خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ترجمه قرآن (نیشابوری)

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ترجمه قرآن (نیشابوری) :

۱
گزارش کتاب۲
پانویس۳
منابع مقاله۴
وابسته‌ها

ترجمه قرآن تألیف نظام‌الدین حسن بن محمد نیشابوری، با تحقیق و تصحیح محمد دزفولی، نظام نیشابوری با تسلطی که در دو زبان عربی و فارسی داشته است و بویژه بر اثر آشنایی کامل با قواعد صرفی و نحوی و بلاغی، با دقت خاص، مبادرت به ترجم قرآن به زبان فارسی نموده که این ترجمه از همان روزهای نخستین مورد استفاد بسیاری از مردم قرار گرفته است.

گزارش کتاب

حسن بن محمد بن حسین قمی نیشابوری که اصل او از قم، و منشأش نیشابور است ملقب به «نظام‌الدین» و مشهور به «نظام نیشابوری» و «نظام اعرج» است. تاریخ تولد وی معلوم نیست و در مورد تاریخ وفاتش نیز اختلاف است. ولی آنچه مسلم و قطعی به نظر می‌رسد آن است که: وی از ناموران اهل تسنن در قرن ۸ ق بوده و چنان که از انتهای تفسیر «غرائب القرآن» بر می‌آید، تا سال ۷۲۸ ق حیات داشته است. از سوی دیگر با توجه به تاریخ تألیف کتاب‌های او همچون «أوقاف القرآن» که در سال ۷۰۴ ق تألیف کرده و نیز با توجه به این مسأله که نگارش این کتاب‌ها نوعاً باید در دوران پختگی عقلی و عملی وی بوده باشد، می‌توان حدس زد که ولادت نظام به احتمال قریب به یقین در اوائل نیم دوم قرن هفتم هجری (یعنی بعد از ۶۵۰ق) بوده است. محل تولد او را نیشابور نوشته‌اند.

آثار نظام‌الدین عبارتنداز: غرائب القرآن و رغائب الفرقان، لُبُّ التَّاویل، أوقاف القرآن، شرح نظام، توضیح التذکره، تعبیر التَّحریر، البصائر فی مختصر تنقیح المناظر، شرحی بر مختصری مجسطی بیرونی، کشف الحقایق، رِبع مقنطر، رساله‌ای در حساب، الجملی، ترجم قرآن. در برخی از منابع آمده که نظام‌الدین اهل شعر سرودن نیز بوده است.

در اینکه نظام نیشابوری، ترجم‌ای بر قران نگاشته هیچ تردیدی نیست، هر چند که در هیچ منبعی ذکری از آن به میان نیامده است اما نوشت خود نظام‌الدین در این زمینه، شاهدی است کافی براین مدعا. وی در مقدم تفسیر غرائب القرآن، پس از ذکر شیو تفسیر خود می‌نویسد: «ملتزم شدم آوردن لفظ قرآن کریم را اولاً همراه با ترجم آن به گونه‌ای نو و شیوه‌ای متین و استوار که مشتمل باشد بر آشکار کردن تقدیر گرفته شده‌ها و ظاهر ساختن ضمایر و تأویل آیات متشابه و روشن ساختن کنایه‌ها و بیان و تحقیق مجازها و استعاره‌ها و بی‌شک این نوع ترجمه، از آن چیزهایی است که اشک انسان را جاری می‌سازد…». و در آخر جلد ۳ تفسیر خویش می‌نویسد: