جای گرفت . او که بیش از هر چیز به بیداری مسلمانان می اندیشید با شیخ محمد عبده ، مفتی مصر، سید محمد را دانشور شهره جهان اسلام و صاحب مجله ((النهار)) و گردانندگان مجلات ((المقتطف )) و ((الهلال )) ارتباط بر قرار ساخته ، ^(۱۴) میان مراکز فرهنگی شیعه و سنی در عراق ، مصر و سوریه پیوندی ناگسستنی پدید آورد و با انتشار مقاله ها، شعرها و گزارشهای روشنگر در مجلات جهان عرب هدف بلند بیداری و آحاد مسلمانان را دنبال کرد. در این روزگار فریاد مشروطه خواهی در ایران بالا گرفت . فقیه بیدار سامرا به حمایت از این جنبش برخاسته ، با شرکت در محافل آزادیخواهان ، آنها را در گزینش شیوه های درست مبارزه یاری داد.^(۱۵)

در ۱۳۲۸ ق . تلاشهای خستگی ناپذیر دانشور مصلح جهان اسلام به بار نشست و نخستین شماره ماهنامه دینی ، فلسفی و علمی ((العلم )) انتشار یافت . ^(۱۶) این ماهنامه دو سال منتشر شد ^(۱۷) ولی خبر پیوستن گروهی از مسلمانان بحرین به آیین ترسایان هبه الدین را اندوهگین ساخته ، سمت بحرین روانه کرد. ^(۱۸) بدین ترتیب دفتر مجله العلم برای همیشه بسته شد.^(۱۹) فقیه دردمند سامرا با افتتاح دو مدرسه اسلامی به نامهای ((اصلاح )) و ((اسلام ))، یک ساختمان ویژه برای ارشاد ناآگاهان و سخنرانیها و نشستهای علمی فراوان سرانجام جمع ترسایان بحرین را پراکنده ساخته ، مومنان آن سامان را قدرتی تازه بخشید.^(۲۰)

آنگاه راه هندوستان پیش گرفت تا پس از گفتگوهای سازنده با دین باوران هند و تشکیل انجمنهای مذهبی ، رهسپار ژاپن شود؛ ولی دیدار با سید جلال الدین مویدالاسلام حسینی کاشانی ، نویسنده روزنامه حبل المتین ، در کلکته مسیرش را دگرگون ساخت . ^(۲۱)

مویدالاسلام در آن سالهای بحرانی ، که شمارش معکوس جنگ نخست جهانی آغاز شده بود، سفر به ژاپن را سودمند نمی دانست . بنابراین هبه الدین راه یمن پیش گرفته ، از آنجا به حجاز شتافت و سرانجام پس از اصلاحات در آن سرزمین ها به نجف بازگشت . ^(۲۲) او بر آن بود در هر شهر و دیار انجمن مذهبی سازمان داده ، آنها را با انجمن مرکزی نجف به یکدیگر پیوند دهد تا به هنگام نیاز نیروهای پاکدل شتابان وارد عمل شده از مرزهای اعتقادی دین پاسداری کنند. ولی دریغ که آتش نبرد جهانی همه کشته هایش را خاکستر ساخت .^(۲۳)

سالهای جهاد
در سال ۱۳۳۲ ق . جنگ نخست جهانی آغاز شد و غرش توپها آینده را در ابهام فرو برد. شیخ الاسلام استانبول ، به عنوان رهبر معنوی مسلمانان و برترین مقام دینی دولت عثمانی ضمن صدور اطلاعیه ای مردم را به جهاد و مقاومت در برابر فرانسه ، بریتانیا و روسیه فراخواند.^(۲۴)

هر چند این فتوا در بیست و سوم محرم ۱۳۳۳ ق . در همه مساجد بغداد خوانده شد ولی دانشمندان دینی دست پرورده عثمانیان نه تنها آن را تایید نکردند، بلکه با ارسال پیامهای محرمانه دولت بریتانیا را مورد حمایت و تشویق قرار دادند. دولت عثمانی در تنگنایی تاریک گرفتار آمده بود. کسانی که در سایه سلطان استانبول باغها، ثروتها و عنوانهای مذهبی گرد آورده بودند، یکباره پدر خوانده ترک خویش از یاد برده ، پیک دوستی سمت بریتانیا گسیل می کردند. البته مقامهای رسمی مذهبی در این موضع گیری تنها نبودند، بلکه نمایندگان عراق در پارلمان عثمانی و عراقیان پرورش یافته در مدرسه های نظامی استانبول نیز از سلطان عثمانی روی گردانده ، برای خدمت به ملکه بریتانیا به رقابت پرداختند.^(۲۵)

در چنین شرایطی شیعیان ، که همواره شهروندانی درجه دوم و سزاوار اهانت به شماره می آمدند، به پیروی از فقیهان نجف احساس مسؤ ولیت کرده ، سرنوشت خویش را با سرنوشت دولت سست بنیاد عثمانی پیوند زدند. ^(۲۶) سید هبه الدین همراه روحانیان بزرگ چون شیخ الشریعه اصفهانی میرزا مهدی بن ملاکاظم خراسانی و سید مصطفی کاشانی رایت مقدس بارگاه علی علیه السلام برداشته ، در میان شعارهای پیوسته مردم سمت جبهه روان شد. آنها شب را در کوفه به سر برده ، بامداد همراه سید محمد فرزند حضرت سید کاظم یزدی و سوارانی که بدانان پیوسته بودند، ادامه مسیر دادند.^(۲۷)

انبوه مجاهدان در ۲۱ محرم ۱۳۳۴ به بغداد رسیدند. بغداد در آن سال نقطه اوج همایشهای وحدت بود. عصر جمعه ، بیست و پنجم محرم ، حضرت آیه الله العظمی شیخ الشریعه اصفهانی همراه سید هبه الدین و دیگر دانشوران عازم جبهه به دیدار اندیشمندان اهل سنت در اعظمیه شتافتند و در محفلی سراسر یگانگی ، روشنی و دوستی شرکت جستند. هبه الدین که نمی توانست بدین مقدار، در وحدت شیعه و سنی ، بسنده کند، در راستای نزدیکی فزونتر نیروهای فرهنگی مسلمان ، دو روز بعد در یکشنبه بیست و هفتم محرم از دفتر نشریه صدی الاسلام باز دید کرد و تلاش دست اندرکاران آن نشریه را ستود.^(۲۸)

سپاه ارادتمندان اهل بیت علیه السلام سرانجام به جبهه رسید و در نبرد با نیروهای بریتانیا دلاورانه شرکت جست . توجه به یکی از تلگرافهای فقیه سامرا از جبهه کوت می تواند نشانه روشن شجاعت و تلاش آن بزرگمرد در تقویت روحیه مردم و رزمندگان باشد:
ععع ففی ثالث شباط بالعلم الحیدری الشریف مع الوفد العلمی النجفی زرنا معسکر الاسلام المحیط بالکوت فشکر نا من صمیم القلب شجاعه عسکرنا الابطال و مفاداتهم فی استرجاع اراضینا المغصوبه و بهم قائدهم الغیور المبطل الجسور نادره الایام حضره خلیل بک القائد العام فی العراق بهذا الانتظام و الترتیب مستخضره للقوی التمنعیه حسب القانون الالهی و اعدوا لهم ما استطعتم من قوه فالمنتظر سرعه محو الاعداء بعون الله تعالی .عععع ))^(۲۹)

در سوم شباط با پرچم شریف علی علیه السلام ، همراه گروهی از دانشوران نجف لشگرگاه سپاه اسلام در جبهه کوت را زیارت کردیم . از صمیم قلب شجاعت سپاهیان دلیر و فداکاریهای آنان را در بازپس گیری سرزمینهای غصب شده ، سپاس گفتم ، در حالی که فرمانده دلاور و بی باکشان ، مرد کمیاب روزگار، فرمانده کل حضرت خلیل بک نیز در میان آنها بود. ما همه بر این باوریم که سپاه ما تا کنون هرگز در عراق چنین نظم و ترتیب نداشته ، این گونه به حکم قانون الهی ععع ((و اعدوا لهم ما استطعیتم من قوه )) عععع آماده دفاع نبوده است . انتظار می رود دشمنان ، به یاری پروردگار بسرعت نابود شوند.
ارمغان اشغالگران
تلاشهای خستگی ناپذیر فقیهان نجف سرانجام در اثر بی کفایتی افسران و سربازان عثمانی و عدم تجربه و تجهیزات کافی مؤ منان رزمنده به ضعف گرایید و در ۱۳۳۶ ه ق عراق زیر چکمه ارتشیان بریتانیا قرار گرفت . برق سرنیزه های انگلیسی زندگی را در کام فقیه آزاده سامرا ناگوار ساخته ، وی را به بازنگری در استراتژی مبارزه فراخواند. بدین ترتیب مجتهد دلاور شهرستانی یکباره در نیام خاموشی فرو رفت و سکوت را پوشش تلاشهای فراوان خویش ساخت . ^(۳۰) کارگزاران لندن که خاموشی هبه الدین را دلیل چشم پوشی وی از مبارزه می پنداشتند، بر آن شدند تا با کشاندن او به صفوف انگلیسیان جای پای بریتانیا در عراق را استحکام بخشند. در این راستا محمد سرور خان نیابت فرماندار سیاسی کربلا در ۱۳۳۷ ق . از هبه الدین خواست تا با اختیارات کامل و بی هیچ شرطی مقام قضاوت را بر عهده گیرد. فقیه بیدار سامرا که با روشن بینی الهی خویش نقشه دشمنان را خوانده بود، از پذیرش این مقام سرباز زد.^(۳۱)

اشغالگران برخلاف شعارهای روزهای آغازین جنگ ، که خود را ناجی اعراب می خواندند، از هیچ ستمی بر مردم نگون بخت عراق فروگذار نمی کردند. خاطره ای که عبدالعزیز قصاب ، یکی از شهروندان آن روزگار عراق ، به رشته نگارش کشیده ، می تواند تصویر روشنی از شیوه برخورد آنان با مردم ترسیم کند:
آنها هرکس را که با نظام عبور و مرور در خیابانها و بویژه پل مخالفت می کرد با بی رحمی تمام آماج ضربات خویش قرار می دادند. روزی کاروانی از زایران ایرانی از پل می گذشت … همه کاروانیان چنانکه نیروهای انگلیسی تصویب کرده بودند، از اسبها به زیر آمده ، در حالی که چارپایان را یدک می کشیدند، پیاده از پل می گذشتند. تنها یکی از مسافران به دلیل معلولیت همچنان سواره راه می پیمود. سرباز بریتانیایی با مشاهده وی ، خشمگینانه یورش برده ، او را آماج ضربه های شدید عصای زمخت خود قرار داد. مسافران بدان امید که سرباز از کردار ناپسندش دست بردارد، فریاد زدند: بیمار است ، عاجز است . ولی سرباز آنقدر به زدن ادامه داد، که زایر معلول از استر به زیر افتاد. همراهانش ناگزیر وی را بر کتف نهاده ، از پل عبور دادند.^(۳۲)

خشونت بسیار سربازان اشغالگر و بی احترامی آنها به مقدسات مذهبی مردم ^(۳۳) روز به روز فزونی می یافت و فضای جامعه را برای شورشی فراگیرآماده می ساخت . لندن با درک شرایط در ۱۳۳۶ ق . به سیاسی نوین روی آورد. سیاستی که حضورشان را مشروع جلوه دهد و منافع دراز مدتشان را تاءمین سازد. بنابراین مساءله همه پرسی درباره آینده عراق را مطرح کردند. ^(۳۴) سید هبه الدین که از نقشه های استعمارگران آگاه بود. با همکاری شیخ محمد رضا شیرازی – فرزند میرزا محمد تقی شیرازی مرجع عصر – و گروهی از مؤ منان انجمن سری ((الجمعیه الوطنیه الاسلامیه )) را بنیاد نهاد. ^(۳۵) هدف این گروه استقلال کامل عراق بود.هدفی که با فتوای مشهور مرجع بزرگ روزگار میرزا محمد تقی شیرازی مبنی بر اینکه هیچ مسلمانی حق ندارد غیر مسلمان را برای حکومت بر مسلمانان انتخاب کند، فراگیر شد ^(۳۶) و نقش