خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوحیان توحیدی (مقاله‌دوم)

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوحیان توحیدی (مقاله‌دوم) :

منبع: فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوحیان توحیدی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: ابوحیان توحیدی.

ابوحیان علی بن محمد بن عباس توحیدی نیشابوری واسطی بغدادی (حدود ۳۱۰ق ـ حدود ۳۸۰ق)، فیلسوف، متکلم، ادیب و صوفی بود که در علوم مختلفی همچون فقه، فلسفه و ادبیات مهارت داشت.
او شاگرد استادان برجسته‌ای چون یحیی بن عدی و ابوسعید سیرافی بود و با تأثیر از مکتب نو افلاطونی، جاحظ ثانی لقب گرفت.
توحیدی گرایش‌های صوفیانه داشت اما با متکلمان همسو نبود و حرکت آزادانه عقل را برتر می‌دانست.
وی در اواخر عمر، برخی از کتاب‌هایش را سوزاند، اما آثار مهمی همچون «الامتاع و المؤانسه» و «المقابسات» از او باقی مانده است.

فهرست مندرجات

1 – معرفی ابوحیان توحیدی
2 – اعتقادات
3 – اساتید
4 – آثار
5 – وفات
6 – پانویس
7 – منبع

1 – معرفی ابوحیان توحیدی

ابوحیان علی بن محمد بن عباس توحیدی نیشابوری واسطی بغدادی بر اساس قرائنی که از نوشته‌های او به دست آمده، می‌توان او را متولد نیمه نخست سده چهارم هجری، یعنی حدود سال ۳۱۰ هجری دانست. وی را شیرازی و برخی نیز او را اهل نیشابور یا واسط بغداد دانسته‌اند.

[۱] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۱۹۲۳.

درباره نسبت توحیدی به او، دو نظر وجود دارد؛ یکی این‌که ابوحیان با وجود انحرافات فکری، خودش را اهل توحید معرفی می‌کرد.

[۲] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص۱۱۹.

و بعضی گفته‌اند به دلیل این‌که پدرش فروشنده نوعی خرما موسوم به «توحید» بوده، به او لقب توحیدی داده‌اند.

[۳] ابن خلکان، احمد بن محمد، وفیات الاعیان، ج۵، ص۱۱۳.

در سفر اول خود به ری کوشید با مدح و ستایش ابوالفتح ابن عمید، خود را به او نزدیک کند؛ اما دیری نپایید که رابطه‌اش با او به هم خورد و روانه بغداد شد و در سفر دوم به ری، چون صاحب بن عباد قبلاً کینه او را در جریان مدح ابن عمید به دل گرفته بود و نیز در مجالس علمی ابوحیان تبحر و قدرت ادبی خود را به رخ او می‌کشید، با صاحب بن عباد نیز نساخت و صاحب برای کوچک کردن توحید، او را در جرگه نساخان خویش قرار داد.
ابوحیان نیز نتوانست این توهین را تحمل کند؛ بنابر این به بغداد بازگشت و گوشه انزوا و عزلت برگزید و زندگیش با تنگدستی می‌گذشت.
البته ابوحیان با نوشتن جزوه‌ای که تصاویری مضحک از ابوالفتح و ابن عباد داشت از آنان انتقام جست.

[۴] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم الادباء، ج۵، ص۱۹۲۴.

ابواسحاق شیرازی فقیه بزرگ شافعی از وی استماع کرده است.
رجال‌نویسان اهل‌سنّت، او را فقیه، متکلم، محدث، معتزلی مذهب، فیلسوف صوفی، دارای طبع تند و روحی ناامید و مأیوس معرفی کرده و گفته‌اند او در میان شیوه‌های مرسوم نگارش، شیوه استاد و پیشوای خود جاحظ را که سخت شیفته او بود، دنبال می‌کرد؛ تا آن‌جا که جاحظ ثانی خوانده شد.

2 – اعتقادات

توحیدی مدتی با شیعیان ضدیت داشت؛ اما این مخالفت بعدها تعدیل یافت؛ تا آن‌جا که ـ مانند معتزله ـ برای امام علی (علیه‌السلام) در میان صحابه مقام خاصی قایل بود.

[۵] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۱۷، ص۱۲۳.

وی همچنین اعتقاد به وحدت وجود و غلو در حق پیامبر (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله) و اولیا که صوفیان به آن گرایش دارند را رد و انکار می‌کرد.

[۶] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۲، ص۱۹۰.

بیشتر منابع وی را صوفی خوانده و از سلوک عرفانی او یاد کرده‌اند و شاگردی وی نزد ابوسعید سیراف