خرید و دانلود فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز

تحولی در ارائه‌ها با فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز شامل 56 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل پاورپوینت کامل پژوهشی در حدّ قصر نماز :

در این بحث، ابتدا به بررسی آرا و اقوال فقها در باره حد قصر نماز مسافر پرداخته و سپس روایات مربوطه را مورد بررسی قرار می دهیم:

آرای فقها در حدّ قصر نماز

دوازده قول در مسأله مسافت قصر نماز وجود دارد که به جز آخرین آنها مفاد همه این است که حد قصر نماز مسافر، پیمودن مسافت یک روز راه است

۱. در مسافتِ هشت فرسخ، قصر واجب است و اگر کسی چهار فرسخ رفته در صورتی نماز او قصر است که در همان روز باز گردد.

۲. در مسافتِ هشت فرسخ تلفیقی، قصر جایز است با شرط یادشده.

۳. با همین شرط و با فرق بین نماز و روزه.

این سه قول از آن قدما است.

۴. تصریح به آن که ملاک کلّی قصر نماز، مسافت یک روز است و اگر هشت فرسخ گفته اند به آن جهت بوده که در آن زمان مصداق مسافت یک روز، منحصر در هشت فرسخ بوده است. این دیدگاه چنانکه در مدارک و ذخیره آمده از آن محقق و علامه است و در معتبر و تذکره و منتهی نیز به وضوح دیده می شود.

۵. اقرب، تعیّن عمل به روایات مسافت یک روز و ترک عمل به روایات هشت فرسخ است. این نظر از صاحب ذخیره است.

۶. تخییر بین مسافت یک روز و هشت فرسخ، به شرط معتدل بودن روز و سیر و راه از نظر همواری بدین معنا که مخیّر است ملاک قصر نماز را مسیر یک روز یا هشت فرسخ قرار دهد. در نتیجه با فراهم آمدن یکی از این دو، نماز شکسته می شود. این قول از شهیدین نقل شده است.

۷ ۱۰. تخییر با حذف یا احتمال حذف یکی از آن سه قید و یا همگی آنها. برای روشن شدن دقیق این اقوال به مدارک و ذخیره مراجعه شود.

۱۱. ملاک قصر نماز، هشت فرسخ به شرط یقین به آن است و گرنه، یک مسافت روز ملاک است. این نظر از شهید اوّل در ذکری است.

۱۲. ملاک قصر نماز، فقط هشت فرسخ است؛ این دیدگاه در زمان ما شایع شده است.

متن سخنان قدما

۱. شیخ صدوق در هدایه می گوید: «… فإذا کان سفره أربعه فراسخ فلم یَرد الرجوع من یومه فهو بالخیار إنْ شاء أتمَّ و انْ شاء قصر». اگر سفر او چهار فرسخ بوده و اراده بازگشت در آن روز را نداشته باشد، میان اتمام و قصر مخیّر است.۱

۲. حلبی می فرماید: «… ثمانیه فراسخ… أو کانت مسافته بریداً و رجع لیومه…». …هشت فرسخ… یا مسافت او یک پیک بوده و همان روز برگردد.۲

۳. شیخ طوسی می فرماید: «… فإنْ کانت المسافه أربعه و اراد الرجوع من یومه وجب أیضاً التقصیر». اگر مسافت چهارفرسخ بوده و قصد مراجعه در آن روز را داشته باشد، قصر واجب می باشد.

۱۴۶. مانند این کلمات در مراسم و وسیله و مقنعه به چشم می خورد. به عبارت سیّد مرتضی بعدها اشاره می شود.

دلالت و مفاد این اقوال

همان گونه که محقق در معتبر و علامه در منتهی و تذکره تصریح کرده اند، شرط بازگشت در همان روز برای آن است که با رفت و برگشت، مصداق اشغال یک روز، محقق شود و دلیل این شرط را روایات اشغال روز بیان کرده اند، که به دست می آید ایشان اصل را بر لزوم اشغال یک روز و عمل به روایات آن نهاده اند و آن را مقدّم بر ملاک هشت فرسخ دانسته اند. ایشان در صورت طیّ مقداری از هشت فرسخ در روزی و مقدار دیگر آن در روز دیگر قائل به عدم وجوب قصر گشته اند.

علاوه بر آنکه قول به ملاک اشغال روز، مستلزم شرط دیگری خواهد بود و آن وجود فعلی و تحقیقی اقتضا داشتن هشت فرسخ برای این اشغال است که تمام آن روز را بالفعل در برگیرد. یعنی میزان اصلی، اشغال یک روز در مسافرت است و هشت فرسخ مصداق شاغل آن است.

این که گفتیم: «وجود فعلی و تحقیقی» بدان جهت است که مقصود آنها از اشغال، درعباراتی مانند «شَغَل الیوم» و «شَغَلَ یومه»، همان اشغال تحقیقی و فعلی برای مسافر است نه اشغال فرضی و تقدیری. اشغال فرضی آن است که گفته شود: اگر فرضاً و تقدیراً مرکب شتر باشد، مسافت هشت فرسخ، یک روز را اشغال می کرد، پس نماز شکسته است.

در علم اصول فقه آمده است که مشتقّات حقیقت در ذاتی هستند که بالفعل متلبّس و متصف به مبدء ووصف عنوانی باشند نه ذاتی که اتصاف آن به مبدء از بین رفته باشد. بالاخره اشغال و شاغلیّت بسان دیگر موضوعاتی است که حکم، دائر مدار وجود حقیقی و فعلی آن است و با انتفای آن، حکم هم منتفی خواهد شد.

مطالب یاد شده دلیل روشنی است بر اینکه اگر این فقیهان در زمان ما که شاغلیت هشت فرسخ از بین رفته، زندگی می کردند، قطعاً به جای مسافت هشت فرسخ، مسافت بیشتری را که یک روز اشغال کند مثلاً صد فرسخ را تعیین می کردند. علاوه بر این، مفاد سخن ایشان فراتر از مدّعای ماست، زیرا ما می گوییم: مفاد روایات، میزان بودن مقدار مسافت یک روز است گر چه در بیش از یک روز پیموده شود البته به شرطی که ده روز در یک نقطه اقامت نداشته باشد ولی مفاد سخن ایشان خصوصیّت داشتن پیمودن مسافت در یک روز و اشغال آن روز با پیمودن آن مسافت است.

دیدگاه متأخران

محقق و علامه، به صراحت پذیرفته اند که ملاک کلّی قصر نماز، مسافت یک روز راه است و هشت فرسخ، مصداق آن می باشد. این دیدگاه در مدارک و ذخیره و معتبر و منتهی و تذکره مشاهده می گردد و بر آن ادعای اجماع شده است. اگر چه ابتدا هشت فرسخ را ذکر کرده اند ولی استدلال ایشان بر محور مسافت روز قرار گرفته است. مثلاً در معتبر آمده است:

اوّلین شرط قصر، مسافت است و آن بیست و چهار میل (هشت فرسخ) است که در یک روز تمام پیموده می شود. این رأی همه علمای ما و مطابق یکی از دو روایت نقل شده از ابن عباس است. اوزاعی گفته است: همه علما این دیدگاه را پذیرفته اند، و شافعی و احمد گفته اند: مسافت قصرِ نماز چهل و هشت میل هاشمی است که در دو روز متوسط پیموده می شود. مالک همین دیدگاه را پذیرفته است… ابو حنیفه مسیر سه روز را ملاک دانسته است.

دلیل ما: مسیر یک روز، سفر نامیده می شود و در سفر نماز شکسته می شود… نیز به سبب آن که اگر قصر در مسیر یک روز ثابت نباشد، در مسیر بیشتر از آن هم ثابت نخواهد بود؛ زیرا رنج سفر با استراحت شبانه برطرف می شود. فضل بن شاذان از امام رضا(ع) روایت کرده:

«إنّما وجب التقصیر فی ثمانیه فراسخ لاأقلّ ولا أکثر من ذلک لأن ثمانیه فراسخ مسیر یوم للعامّه و القوافل و الأثقال، فوجب التقصیر فی مسیر یوم و لو لم یجب فی مسیر یوم لما وجب فی مسیر سنه لأنّ کلّ یوم یکون بعد هذا الیوم فهو نظیر هذا الیوم فلو لم یجب فی هذا الیوم لما وجب فی نظیره؛

قصر نماز در هشت فرسخ واجب است، نه کمتر و نه بیشتر، برای آن که هشت فرسخ، مسیر یک روز برای عموم و برای کاروانها و حمل بار است؛ از این رو، قصر در مسیر یک روز واجب گشته است. اگر در مسیر یک روز واجب نشود، در مسیر یک سال هم واجب نخواهد شد؛ زیرا روزهای آینده نیز مانند این روز است. اگر قصر در این روز واجب نباشد در همانند آن هم واجب نخواهد شد».

نیز به دلیل آن که مقتضای دلیل قصر، وجوب قصر در صورت مسافرت است، هر مسافتی که باشد، عمل به مقتضای این دلیل در کمتر از یک روز، در میان مسلمانان متروک بوده، پس باید به مقتضای آن در یک روز عمل شود. محمد بن مسلم روایت کرده که حضرت رسول (ص) رفتن به ذی خشب را «سفر» نام برده اند و آن مسیر یک روز از مدینه بود.۳

عین این مطالب در منتهی و تذکره آمده است.

همان گونه که مشاهده می کنید فقهای متأخر نیز اصل کلّی را مسافت یک روز قرار داده و هشت فرسخ را از آن جهت که مصداق شاغل یک روز است، ذکر کرده اند، خصوصاً با استدلال به روایت فضل که صریح در مطلب است و در آن تصریح شده که «مشقت روز با استراحت شبانه برطرف می گردد». این جمله، صریح ترین عبارت است در این که میزان قصر نماز، مسافت یک روز است و هشت فرسخ هیچ خصوصیتی ندارد جز اشغال کردن مسافت یک روز در آن زمان.

همان گونه که اصل مطلب و مقصود، از عبارت محقق حلّی در معتبر استفاده می شود، از جمله «و هو مذهب علمائنا أجمع»، اجماعی بودن آن به دست می آید. گر چه این اجماع منقول است، لیکن اوّلاً باتوجه به دیدگاه قدما و ثانیاً نبود دلیل بر سخن کسانی مانند سید بن زهره در غنیه که بر هشت فرسخ اکتفا کرده اند جز روایاتی