خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه

فایل پاورپوینت فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه؛ راهکاری شایسته برای ارائه‌های موفق

اگر به‌دنبال یک فایل ارائه‌ی آماده با کیفیت بالا و طراحی حرفه‌ای هستید، فایل فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه انتخابی مناسب برای شماست. این مجموعه شامل 110 اسلاید استاندارد و دقیق است که با هدف ارتقاء کیفیت ارائه‌های شما تهیه شده‌اند.

دلایل انتخاب فایل فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه:

• طراحی ساختارمند و چشم‌نواز: هر اسلاید با دقت بالا و توجه به اصول طراحی گرافیکی تهیه شده است تا محتوای شما به‌خوبی دیده و درک شود.
• آمادگی کامل برای ارائه: نیازی به ویرایش مجدد نیست؛ فایل فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه آماده‌ی استفاده در کلاس، جلسه یا کنفرانس است.
• سازگاری کامل با پاورپوینت: نمایش صحیح اسلایدها در تمامی نسخه‌های PowerPoint بدون بهم‌ریختگی یا مشکل ظاهری تضمین شده است.

تولید شده با رویکرد حرفه‌ای:

تمامی بخش‌های فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه با هدف ایجاد یک تجربه کاربری روان و بی‌نقص طراحی شده‌اند. جزئیات با دقت بالا تنظیم شده‌اند تا ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید.

توجه:

تنها نسخه رسمی فایل فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه از کیفیت کامل برخوردار است. نسخه‌های غیرمجاز ممکن است شامل اشکالات طراحی باشند و توصیه نمی‌شود از آن‌ها استفاده شود.

با تهیه فایل فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه، سطح ارائه‌های خود را ارتقاء دهید و مخاطبان خود را تحت تأثیر قرار دهید

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل آشنایی با مجموعه نفیس نهج البلاغه :

این مجموعه نفیس و زیبا به نام «نهج البلاغه »که اکنون در دست ماست و روزگار از کهنه کردن آن ناتوان است و گذشت زمان و ظهور افکار و اندیشه های نوتر و روشنتر مرتبا به ارزش آن افزوده است،منتخبی از«خطابه ها»و«دعاها»و«وصایا»و«نامه ها»و«جمله های کوتاه »مولای متقیان علی علیه السلام است که به وسیله سید شریف بزرگوار«رضی »(رضوان الله علیه)در حدود هزار سال پیش گردآوری شده است.

آنچه تردید ناپذیر است این است که علی علیه السلام چون مرد سخن بوده است،خطابه های فراوان انشاء کرده،و همچنین به تناسبهای مختلف جمله های حکیمانه کوتاه فراوان از او شنیده شده است،همچنانکه نامه های فراوان مخصوصا در زمان خلافت نوشته است،و مردم مسلمان علاقه و عنایت خاصی به حفظ و ضبط آنها داشته اند.

مسعودی که تقریبا صد سال پیش از سید رضی می زیسته است(اواخر قرن سوم و اوایل قرن چهارم هجری)در جلد دوم مروج الذهب تحت عنوان «فی ذکر لمع من کلامه و اخباره و زهده »می گوید:«آنچه مردم از خطابه های علی در مقامات مختلف حفظ کرده اند ^(۱) بالغ بر چهار صد و هشتاد و اندی می شود.علی علیه السلام آن خطابه ها را بالبدیهه و بدون یادداشت و پیشنویس انشاء می کرد،و مردم،هم الفاظ آن را می گرفتند و هم عملا از آن بهره مند می شدند.»

گواهی دانشمند خبیر و متتبعی مانند مسعودی می رساند که خطابه های علی چقدر فراوان بوده است.در نهج البلاغه تنها۲۳۹ قسمت به نام خطبه نقل شده است،در صورتی که مسعودی چهار صد و هشتاد و اندی آمار می دهد و بعلاوه اهتمام و شیفتگی طبقات مختلف را بر حفظ و ضبط سخنان مولی می رساند.

سید رضی و نهج البلاغه

سید رضی شخصا شیفته سخنان علی علیه السلام بوده است.او مردی ادیب و شاعر و سخن شناس بود.ثعالبی که معاصر وی بوده درباره اش گفته است:

«او امروز شگفت ترین مردم عصر و شریفترین سادات عراق است و گذشته از اصالت نسب و حسب،به ادب روشن و فضل کامل آراسته شده است…او از همه شعرای آل ابیطالب برتر است با اینکه آل ابیطالب شاعر برجسته فراوان دارند.اگر بگویم در همه قریش شاعری به این پایه نرسیده است،دور از صواب نگفته ام.» ^(۲)

سید رضی به خاطر همین شیفتگی که به ادب عموما و به کلمات علی علیه السلام خصوصا داشته است،بیشتر از زاویه فصاحت و بلاغت و ادب به سخنان مولی می نگریسته است،و به همین جهت در انتخاب آنها این خصوصیت را در نظر گرفته است،یعنی آن قسمتها بیشتر نظرش را جلب می کرده است که از جنبه بلاغت برجستگی خاص داشته است،و از این رو نام مجموعه منتخب خویش را«نهج البلاغه »نهاده است،و به همین جهت نیز اهمیتی به ذکر مآخذ و مدارک نداده است،فقط در موارد معدودی به تناسب خاصی نام کتابی را می برد که آن خطبه یا نامه در آنجا آمده است.

در یک مجموعه تاریخی و یا حدیثی،در درجه اول باید سند و مدرک مشخص باشد و گرنه اعتبار ندارد،ولی ارزش یک اثر ادبی در لطف و زیبایی و حلاوت و شیوایی آن است.در عین حال نمی توان گفت که سید رضی از ارزش تاریخی و سایر ارزشهای این اثر شریف غافل و تنها متوجه ارزش ادبی آن بوده است.

خوشبختانه در عهدها و عصرهای متاخرتر افراد دیگری در پی گردآوری اسناد و مدارک نهج البلاغه بر آمده اند و شاید از همه مشروحتر و جامعتر کتابی است به نام «نهج السعاده فی مستدرک نهج البلاغه »که در حال حاضر به وسیله یکی از فضلای متتبع و ارزشمند شیعه عراق به نام محمد باقر محمودی در حال تکوین است.در این کتاب ذی قیمت مجموعه سخنان علی علیه السلام اعم از خطب،اوامر،کتب و رسائل،وصایا،ادعیه،کلمات قصار جمع آوری شده است.این کتاب شامل نهج البلاغه فعلی و قسمتهای علاوه ای است که سید رضی آنها را انتخاب نکرده و یا در اختیارش نبوده است،و ظاهرا جز قسمتی از کلمات قصار،مدارک و مآخذ همه به دست آمده است.تاکنون چهار جلد از این کتاب چاپ و منتشر شده است.

این نکته نیز ناگفته نماند که کار گردآوری مجموعه ای از سخنان علی علیه السلام منحصر به سید رضی نبوده است،افراد دیگری نیز کتابهای با نامهای مختلف در این زمینه تالیف کرده اند.معروفترین آنها غرر و درر آمدی است که محقق جمال الدین خوانساری آن را به فارسی شرح کرده است و اخیرا به همت فاضل متتبع عالیقدر آقای میر جلال الدین محدث ارموی،از طرف دانشگاه تهران چاپ شده است.علی الجندی رئیس دانشکده علوم در دانشگاه قاهره در مقدمه ای که بر کتاب علی بن ابیطالب،شعره و حکمه نوشته است،چند کتاب و نسخه از این مجموعه ها نام می برد که برخی از آنها به صورت خطی مانده است و هنوز چاپ نشده است،از این قرار:

۱.دستور معالم الحکم،از قضاعی صاحب الخطط.

۲.نثر اللئالی.این کتاب به وسیله یک مستشرق روسی در یک جلد ضخیم ترجمه و منتشر شده است.۳.حکم سیدنا علی علیه السلام،نسخه خطی در دار الکتب المصریه.

دو امتیاز

کلمات امیر المؤمنین علیه السلام از قدیمترین ایام با دو امتیاز همراه بوده است و با این دو امتیاز شناخته می شده است: یکی فصاحت و بلاغت،و دیگر چند جانبه بودن و به اصطلاح امروز چند بعدی بودن.هر یک از این دو امتیاز به تنهایی کافی است که به کلمات علی علیه السلام ارزش فراوان بدهد ولی توام شدن ایندو با یکدیگر،یعنی اینکه سخنی در مسیرها و میدانهای مختلف و احیانا متضاد رفته و در عین حال کمال فصاحت و بلاغت خود را در همه آنها حفظ کرده باشد،سخن علی علیه السلام را قریب به حد اعجاز قرار داده است و به همین جهت سخن علی در حد وسط کلام مخلوق و کلام خالق قرار گرفته است و در باره اش گفته اند:«فوق کلام المخلوق و دون کلام الخالق ».

زیبایی

این امتیاز نهج البلاغه برای فردی که سخن شناس باشد و زیبایی سخن را درک کند،نیاز به توضیح و توصیف ندارد.اساس زیبایی درک کردنی است نه وصف کردنی.نهج البلاغه پس از نزدیک چهارده قرن برای شنونده امروز همان لطف و حلاوت و گیرندگی و جذابیت را دارد که برای مردم آن روز داشته است.ما نمی خواهیم در مقام اثبات این مطلب بر آییم، به تناسب بحث،گفتگویی در باره تاثیر و نفوذ سخن علی در دلها و در بر انگیختن اعجابها-که از زمان خود آن حضرت تا امروز با اینهمه تحولات و تغییراتی که در فکرها و ذوقها پیدا شده،ادامه دارد-انجام می دهیم و از زمان خود آن حضرت آغاز می کنیم.

یاران علی علیه السلام خصوصا آنان که از سخنوری بهره ای داشتند،شیفته سخنانش بودند.ابن عباس یکی از آنهاست.ابن عباس،آنچنان که جاحظ در البیان و التبیین نقل می کند،خود خطیبی زبردست بوده است. ^(۳)

وی اشتیاق خود را به شنیدن سخنان علی علیه السلام و لذت بردن خویش را از سخنان نغز آن حضرت کتمان نمی کرده است.چنانکه هنگامی که علی علیه السلام خطبه معروف «شقشقیه »را انشاء فرمود،ابن عباس حضور داشت،در این بین، مردی از اهل سواد کوفه نامه ای که مشتمل بر مسائلی بود به دست آن حضرت داد و سخن قطع شد.علی علیه السلام پس از قرائت آن نامه،با آنکه ابن عباس تقاضا کرد سخن را ادامه دهد ادامه نداد.ابن عباس گفت:هرگز در عمر خود از سخنی متاسف نشدم آنچنان که بر قطع این سخن متاسف شدم.

ابن عباس در مورد یکی از نامه های کوتاه علی که به عنوان خودش صادر شده می گوید:«بعد از سخن پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله از هیچ سخنی به اندازه این سخن سود نبردم » ^(۴).

معاویه بن ابی سفیان که سرسخت ترین دشمنان وی بود،به زیبایی و فصاحت خارق العاده سخن او معترف بود.

محقن بن ابی محقن به علی علیه السلام پشت می کند و به معاویه رو می آورد و برای اینکه دل معاویه را که از کینه علی علیه السلام می جوشد خرسند سازد گفت:از نزد بی زبان ترین مردم به نزد تو آمدم.

آنچنان این چاپلوسی مشمئز کننده بود که خود معاویه او را ادب کرد.گفت:وای بر تو!علی بی زبان ترین افراد است؟!قریش پیش از علی از فصاحت آگاهی نداشت،علی به قریش درس فصاحت آموخت.

تاثیر و نفوذ

آنان که پای منبر او می نشستند،سخت تحت تاثیر قرار می گرفتند.مواعظ وی دلها را می لرزانید و اشکها را جاری می ساخت.هنوز هم کدام دل است که خطبه های موعظه ای علی علیه السلام را بخواند و یا گوش کند و به لرزه در نیاید. سید رضی پس از نقل خطبه معروف «الغراء» ^(۵) می گوید:وقتی که علی علیه السلام این خطابه را القا کرد بدنها لرزید، اشکها جاری شد،دلها به تپش افتاد!

همام بن شریح از یاران وی است.دلی از عشق خدا سرشار و روحی از آتش معنی شعله ور داشت.با اصرار و ابرام از علی علیه السلام می خواهد سیمای کاملی از پارسایان ترسیم کند.علی از طرفی نمی خواهد جواب یاس بدهد و از طرفی می ترسد همام تاب شنیدن نداشته باشد،لذا با چند جمله مختصر سخن را کوتاه می کند.اما همام راضی نمی شود بلکه آتش شوقش تیزتر می گردد،بیشتر اصرار می کند و او را سوگند می دهد.علی شروع به سخن کرد.در حدود ۱۰۵ صفت ^(۶) در این ترسیم گنجانید و هنوز ادامه داشت.اما هرچه سخن علی ادامه می یافت و اوج می گرفت،ضربان قلب همام بیشتر می شد و روح متلاطمش متلاطم تر می گشت و مانند مرغ محبوسی می خواست قفس تن را بشکند.ناگهان فریاد هولناکی جمع شنوندگان را متوجه خود کرد.فریاد کننده کسی جز همام نبود.وقتی که بر بالینش رسیدند قالب تهی کرده و جان به جان آفرین تسلیم کرده بود.

علی فرمود:«من از همین می ترسیدم.عجب!مواعظ بلیغ با دلهای مستعد چنین می کند؟!»

این بود عکس العمل معاصران علی در برابر سخنانش.

اعترافات

علی علیه السلام یگانه کسی است که بعد از رسول خدا که مردم به حفظ و ضبط سخنانش اهتمام داشتند.

ابن ابی الحدید از عبد الحمید کاتب-که در فن نویسندگی ضرب المثل است ^(۷) و در اوایل قرن دوم هجری می زیسته است-نقل می کند که گفت:هفتاد خطبه از خطبه های علی علیه السلام را حفظ کردم و پس از آن ذهنم جوشید که جوشید.

علی الجندی نیز نقل می کند که از عبد الحمید پرسیدند:چه چیز تو را به این پایه از بلاغت رساند؟گفت:«حفظ کلام الاصلع » ^(۸) از برکردن سخنان علی.

عبد الرحیم بن نباته ضرب المثل خطبای عرب است در دوره اسلامی.وی اعتراف می کند که سرمایه فکری و ذوقی خود را از علی علیه السلام گرفته است.وی به نقل ابن ابی الحدید در مقدمه شرح نهج البلاغه می گوید:

«صد فصل از سخنان علی را حفظ کردم و به خاطر سپردم و همانها برای من گنجی پایان ناپذیر بود.»

جاحظ،ادیب سخندان و سخن شناس معروف-که از نوابغ ادب است و در اوایل قرن سوم هجری می زیسته است و کتاب البیان و التبیین وی یکی از ارکان چهارگانه ادب به شمار آمده است ^(۹) -مکرر در کتاب خویش ستایش و اعجاب فوق العاده خود را نسبت به سخنان علی علیه السلام اظهار می دارد.

از گفته های وی بر می آید که در همان وقت سخنان فراوانی از علی علیه السلام در میان مردم پخش بوده است.

در جلد اول البیان و التبیین ^(۱۰) رای و عقیده کسانی را نقل می کند که صمت و سکوت را ستایش و سخن زیاد را نکوهش کرده اند.جاحظ می گوید:

«سخن زیاد که نکوهش شده است سخن بیهوده است نه سخن مفید و سودمند،و گرنه علی بن ابیطالب و عبد الله بن عباس نیز سخن فراوان داشته اند.»

جاحظ در همان جلد اول ^(۱۱) این جمله معروف را از علی علیه السلام نقل می کند:«قیمه کل امری ء ما یحسنه » ^(۱۲).آنگاه بیش از نیم صفحه این جمله را ستایش می کند و می گوید:

«در همه کتاب ما اگر جز این یک جمله نبود،کافی بلکه کفایت بود.بهترین سخن آن است که کم آن،تو را از بسیارش بی نیاز کند و معنی در لفظ پنهان نشده باشد بلکه ظاهر و نمودار باشد.»

آنگاه می گوید:

و کان الله عز و جل قد البسه من الجلاله و غشاه من نور الحکمه علی حسب نیه صاحبه و تقوا قائله.

گویا خداوند جامه ای از جلالت و پرده ای از نور حکمت،متناسب با نیت پاک و تقوای گوینده اش،بر این جمله کوتاه پوشانیده است…

جاحظ در همین کتاب،آنجا که می خواهد در باره سخنوری صعصعه بن صوحان ^(۱۳) بحث کند می گوید:

«از هر دلیلی بالاتر بر سخنوری او این است که علی گاهی می نشست و از او می خواست سخنرانی کند.»

سید رضی جمله معروفی در ستایش و توصیف سخنان مولی علیه السلام دارد.

می گوید:

کان امیر المؤمنین علیه السلام مشرع الفصاحه و موردها و عنه اخذت قوانینها و علی امثلته حذا کل قائل خطیب و بکلامه استعان کل واعظ بلیغ و مع ذلک فقد سبق و قصروا،و تقدم و تاخروا.لان کلامه علیه السلام الکلام الذی علیه مسحه من العلم الالهی و فیه عبقه من الکلام النبوی.

امیر المؤمنین آبشخور فصاحت و ریشه و زادگاه بلاغت است.اسرار مستور بلاغت از وجود او ظاهر گشت و قوانین آن از او اقتباس شد.هر گوینده سخنور از او دنباله روی کرد و هر واعظ سخندانی از سخن او مدد گرفت.در عین حال به او نرسیدند و از او عقب ماندند،بدان جهت که بر کلام او نشانه ای از دانش خدایی و بویی از سخن نبوی موجود است.

ابن ابی الحدید از علمای معتزلی قرن هفتم هجری است.او ادیبی ماهر و شاعری چیره دست است و چنانکه می دانیم سخت شیفته کلام مولی است و مکرر در خلال کتاب خود شیفتگی خویش را ابراز می دارد.در مقدمه کتاب خویش می گوید:

«به حق،سخن علی را از سخن خالق فروتر و از سخن مخلوق فراتر خوانده اند.مردم همه دو فن خطابه و نویسندگی را از او فرا گرفته اند…همین کافی است که یک دهم بلکه یک بیستم آنچه مردم از سخنان علی گردآورده و نگهداری کرده اند،از سخنان هیچکدام از صحابه رسول اکرم-با آنکه فصحایی در میان آنها بوده است-نقل نکرده اند،و باز کافی است که مردی مانند جاحظ در البیان و التبیین و سایر کتب خویش ستایشگر اوست.»

ابن ابی الحدید در جلد چهارم کتاب خود در شرح نامه امام به عبد الله بن عباس پس از فتح مصر به دست سپاهیان معاویه و شهادت محمد بن ابی بکر،که امام خبر این فاجعه را برای عبد الله به بصره می نویسد ^(۱۴) ،می گوید:

«فصاحت را ببین که چگونه افسار خود را به دست این مرد داده و مهار خود را به او سپرده است.نظم عجیب الفاظ را تماشا کن،یکی پس از دیگری می آیند و در اختیار او قرار می گیرند،مانند چشمه ای که خود به خود و بدون زحمت از زمین بجوشد.سبحان الله!جوانی از عرب در شهری مانند مکه بزرگ می شود،با هیچ حکیمی برخورد نکرده است اما سخنانش در حکمت نظری بالا دست سخنان افلاطون و ارسطو قرار گرفته است،با اهل حکمت عملی معاشرت نکرده است اما از سقراط بالاتر رفته است،میان شجاعان و دلاوران تربیت نشده است زیرا مردم مکه تاجر پیشه بودند و اهل جنگ نبودند،اما شجاعترین بشری از کار در آمد که بر روی زمین راه رفته است.از خلیل بن احمد پرسیدند:علی علیه السلام شجاعترین است یا عنبسه و بسطام؟گفت:«عنبسه و بسطام را با افراد بشر باید مقایسه کرد،علی ما فوق افراد بشر است.»این مرد فصیحتر از سبحان بن وائل و قس بن ساعده از کار در آمد و حال آنکه قریش که قبیله او بودند افصح عرب نبودند،افصح عرب «جرهم »است هر چند زیرکی زیادی ندارند…»

در آیینه این عصر

از چهارده قرن پیش تاکنون،جهان هزاران رنگ به خود گرفته،فرهنگها تغییر و تحول یافته و ذائقه ها دگرگون شده است. ممکن است کسی بپندارد که فرهنگ قدیم و ذوق قدیم سخن علی را می پسندید و در برابرش خاضع بود،فکر و ذوق جدید به نحو دیگری قضاوت می کند.اما باید بدانیم که سخن علی علیه السلام چه از نظر صورت و چه از نظر معنی محدود به هیچ زمان و هیچ مکانی نیست،انسانی و جهانی است.ما بعدا در این باره بحث خواهیم کرد.فعلا به موازات اظهار نظرهایی که در قدیم در این زمینه شده است،اظهار نظرهای صاحب نظران عصر خود را اندکی منعکس می کنیم.

مرحوم شیخ محمد عبده،مفتی اسبق مصر،از افرادی است که تصادف و دوری از وطن او را با نهج البلاغه آشنا می کند و این آشنایی به شیفتگی می کشد و شیفتگی،به شرح این صحیفه مقدس و تبلیغ آن در میان نسل جوان عرب منجر می گردد.!۳۶۵ وی در مقدمه شرح خود می گوید:

«در همه مردم عرب زبان یک نفر نیست مگر آنکه معتقد است سخن علی علیه السلام بعد از قرآن و کلام نبوی شریفترین و بلیغترین و پرمعنی ترین و جامعترین سخنان است.»

علی الجندی،رئیس دانشکده علوم در دانشگاه قاهره،در مقدمه کتاب علی بن ابیطالب،شعره و حکمه در باره نثر علی علیه السلام می گوید:

«نوعی خاص از آهنگ موسیقی که بر اعماق احساسات پنجه می افکند در این سخنان هست.از نظر سجع چنان منظوم است که می توان آن را شعر منثور نامید.»

وی از قدامه بن جعفر نقل می کند که گفته است:

«برخی در سخنان کوتاه توانایند و برخی در خطبه های طولانی،و علی در هر دو قسمت بر همه پیشی گرفته است، همچنانکه در سایر فضیلتها.»

طه حسین،ادیب و نویسنده معروف مصری معاصر،در کتاب علی و بنوه داستان مردی را نقل می کند که در جریان جنگ جمل دچار تردید می شود،با خود می گوید چطور ممکن است شخصیتهایی از طراز طلحه و زبیر بر خطا باشند؟!درد دل خود را با خود علی علیه السلام در میان می گذارد و از خود علی می پرسد که مگر ممکن است چنین شخصیتهای عظیم بی سابقه ای بر خطا روند؟علی به او می فرماید:

«انک لملبوس علیک.ان الحق و الباطل لا یعرفان باقدار الرجال،اعرف الحق تعرف اهله،و اعرف الباطل تعرف اهله.»!۳۶۶ یعنی تو سخت در