خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اشمّ

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اشمّ :

منبع: شَمَم (مفردا‌ت‌نهج‌البلاغه)

مقالات مرتبط: بویایی.

مقالات مرتبط: بلندی (مقالات مرتبط).

شَمَم (به فتح شین) از واژگان نهج البلاغه به معنای بلندی و ارتفاع کوه و شَمّ به معنای بوئیدن است.
حضرت علی (علیه‌السلام) درباره اختصاص خودش به رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌و‌آله) و درباره قیامت از این واژه استفاده نموده است.
این واژه پنج مورد در «نهج البلاغه» آمده است.

فهرست مندرجات

1 – معنای شَمَم
2 – کاربردها
2.۱ – یُشِمُّنی، أَشُمُّ – خطبه ۱۹۲ (اختصاص حضرت به پیامبر)
2.۲ – الشُّمُّ – خطبه ۱۹۵ (قیامت)
2.۳ – الشُّمِّ – خطبه ۹۰ (خطبه اشباح)
3 – تعداد کاربرد
4 – پانویس
5 – منبع

1 – معنای شَمَم

شَمَم

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، مفردات نهج البلاغه، ج۲، ص ۶۱۵.

[۲] طریحی نجفی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج ۶، ص ۱۰۰.

به معنای بلندی و ارتفاع کوه آمده است.
شَمّ

[۳] شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیه و الشوارد، ج ۳، ص ۱۰۳.

به معنای بوئیدن آمده است.
مَشام به معنای محل بوئیدن و بوئیدن است.

2 – کاربردها

برخی از مواردی که در «نهج‌البلاغه» به کار رفته است، به شرح ذیل می‌باشد:

2.۱ – یُشِمُّنی، أَشُمُّ – خطبه ۱۹۲ (اختصاص حضرت به پیامبر)

امام (صلوات‌الله‌علیه) درباره اختصاص خودش به رسول خدا (صلّی‌اللّه‌علیه‌و‌آله) فرموده است: «وَ قَدْ عَلِمْتُمْ مَوْضِعی مِنْ رَسُولِ اللهِ (صلى‌الله‌علیه‌وآله) بِالْقَرابَهِ الْقَریبَهِ… وَ یُمِسُّنی جَسَدَهُ، وَ یُشِمُّنی عَرْفَهُ… أَرَى نُورَ الْوَحْیِ وَالرِّسالَهِ، وَ أَشُمُّ ریحَ النُّبُوَّهِ»

[۴] سید رضی، محمد، نهج البلاغه، ت الحسون، ص ۴۷۴-۴۷۵، خطبه ۱۹۲.

[۵] عبده، محمد، نهج البلاغه، ط مطبعه الإستقامه، ج ۲، ص ۱۸۲، خطبه ۱۸۷.

[۶] صالح، صبحی، نهج البلاغه، ص ۳۰۰، خطبه ۱۹۲.

«موضع مرا نسبت به آن حضرت دانسته‌اید، با آن قرابت کامل، بدن خود را به بدن من می‌چسبانید و بوی پاک خویش را به استشمام من می‌گذاشت من در نزد وی نور وحی و رسالت را می‌دیدم و بوی نبوت را استشمام می‌کردم.»

[۷] مکارم شیرازی، ناصر، نهج البلاغه با ترجمه فارسی روان، ص ۴۶۷، خطبه ۱۹۲.

[۸] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج ۴، ص ۵۲۰.

(شرح‌های خطبه:

[۹] بحرانی، ابن میثم، ترجمه شرح نهج البلاغه، ج ۴، ص ۵۲۷.

[۱۰] مکارم شیرازی، ناصر، پیام امام امیرالمومنین، ج ۷، ص ۵۰۱.

[۱۱] هاشمی خویی، حبیب‌الله، منهاج البراعه فی شرح نهج البلاغه، ج ۱۲، ص ۴۱.