خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت زیبایی‌شناسی زدایی؛ رویکردی ساختارزدایانه به زیبایی‌شناسی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت زیبایی‌شناسی زدایی؛ رویکردی ساختارزدایانه به زیبایی‌شناسی :

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

زیبایی‌شناسی زدایی؛ رویکردی ساختارزدایانه به زیبایی‌شناسی تألیف مهدی خبازی کناری، صفا سبطی، این نوشتار تحولات زیبایی‌شناسی مدرن را از دکارت و کانت تا ساختارگرایی و ساختارزدایی قرن بیستم بررسی می‌کند. ابتدا نشان می‌دهد چگونه زیبایی‌شناسی کانت پایه‌های هنر مدرن را بنا نهاد، سپس به چالش‌های معرفت‌شناختی قرن بیستم و ظهور ساختارگرایی می‌پردازد. در نهایت، ساختارزدایی را به عنوان پاسخی به محدودیت‌های ساختارگرایی مطرح کرده و تأثیر آن بر زیبایی‌شناسی و هنر معاصر (به ویژه هنر تعاملی) را تحلیل می‌کند.

ساختار

کتاب در هفت فصل تدوین شده است.

گزارش کتاب

تفکر مدرن که با روشنگری آغاز می‌شود، خود را بر متعین‌کردن جهان بر اساس عقلانیت ملزم می‌کند. در نخستین قدم دکارت با ناواضح‌انگاشتن امور حسی، این امور را غیرقابل اعتماد قلمداد می‌کند و تعین این امور را به عقل و اندیشه می‌سپارد. کانت عینیت جهان را با عقلانیت دکارت پیوند می‌زند و شناخت را به سوژه‌ای می‌سپارد که قادر است واسط بنیان‌های پیشینی قوای عقلی، ابژه‌ها را متعین کند. اما برای کانت تبیین امور حسی مهم است و از این‌رو تلاش می‌کند به صورت‌بندی این حوزه نیز بپردازد. امور حسی در نظر کانت انباشته‌ای از ادراکات است که هم می‌تواند تحت قوانین پیشین قو فهم قرار گیرد و شناخت را ممکن سازد یا ابژه را متعین کند و هم می‌تواند تحت قو حکم قرار گیرد و در حالت بازی‌گونه‌ای بین قوای فهم و خیال، زیبایی را در ابژه قضاوت کند. این نقطه‌ای است که زیبایی‌شناسی مدرن شکل می‌گیرد. قواعدی که کانت برای زیبایی‌شناسی عنوان می‌کند با چنان اقبالی روبرو می‌شود که اساس ساختار هنر را در دوران مدرن شکل می‌دهد و تحت تسلط خود درمی‌آورد.

در قرن بیستم بنیاد تعین‌پذیری در تفکر مدرن تحت قیمومین سوژه‌ای که قادر است امور جهان را تعین بخشد، به پرسش کشیده می‌شود. در این وضعیت بحران معرفت‌شناسی است که ساختارگرایی شکل می‌گیرد تا اساسا به بنیان مناسباتی بپردازد که سوژه و ابژه را شکل می‌دهد. در این دوران زیبایی‌شناسی مدرن جریان خود را به واسط ساختار مقتدرانه‌ای که بنا کرده بود ادامه می‌دهد؛ با این تفاوت که از سوژ قضاوتگر به سوی مناسبات فرمالیستی درون اثر تغییر مسیر می‌دهد. بدین ترتیب ساختارگرایی که پارادایم اصلی ابتدای قرن بیستم بود، تأثیر خود را