خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل حل چند شبهه

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل حل چند شبهه :

پیرامون عصمت انبیاء علیه السلام شبهاتی مطرح شده اینک به ذکر و پاسخ آنها می پردازیم:

۱ – نخستین شبهه این است که اگر خدای متعال انبیاء را از ارتکاب گناهان، مصون و معصوم داشته و لازمه آن، ضمانت انجام دادن وظایف هم هست در این صورت، امتیاز اختیاری برای ایشان ثابت نمی شود و استحقاق پاداشی برای انجام وظایف و اجتناب از گناهان نخواهند داشت. زیرا اگر خدای متعال هر شخص دیگری را هم معصوم قرار می داد مانند ایشان می بود.

پاسخ این شبهه از بیانات گذشته بدست می آید و حاصل این است که معصوم بودن به معنای مجبور بودن بر انجام وظایف و ترک گناهان نیست چنانکه در درس گذشته روشن شد و خدا را عاصم و حافظ دانستن برای معصومین نیز به معنای نفی استناد کارهای اختیاری به خود ایشان نمی باشد زیرا هر چند همه پدیده ها در نهایت، مستند به اراده تکوینی الهی است چنانکه توضیح خاصی از سوی خدای متعال، وجود داشته باشد استناد کار به او وجه مضاعفی خواهد داشت ولی اراده الهی در طول اراده انسان است نه در عرض آن و نه بعنوان جانشینی برای اراده وی.

اما عنایت خاص الهی نسبت به معصومین مانند دیگر اسباب و شرایط و امکانات ویژه ای که برای افراد خاصی فراهم می شود مسئولیت ایشان را سنگین تر می کند و همچنانکه پاداش کارشان افزایش می یابد کیفر را نیز افزایش می دهد و بدین ترتیب، تعادل بین پاداش و کیفر، برقرار می گردد هر چند شخص معصوم با حسن اختیار خودش استحقاق کیفری پیدا نخواهد کرد نظیر این تعادل را در مورد همه کسانی که از نعمت ویژه ای برخوردار هستند می توان ملاحظه کرد چنانکه علما و وابستگان به خاندان پیامبر اکرم دارای مسولیت حساستر و سنگین تری هستند و همانگونه که پاداش اعمال نیکشان بیشتر است کیفر گناهانشان (به فرض ارتکاب) افزونتر می باشد. و به همین جهت است که هر کس مقام معنوی بالاتری داشته باشد خطر سقوطش بیشتر و بیم و هراسش از لغزش، زیادتر است.

۲ – شبهه دیگر آنکه: بر حسب آنچه از دعاها و مناجاتهای انبیاء و سایر معصومین علیهم السلام نقل شده، ایشان خودشان را گنهکار می دانسته اند و از گناهانشان استغفار می کرده اند و با وجود چنین اقرارها و اعترافاتی چگونه می توان آنان را معصوم دانست؟

پاسخ این است که حضرات معصومین علیهم الصلاه و السلام که با اختلاف درجات، در اوج کمال و قرب الهی قرار داشتند برای خودشان وظایفی فوق وظایف دیگران قائل بودند و بلکه هر گونه توجهی به غیر معبود و محبوبشان را گناهی عظیم می شمردند و از این روی در مقام عذرخواهی و استغفار برمی آمدند. و قبلا گفته شد که منظور از عصمت انبیاء، علیه السلام مصون بودن از هر کاری که بتوان به وجهی آنرا گناه نامید نیست بلکه منظور مصونیت ایشان از مخالفت با تکالیف الزامی و از ارتکاب محرمات فقهی است.

۳ – شبه سوم آنکه در یکی ازاستدلات قرآنی برای عصمت انبیا علیهم السلام آمده است که ایشان، از «مخلصین » هستند و شیطان را طمعی در آنان نیست در صورتی که در خود قرآن کریم تصرفاتی برای شیطان در مورد انبیاء علیه السلام ذکر شده است: از جمله در آیه (۲۷) از سوره اعراف می فرماید:«یا بنی آدم لا یفتننکم الشیطان کما اخرج ابویکم من الجنه » که فریفتن حضرت آدم و حواء و در نتیجه، بیرون کردن ایشان از بهشت را به شیطان، نسبت می دهد، و در آیه (۴۱) از سوره ص از قول حضرت ایوب علیه السلام می فرماید: «اذ نادی ربه انی مسنی الشیطان بنصب و عذاب » و در آیه (۵۲) از سوره حج نوعی القاءات شیطانی برای همه انبیاء ثابت می کند زیرا می فرماید:«و ما ارسلنا من قبلک من رسول و لا نبی الا اذا تمنی القی الشیطان فی امنیته…».

پاسخ این است که در هیچ یک از این آیات، تصرفی که موجب مخالفت انبیاء علیهم السلام با تکالیف الزامی شود به شیطان، نسبت داده نشده است. اما آیه (۲۷) از سوره اعراف، اشاره به وسوسه شیطان در مورد تناول از «شجره منهیه » است که نهی تحریمی به خوردن از آن، تعلق نگرفته بود و فقط به آدم وحوا تذکر داده شده بود که خوردن از آن موجب خروج از آن «جنت »و هبوط به «ارض » خواهد شد و وسوسه شیطان، سبب مخالفت آنان با این نهی ارشادی گردید. و اساسا آن عالم، عالم تکلیف نبود و هنوز در شریعتی نازل نشده بود. و اما آیه (۴۱) از سوره ص اشاره به رنجها و گرفتاریهایی است که از ناحیه شیطان، متوجه به حضرت ایوب علیه السلام گردید و دلالتی بر هیچ نوع مخالفت آن حضرت با اوامر و نواهی الهی ندارد. و اما آیه (۵۲) از سوره حج، مربوط به کار شکنیهایی است که شیطان در مورد فعالیتهای همه انبیاء علیه السلام می کند و اخلالهایی است که در راه تحقق یافتن آرزوهای ایشان در مورد هدایت مردم، انجام می دهند و سرانجام، خدای متعال مکر و حیله های وی را ابطال، و دین حق را استوار می سازد.

۴ – شبهه چهارم آنکه: در آیه (۱۲۱) از سوره طه نسبت عصیان، و در آیه (۱۱۵) از همین سوره، نسبت نسیان به حضرت آدم علیه السلام داده است، و چنین نسبتهایی چگونه با عصمت آن حضرت، سازگار است؟

جواب این شبهه از بیانات گذشته معلوم شد که این عصیان و نسیان، مربوط به تکلیف الزامی نبوده است.

۵ – شبهه پنجم این است که در قرآن کریم، نسبت دروغ به بعضی از انبیاء علیه السلام داده شده است و از جمله در آیه (۸۹) از سوره صافات از قول حضرت ابراهیم علیه السلام می فرماید: «فقال انی سقیم » در حالی که مریض نبود، و در آیه (۶۳) از سوره انبیاء از قول آن حضرت می فرماید:«قال بل فعله کبیر هم هذا»در حالی که خودش بتها را شکسته بود و در آیه (۷۰