خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو

با فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو شامل 71 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت غلو :

محتویات

۱ مفهوم‌شناسی غلو
2 غلو در قرآن
3 غلو از دیدگاه روایات
4 برخورد اهل‌بیت با پدیده غلو
5 عوامل غلو و راه‌های رهایی از آن
6 پانویس
7 منابع

مفهوم‌شناسی غلو

«غُلُوّ» در لغت به معناىِ «زیادت و بلند شدن»، «فراتر از حد و اندازه رفتن»، «افراط کردن» است. ابن اثیر اصل و ریش کلمه غلو را به معنای ارتفاع و بلندی می داند و نیز تجاوز از حد و اندازه در هر چیز را غلو می‌نامد.[۱]
در لسان العرب غلو چنین معنا شده است: غلو تجاوز کردن از حد و اندازه در هر چیز، و افراط در چیزی یا خارج شدن از حد اعتدال است؛ یعنى فرد یا چیزى بیش از آنچه در او است، توصیف شود.[۲]

در معناىِ اصطلاحىِ «غُلُوّ» نیز عالمان، قید «فراتر از حد» را آورده و بدان تأکید کرده اند. غلو در اصطلاح شرع به معنای «باور داشتن به صفات بى حد و مرز درباره کسى یا چیزى» و افراط در دین است و آن تجاوز از حد وحی به سوی هوا و هوس و سلیقه‌های مختلف است؛ مانند این‌که پیامبران و امامان را خدا بدانند؛ مثل نصاری که برای پیامبران و بزرگان خود مقام الوهیت قایل شدند. شیخ مفید پس از معناى لغوى آن، چنین نوشته است: از جمله متظاهران به اسلام، غالیان هستند که امیرالمؤمنین (ع) و امامانى از نسل آن حضرت را به خداوندگارى و پیامبرى نسبت مى دهند و در برخوردارى آنان از فضل در دین و دنیا، به گونه اى توصیف شان مى کنند که از حدّ، برون مى شود و از میانه روى در مى گذرد … .[۳]

بنابراین معنای غلوّ همان اعتقاد به الوهیت پیامبران یا اعتقاد به «نبوت» و الوهیت امامان است؛ یعنی انسان به شأن نبی و امام بیش از آن چه هست معتقد شود، یا او را شریک خداوند بداند؛ از این رو باید معتقد بود که ائمّه و پیامبر هرگز إله، ربّ و شریکان خداوند متعال نبوده اند. آنان در خدا حلول نکرده اند و با او اتّحاد ندارند.

پندار تثلیث و الوهیت مسیح (علیه‌السّلام) و مادرش مریم، مصداق روشن گزافه گویی و غلو مسیحیان در دین خویش است. مصداق بارز دیگر غلو در دین اسلام که اگر بدون قرینه به کار برود بر آن صدق می‌شود، غلو کسانی است که به الوهیت ائمه (علیهم السلام) به ویژه امام علی (علیه‌السلام) اعتقاد دارند.

علامه مجلسی می گوید: «غلوّ درباره پیامبر و ائمّه به این معناست که کسی قائل به الوهیت آنان یا شریک بودن آنان با خداوند متعال در معبود بودن، آفرینش و رزق بشود، یا بگوید خداوند در آن بزرگواران حلول کرده است، یا خداوند متعال با آنان متحد شده. .. یا بگوید ائمّه، پیامبر هستند، و یا بگوید شناخت آنان انسان را از همه اطاعات بی نیاز می سازد و با وجود این، تکلیفی به ترک گناهان نیست.[۴]

اصل و پایه و اساس همه ادیان الهی، توحید است. و چنانچه شیاطین جنی و انسی موفق شوند که پیروان دینی را از توحید منحرف کرده و به وادی شرک و تثلیث و غلوّ بکشانند آنها را در دایره کفر قرار می‌دهند و با برهان نمایی‌های واهی و خیالی گمراهشان می‌کنند. به همین جهت که غلو در هر دین و مذهب و توسط هر فردی و به هر بهانه‌ای که انجام شود هم انحراف است و هم موجب انحراف می‌شود.

شیخ صدوق می گوید: «اعتقادنا فی الغلاه والمفوّضه أنّهم کفّار باللَّه تعالی وأنّهم أشرّ من الیهود والنصاری والمجوس…»؛[۵]اعتقاد ما درباره غالیان و اهل تفویض این است که آنان به خدای سبحان کفر ورزیده اند و همانان از یهودیان، مسیحیان و مجوسیان بدتر هستند.

علامه مجلسی پس از بیان مصادیق غلوّ می گوید: همه این مطالب، الحاد، کفر ورزی و خروج از دین است؛ آن سان که دلیل های عقلی و آیات قرآنی و روایات و… بیانگر این معناست».[۶]

ولی گاهی دشمنان شیعه عقاید حقه تشیع را نادیده گرفته و شیعه را به عنوان غالی معرفی می کنند؛ دکتر کامل مصطفی مى‌نویسد: «غالیان از شیعه عقاید اصلى تشیع، از قبیل: بداء، رجعت، عصمت و علم لدنّی را تأسیس نمودند که بعدها به عنوان مبادى رسمى براى تشیع شناخته شد…».[۷]
در حالی‌که اگر در معنای صحیح این عقاید که شیعه به آن معتقد است، با انصاف نگاه کنند و عقاید شیعیان را با نظر خودشان تفسیر نکنند غلوی در بین نیست.

علّامه مجلسی در این رابطه می گوید: «برخی از علمای کلام و حدیث در غلو راه زیاده روی و افراط پیموده اند و بی جهت سخن گفته اند؛ چرا که آنان از شناخت ائمّه علیهم السلام قاصر بودند و از درک احوال غریب و شئونات عجیب آن بزرگواران ناتوان بودند؛ از این رو آنان بیشتر راویان مورد اعتماد را قدح نموده اند و در وثاقت آنان که برخی از معجزه های غریبی را از ائمّه علیهم السلام نقل کرده اند، خدشه نموده اند تا جایی که برخی را که قائل به عدم سهو پیامبر شده اند و یا قائل شده اند که آنان از آنچه در گذشته رخ داده و در آینده اتفاق خواهد افتاد آگاهند و مواردی از این قبیل را، به غلوّ محکوم کرده اند… چنانکه در روایتی آمده: «لا تقولوا فینا ربّاً وقولوا ما شئتم ولن تبلغوا»؛[۸] ما را خدا قرار ندهید و هر چه خواستید بگویید که هرگز به مقام ما راه نخواهید یافت. در روایت دیگری آمده است: «إنّ أمرنا صعب مُستصعب لا یحتمله إلّا ملک مقرّب أو نبی مرسل أو عبد مؤمن امتحن اللَّه قلبه للإیمان»؛[۹] به راستی که امر ما سخت و سنگین است و رسیدن و معتقد شدن به آن چه ما داریم سخت است. کسی را توانایی حمل آن نیست، مگر فرشته مقرّب یا نبی مرسل و یا بنده مؤمنی که خداوند قلبش را با ایمان آزموده است.

از طرفی، بر ائمّه علیهم السلام نمی توان دروغ بست. این که می فرمایند: «در مورد ما هر چه می توانید بگویید» به این معنا نیست که شما آزادید هر چه دلتان می خواهد بگویید، گرچه دروغ باشد.

غلو در قرآن

خداوند در قرآن کریم مردم را از تمامی انواع غلوّ منع نمود.[۱۰] چنانکه می فرماید: «یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لَا تَغْلُوا فِی دِینِکُمْ وَلَا تَقُولُوا عَلَى اللَّهِ إِلَّا الْحَقَّ إِنَّمَا الْمَسِیحُ عِیسَى ابْنُ مَرْیَمَ رَسُولُ اللَّهِ وَکَلِمَتُهُ أَلْقَاهَا إِلَى مَرْیَمَ وَرُوحٌ مِنْهُ فَآمِنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَلَا تَقُولُوا ثَلَاثَهٌ انْتَهُوا خَیْرًا لَکُمْ إِنَّمَا اللَّهُ إِلَهٌ وَاحِدٌ سُبْحَانَهُ أَنْ یَکُونَ لَهُ وَلَدٌ لَهُ مَا فِی السَّمَاوَاتِ وَمَا فِی الْأَرْضِ وَکَفَى بِاللَّهِ وَکِیلًا» “ای اهل کتاب غلو نکنید در دینتان و مگوئید بر خداوند مگر حق …”.[۱۱]

در آیه ای دیگر در باب غلوّ در عقائد چنین می فرمایند: «قُلْ یَا أَهْلَ الْکِتَابِ لَا تَغْلُوا فِی دِینِکُمْ غَیْرَ الْحَقِّ وَلَا تَتَّبِعُوا أَهْوَاءَ قَوْمٍ قَدْ ضَلُّوا مِنْ قَبْلُ وَأَضَلُّوا کَثِیرًا وَضَلُّوا عَنْ سَوَاءِ السَّبِیلِ» “ای اهل کتاب غلو نکنید در دینتان بناحق و پیروی مکنید از خواهش های جمعی که از حقیقت در گذشته گمراه شدند و گمراه کردند بسیاری را و گمراه شدند از میانه راه».[۱۲]

خداوند در آیاتی چند عقائد غلوّ کنندگان را چنین بیان می فرمایند: «لَقَدْ کَفَرَ الَّذِینَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ الْمَسِیحُ ابْنُ مَرْیَمَ» “همانا کافر شدند آنانی که گفتند به راستی که خداوند، مسیح پسر مریم است”.[۱۳]

و نیز در آیه بعد می فرماید: «لَقَدْ کَفَرَ الَّذِینَ قَالُوا إِنَّ اللَّهَ ثَالِثُ ثَلَاثَهٍ وَمَا مِنْ إِلَهٍ إِلَّا إِلَهٌ وَاحِدٌ» “آنها که گفتند: خداوند، یکى از سه خداست» (نیز) بیقین کافر شدند معبودى جز معبود یگانه نیست‏”.[۱۴]

همچنین در آیه دیگر می فرمایند: “و یهود گفتند عزیر پسر خدا است”.[۱۵]

علامه طباطبایی درباره غلوّ در دین ذیل همین آیات می گوید: «غالی» کسی را گویند که از حدّ تجاوز کرده و مرتکب افراط شود. خداوند در این آیه به رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌) دستور می‌دهد که اهل کتاب را دعوت کند به این‌که در دین خود مرتکب غلو و افراط نشوند؛ چون اهل کتاب مخصوصا نصاری به این بلیه و انحراف در عقیده مبتلا بودند؛ آری دینی که از طرف پروردگار نازل شده باشد و کتب آسمانی آن‌را بیان کنند، نشانه‌اش این است‌که در درجه اول توحید را بر بشر عرضه کرده باشد؛ و شریک را از خدا نفی کند؛ دینی است که بشر را از انباز گرفتن برای خداوند و پرستش بت نهی کند؛ و یهود و نصاری دارای چنین دینی نیستند، چون این دو طایفه نیز برای خدا انباز گرفتند مخصوصا نصاری که رسوایی و شناعتشان از یهود بیشتر است.[۱۶]

آیت‌الله مکارم شیرازی نیز در تفسیر نمونه ذیل این آیه نوشته است:
در این آیه خداوند به پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌) دستور می‌دهد که به دنبال روشن شدن اشتباه اهل کتاب در زمینه غلو درباره پیامبران الهی، با استدلالات روشن از آنها دعوت کند که از این راه رسما باز گردند و می‌فرماید: «قُل یا اهلَ الکتاب لا تغلوا فی دینکم غیرَ الحق؛[۱۷] بگو‌ ای اهل کتاب در دین خود، غلو و تجاوز از حد نکنید و غیر از حق چیزی نگوئید».
البته غلو نصاری روشن است و اما در مورد غلو یهود که خطاب «یا اهل الکتاب» شامل آنها نیز می‌شود بعید نیست که اشاره به سخنی باشد که درباره عزیر می‌گفتند و او را فرزند خدا می‌دانستند. و از آنجا که سرچشمه غلو غالبا پیروی از هوا و هوس گمراهان است، برای تکمیل این سخن می‌فرماید: «و لاتتّبعوا اهواء قوم قد ضلّوا من قبلُ و اضلّوا کثیراً و ضلّوا عن سواءالسبیل»؛[۱۸] از هوس‌های اقوامی که پیش از شما گمراه شدند و بسیاری را نیز گمراه کردند و از راه مستقیم منحرف گشتند، پیروی نکنید.[۱۹]

غلو از دیدگاه روایات

روایات بسیاری در نکوهش و نهی از غلوّ از پیامبر خدا صلی اللَّه علیه وآله و معصومان علیهم السلام وارد شده است. در روایتی پیامبر خدا می فرماید: «لا ترفعونی فوق حقّی، فإنّ اللَّه تبارک تعالی اتّخذنی عبداً قبل أن یتّخذنی نبیاً»؛[۲۰] مرا بیش از آن چه هستم بالاتر نبرید؛ چرا که خدای تعالی پیش از آن که مرا به پیامبری برگزیند، به بندگی برگزیده است. این روایت نشان می دهد که برخی از مردم در زمان پیامبر خدا صلی اللَّه علیه وآله به الوهیت آن حضرت معتقد شدند و نیز از این روایت معنای غلوّ معلوم می شود.

از امیر مؤمنان امام علی علیه السلام آمده که آن حضرت می فرمود: «اللهمّ إنّی بریء من الغلاه کَبِراءه عیسی بن مریم من النصاری. اللهمّ اخذُلهم أبداً ولا تنصر منهم أحداً»؛[۲۱] خدایا! من از غالیان، به سان دوری عیسی بن مریم از نصارا دور هستم. خدایا! همواره آنان را خوار گردان و کسی از آنان را یاری نکن.

همچنین علی علیه السلام در روایت دیگری می فرماید: «و إیاکم الغلوَّ کالغلوّ من النصاری، فإنّی بریء من الغالین»؛[۲۲] مبادا به سان نصارا غلو کنید. به راستی که من از غلو کنندگان بیزارم.

در روایتی امام رضا علیه السلام می فرماید: «فمن ادّعی للأنبیا