خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت بوستان سعدی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت بوستان سعدی :

۱
ساختار۲
گزارش محتوا۳
وضعیت کتاب۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

بوستان، نخستین اثر شیخ مصلح‌الدین عبدالله سعدى شیرازى است که کار سرودن آن در سال ۶۵۵ق پایان یافته است. این کتاب به زبان فارسی بوده و نویسنده آن را به نام اتابک ابوبکر بن سعد زنگى نوشته است.
آنچه باعث هرچه بیشتر شدن اهمیت این اثر مى‌شود، آن است که پندها و آرزوهاى سعدى در این کتاب، بیش از دیگر آثار او جلوه‌گر مى‌باشد.

ساختار

کتاب با مقدمه مصحح آغاز و مطالب که در بردارنده حدوداً چهار هزار بیت و تقریباً ۱۷۷ حکایت مى‌باشد، در ده باب، ارائه شده است.

سعدى این اثر را در زمانى که در سفر بوده است، سروده و هنگام بازگشت به شیراز آن را بر دوستانش عرضه داشته است. این اثر در قالب مثنوى و در بحر متقارب سروده شده و از نظر قالب و وزن شعرى، حماسى است؛ هر چند که از نظر محتوا، به اخلاق، تربیت، سیاست و اجتماعیات پرداخته است.

پسندها و آرزوهاى سعدى در این کتاب، بیش از دیگر آثار او جلوه‌گر است و سعدى‌شناسان و دوستداران او، همواره بوستان را در جایگاه یک کتاب اخلاقى و آموزشى نگریسته و آن را «جهان مطلوب سعدى» دانسته‌اند و به راستى هم سعدى مدینه فاضله‌اى را که مى‌جسته، در این اثر، تصویر کرده است. وى در این تصویر، دائم از تجربه‌ها، سرگذشت‌ها و روایت‌هاى گذشتگان یاد مى‌کند و تصویر آن جهان نورانى را در قالب حکایت‌هایى شیرین، چنان نغز و دلفریب جلوه کرده است که بر بیشتر زیبایى‌هاى هنرى و شگردهاى شاعرانه این اثر سایه افکنده است.

سعدى به شیوه قدما، از زبان قصه براى بیان اندیشه‌هاى خود بهره برده و این اثر، مجموعه‌اى است کامل از انواع داستان‌هاست.

گزارش محتوا

در بوستان، انصاف و حق‌پذیرى فضیلتى است گران‌قدر و ستودنى. بوستان جهان حقیقت است؛ بنابراین در آنجا حق‌گویى و حق‌شنوى مقامى والا دارد و صداى بشردوستانه سعدى در آنجا به گوش مى‌رسد؛ شبى که نیمى از بغداد طعمه حریق مى‌شود، آن کسى که خدا را شکر مى‌گوید (که دکان ما را گزندى نبود)، سنگدل است و خودخواه.

بوستان سعدى، زاده خیال و جهان مطلوب سعدى است؛ آکنده از نیکى، پاکى، ایمان و صفاست. در این گلزار حقیقت و معنى، انسان آنگونه که باید باشد، رخ مى‌نماید و شاعر با گشودن ده باب به روى خواننده کتاب، او را به آرمان شهرى از اخلاق و فضیلت رهنمون مى‌شود که در آن، انسان بر قله رفیع آدمیت برمى‌آید و از رذایل اخلاقى، پاک مى‌شود. این ده دریچه گشوده به انوار نیکى و زیبایى، به ترتیب عبارتند از موارد زیر:

سعدى در باب اول کتاب خویش، به عدل و تدبیر و رأى پرداخته و هر یک از ابواب دیگر را، به ترتیب، به امور زیر اختصاص داده است:

دوم: احسان، سوم: عشق و مستى و شور، چهارم: تواضع، پنجم: رضا، ششم: قناعت، هفتم: عالم تربیت، هشتم: شکر بر عافیت، نهم: توبه و راه صواب و در آخرین باب، مطالبى پیرامون مناجات و خاتم کتاب، بیان شده است.

این کتاب، یک دوره کامل از حکمت عملى است. در این اثر فاخر، سعدى عصاره‌اى از حاصل تحصیلات و تجربیات وسیع خود از سیاست، اخلاق و دین را در دلکش‌ترین عبارات بیان کرده و در عین اینکه رعایت متانت و جزالت لفظ و معنى را در آن مرعى داشته است، براى شیرینى و جذابیت کلام، مزاح و طیبت را چاشنى آن ساخته، چنان‌که خود مى‌گوید: «در موعظه‌هایث شافى را در سلک عبارت کشیده است و داروى تلخ نصیحت، به شهد ظرافت برآمیخته تا طبع ملول از دولت قبول محروم نماند».

اما اوج هنر و اعتلاى ذوق سعدى را در غزلیات او باید جستجو کرد. غزلیات او که شامل طیبات، بدایع، غزلیات قدیم و خواتیم مى‌باشد، دنیایى است رنگارنگ و پررمز و راز از جلوه‌هاى عشق که با شور و جاذبتى فوق‌العاده و در عین حال، با رسایى و فصاحتى کم‌نظیر، بیان شده است. غزل‌هاى او حاکى از درد آگاهى و شور و هیجان و سوز و گداز او در عشق است، عشقى که هم جنبه‌هاى مجازى را شامل است و هم عشق معنوى و کامل را که به همه کائنات و آفریدگار آن اظهار مى‌شود.

سعدى دست یافتن به چنین عشقى والا و معنوى- نه عشق صورى و از پى رنگ را- که رمز تکامل روحى آدمى در آن است- چونان عارفان صاحبدل روشن ضمیر، در تهذیب نفس و زدودن زنگارهاى درونى و صفاى قلب مى‌شناسد و با توجه به اهمیت چنین عشقى است که عقیده دارد:

هرکو شراب عشق نخوردست و درد درد

آن است کز حیات جهانش نصیب نیست

او عشقبازى را از نفس‌پرستى جدا مى‌داند و حریم عشق معنوى را بسى بالاتر از آن مى‌شناسد که به شهوات و تمایلات نفسانى آلوده گردد. بنابراین به اعتقاد او، حتى علمى که انسان را به قلمرو عشق حقیقى رهنمون نشود و به خداى نرساند، چیزى جز گمراهى و جهالت نیست.

از جمله سجایاى اخلاقى سعدى، که را در کمتر شاعر و نویسنده‌اى مى‌توان یافت، شهامت او در بیان حقایق و لحن عتاب‌آمیزش در برابر حاکمان و قدرتمندان زمان و دنیاداران از خدا بى‌خبر و زاهدنماهاى بى‌بصیرت است. هرچند که در میان آثار او قصایدى که به سنت شاعران ستایشگر سروده شده کم نیست، اما تفاوت این مدایح با سایر آثار مشابه، در این است که سعدى به رغم دیگر گویندگان مدایح متملق، بجاى چاپلوسى و غلو مبالغه در اوصاف ممدوح، غالباً ً به عنوان ناصحى دلسوز و بیم‌دهنده، صاحبان زر و زور و تزویر را به بى‌ثباتى دنیا و زوال‌پذیرى قدرت‌هاى مادى و سرنوشت شوم و فرجام بد ستمگران متوجه مى‌کند و با تازیانه هوشیارى بخش ملامت و نصیحت به تأدیب ممدوحان خویش مى‌پردازد و به دیندارى و خداپرستى و عدالت و نیکوکارى دعوتشان مى‌کند.

ایمان مذهبى و اعتقاد راسخ سعدى به مبانى دینى، از توحیدیه‌هاى غرّاى او و اشعارى که در بزرگداشت نبى اکرم(ص) سروده است، به روشنى پیداست. او در عالم عشقورزى، به «عشق محمد و آل محمد» بسنده مى‌کند و نیل به رستگارى و صفا را در پیروى از طریق پیامبر(ص) مى‌داند. اما با وجود این ارادات عمیق و تقیّدى که به حفظ احکام دین دارد، از ویژگى‌هاى اخلاقى او، دور بودنش از تعصّب و تحجّر فکرى است. او با داشتن مشربى وسیع و دلى آکنده از محبت به همنوع، خویش و بیگانه و دوست و دوشمن را به دیده رأفت مى‌نگرد و جز با ستم‌پیشگان و ریاکارانى که دین و مقدسات را دام تزویر و ملعبه مقاصد و منافع شخصى خود قرار مى‌دهند، مخالف نیست.

سعدى نسبت به خلق جهان که- همه یکسره نهال خدایند- مشفق و مهربان است. او مبشّر صلح و بشردوستى است. در چشم‌انداز جهان آرمانیش، بنى آدم اعضاى یک پیکر و از یک گوهرند و چون انسان و آزادى در نظر وى اهمیت فراوان دارند، لذا غایت آرزویش تفاهم میان ملت‌ها و از بین رفتن خصومت‌ها و کدورت‌ها از جوامع انسانى است. او در این ارتباط، با احساس مسئولیت و غمخوارى نسبت به ناتوانان و بیچارگان، خطاب به مصلحان و خیراندیشان، توصیه‌هایى این چنین دارد که: «تو کز محنت دیگران بى‌غمى/ نشاید که نامت نهند آدمى»

استادى سعدى در سخنورى و احاطه‌اش بر علوم مختلف همراه با تجربیات وسیع و ارزنده، جامعیتى را براى او فراهم کرده است که لغزش‌ها و عیوب مختصرش را تحت الشعاع قرار مى‌دهد و هنر بیان و جاذبیت گفتارش، آنچنان خواننده سخن‌سنج و صاحبدل آثار او را متأثر مى‌کند و به اعجاب وامى‌دارد که لب به تحسین او مى‌گشاید و همزبان با این شاعر توانا اعتراف مى‌کند که: «سعدى اندازه ندارد که شیرین سخنى/ باغ طبعت همه مرغان شکر گفتارند»

هنر سعدى در این است که بدون آنکه سخنش از آرایه‌هاى مناسب و در خور خالى بماند، از سنگلاخ تکلّف و تصنع زمان خود بیرون آمده است.

وى در بهره‌گیرى از آرایه‌هاى ادبى، برخلاف بس