خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت حضرت آیت‌الله‌العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت حضرت آیت‌الله‌العظمی حاج شیخ عبدالکریم حائری یزدی :

۱
ولادت۲
تحصیلات۳
هجرت به عراق۴
حوزه علمیه اراک۵
تأسیس حوزه علمیه قم۶
مرجعیت شیعه۷
شاگردان۸
فرزندان۹
ویژگی‌های اخلاقی۱۰
حائری زمینه‌ساز نهضت اسلامی۱۱
رحلت۱۲
آثار۱۳
پانویس۱۴
منابع مقاله۱۵
وابسته‌ها

حائری، عبدالکریم

نام
حائری، عبدالکریم

نام‎های دیگر

آی‍ت‌ال‍ل‍ه‌ ح‍ائ‍ری‌، ع‍ب‍دال‍ک‍ری‍م

ح‍اج‌ ش‍ی‍خ‌

ح‍ائ‍ری‌، ع‍ب‍دال‍ک‍ری‍م‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د ج‍ع‍ف‍ر

ی‍زدی‌، ع‍ب‍دال‍ک‍ری‍م‌ ب‍ن‌ م‍ح‍م‍د ج‍ع‍ف‍ر

ی‍زدی‌ ح‍ائ‍ری‌، ع‍ب‍دال‍ک‍ری‍م‌

محقق حائرى

Abdul-Karim Haeri Yazdi

نام پدر

محمدجعفر

متولد

1238 ش

محل تولد

مهرجرد میبد

رحلت

1315 ش یا ۱۳۵۵ ق یا ۱۹۳۷‌م قم

اساتید

فاضل اردکانى

میرزاى بزرگ، محمدحسن شیرازى

شیخ فضل‌اللّه نورى

سید محمد فشارکى اصفهانى

میرزامحمدتقى شیرازى

میرزا حسین نورى

برخی آثار

غرر العوائد من درر الفوائد، کتاب الصلاه (للحایری)، تعلیقه شریفه علی بحث الخیارات و الشروط من کتاب المتاجر لشیخنا العلامه الأنصاری قدس‌سره

کد مؤلف

AUTHORCODE00176AUTHORCODE

برای دیگر کاربردها، حائری (ابهام‌زدایی) را ببینید.

برای دیگر کاربردها، یزدی (ابهام زدایی) را ببینید.

برای دیگر کاربردها، حائری یزدی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

عبدالکریم حائرى یزدى (۱۲۳۸-۱۳۱۵ش)، فقیه امامی، مرجع تقلید و مؤسس حوزه علمیه قم از سال ۱۳۰۱ تا ۱۳۱۵ش، از مهمترین شاگردان او می‌توان به میرزاهاشم آملى، محمدعلى اراکى، امام خمینى، سیداحمد خوانسارى، سید محمدرضا گلپایگانى، سید شهاب‌الدین نجفى مرعشى اشاره کرد.

مهدى حائرى یزدى (۱۳۰۲-۱۳۷۸ش) فرزند ایشان است.

ولادت

در سال ۱۲۷۶ یا ۱۲۸۰ق در خانواده‌اى کشاورز و پارسا در مِهرجِرد میبد یزد به دنیا آمد.[۱]

تحصیلات

عبدالکریم در کودکی با هدایت شوهرخاله خود، میر ابوجعفر که روحانی بود، برای تحصیل به اردکان رفت و نزد مجدالعلمای اردکانی تحصیل کرد. سپس در نوجوانی به یزد رفت و با سکونت در مدرسه محمدتقی‌خان، معروف به مدرسه خان، ادبیات عرب و برخى دیگر از درسهاى مقدماتى حوزه را نزد عالمانى چون سید حسین وامق و سیدیحیى مجتهد یزدى فراگرفت.[۲]

هجرت به عراق

وی در سال ۱۲۹۶ یا ۱۲۹۸ق براى ادامه تحصیل، به همراه مادرش، راهى عراق شد. نخست به کربلا رفت و حدود دو سال زیرنظر فاضل اردکانى (عالم بزرگ و رئیس حوزه علمیه کربلا) به تحصیل پرداخت.[۳] و درسهاى سطوح میانى فقه و اصول را در آنجا آموخت. سپس به توصیه فاضل اردکانى که استعداد او را فراتر از ظرفیت آن زمان حوزه علمیه کربلا یافته بود و با معرفی‌نامه‌اى از جانب او براى میرزاى بزرگ، محمدحسن شیرازى، به سامرا رفت. میرزا او را به‌گرمی‌پذیرفت و از او خواست که با فرزندش، سید علی‌آقا، مباحثه کند.

دوره تحصیل حائرى در سامرا از ۱۳۰۰ تا ۱۳۱۲ یا ۱۳۱۳ق، تأثیر ژرفى در شکل‌گیرى شخصیت علمى او داشت تا جایى که می‌توان او را از اصحاب مکتب سامرا دانست. در سامرا، او نخست دو تا سه سال درسهاى سطوح عالى فقه و اصول را نزد استادانى چون شیخ فضل‌اللّه نورى، میرزا ابراهیم محلاتى شیرازى و میرزامهدى شیرازى به اتمام رساند و سپس در درسهاى خارج فقه و اصول سید محمد فشارکى اصفهانى و میرزامحمدتقى شیرازى، و مدتى در مجلس درس میرزا محمدحسن شیرازى شرکت کرد و از میرزا حسین نورى (صاحب مستدرک الوسائل) اجازه روایت دریافت کرد.

در میان استادان حائرى، نقش فشارکى بسیار جدّی‌تر و پررنگ‌تر و مدت فراگیرى حائرى از او طولانی‌تر از دیگران بوده، تا جایى که از بهترین و نزدیک‌ترین شاگردان او به شمار می‌رفته است؛ بنابراین حائرى، به تعبیرى، دست‌پرورده فشارکى بوده است. این استاد و شاگرد چند ماه پس از درگذشت میرزاى بزرگ (۱۳۱۲ق) از سامرا به نجف نقل مکان کردند. حائرى در نجف نیز همواره در درس استادش شرکت می‌کرد و در ماه‌هاى آخر عمر فشارکى، از او مراقبت هم می‌کرد. به گزارش شمارى از منابع، حائرى در نجف در زمان حیات فشارکى، در درس آخوند خراسانى هم شرکت می‌کرده است.[۴]

حوزه علمیه اراک

حائرى پس از درگذشت فشارکى با اصرار و همراهى دوست خود، محمود عراقى (فرزند آقامحسن عراقى، روحانى متمکّن و متنفذ اراک)، به ایران بازگشت و در سلطان‌آباد (اراک کنونى) حوزه درس پررونقى دایر کرد. شمارى از منابع، سال بازگشت او را ۱۳۱۶ و شمارى دیگر، ۱۳۱۸ق گزارش کرده‌اند.

در ۱۳۲۴ق، هم‌زمان با آغاز نهضت مشروطه، به نجف بازگشت و پس‌از چندماه به اتفاق دوست صمیمى خود، محمدرضا مسجدشاهى اصفهانى، به کربلا رفت. وى این‌بار قصد توطن کرد و حدود هشت سال در کربلا ماند و از آن زمان به حائرى ملقب شد. او در کربلا به تدریس پرداخت. شاگردان برجسته او در این دوره، علی‌اکبر کاشانى، مصطفى کشمیرى، احمد مازندرانى و سیدصدرالدین صدر بودند. در اثناى اقامت حائرى در کربلا، از او براى بازگشت به اراک درخواست‌هاى زیادى شد. سرانجام، او در ۱۳۳۲ یا اوایل ۱۳۳۳ق با این شرط که در اداره حوزه علمیه مستقل باشد، به اراک رفت و در مدت اقامت هشت ساله‌اش در آنجا، علاوه بر اداره حوزه، به تدریس فقه و اصول پرداخت. حائرى که دهه ششم زندگى خود را می‌گذراند و نام و نشان بیشترى یافته بود توانست طلابى را از سایر مناطق به اراک جذب کند و حوزه‌اى با حدود سیصد علم‌آموز شکل دهد.[۵] او در پاسخ به نامه استادش، میرزامحمدتقى شیرازى، پس از فوت سید محمدکاظم یزدى (۱۳۳۷) که از او خواسته بود به عتبات برگردد و خود را براى مرجعیت شیعه مهیا سازد، اقامت در ایران را وظیفه خود خواند و از قرارگرفتن ایران و ایرانیان در مسیر تباهى و انحطاط فکرى اظهار نگرانى کرد.[۶]

تأسیس حوزه علمیه قم

حائرى در ۱۳۳۷ق به قصد زیارت مرقد امام رضا علیه‌السلام عازم مشهد شد و در مسیر خود چند روز در قم ماند و با اوضاع این شهر و حوزه علمى آن آشنا شد و از مهجورى و غربت مدارس علمى آنجا افسوس خورد. در ماه رجب ۱۳۴۰ق بار دیگر، در پى دعوت تنى چند از عالمان قم از او (از جمله دعوت کتبى میرزا محمد فیض) و نیز براى زیارت مرقد حضرت معصومه(س)، با همراهى چند تن، از جمله فرزند خردسالش مرتضى، به قم رفت و با استقبال بسیارى از علما و مردم قم و درخواست آنان براى اقامت او در این شهر مواجه شد. نخست تردید داشت، ولى پس از پافشارى شمارى از عالمان، به‌ویژه محمدتقى بافقى، حائرى استخاره کرد و سپس تصمیم گرفت در قم بماند؛ تصمیمى که در پى آن حوزه‌اى بزرگ در آن شهر تأسیس شد و حائرى، «آیت‌اللّه مؤسس» لقب گرفت.

علاوه بر سید محمدتقى خوانسارى، که همراه حائرى به قم رفته بود، بسیارى از شاگردان او، از جمله شاگردان برجسته‌اى چون سید احمد خوانسارى، سید روح الله خمینی (امام خمینى)، سید محمدرضا گلپایگانى و محمدعلى اراکى به قم منتقل شدند. با این هجرت و آغاز شد