خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن)

فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن)؛ انتخابی مطمئن برای ارائه‌ای حرفه‌ای

اسلایدهایی آماده برای استفاده:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) شامل 57 اسلاید با طراحی دقیق و ساختاری استاندارد است که برای ارائه‌های رسمی یا چاپ، کاملاً مناسب و آماده استفاده می‌باشد.

ویژگی‌هایی که فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) را متمایز می‌کند:

• طراحی بصری حرفه‌ای:فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) با بهره‌گیری از رنگ‌بندی هوشمندانه و چیدمان اصولی جهت انتقال بهتر مفاهیم ارائه.
• سهولت در اجرا: تمامی اسلایدها از پیش تنظیم شده‌اند و بدون نیاز به ویرایش، قابل استفاده هستند.
• وضوح بالا و نظم ساختاری: کیفیت بالای عناصر گرافیکی و هماهنگی کامل در نمایش، تجربه‌ای بدون نقص را فراهم می‌سازد.

استاندارد بالا در تولید محتوا:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) با رعایت اصول حرفه‌ای طراحی شده و عاری از هرگونه ایراد گرافیکی یا ناهماهنگی در نمایش می‌باشد.

نکته مهم:

در صورت مشاهده نسخه‌هایی با کیفیت پایین‌تر، توجه داشته باشید که ممکن است نسخه‌های غیررسمی باشند. نسخه اصلی فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) تنها از طریق منبع معتبر در دسترس است.

هم‌اکنون فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) را دریافت کرده و ارائه‌ای حرفه‌ای و متمایز تجربه نمایید

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اَعْراف (مفردات‌قرآن) :

منبع: اَعْراف (قاموس قرآن (جلد ۴))

مقالات مرتبط: أعراف (لغات‌قرآن)، عُرْف (مفردات‌نهج‌البلاغه)، اعراف.

اَعْراف (به فتح الف و سکون عین) از واژگان قرآن کریم به معنای یال اسب، کاکل خروس، و قسمت‌های بلند کوه و تپّه است. در آیاتی از قرآن کریم بحثی درباره اهل اعراف به کار رفته که ابتدا آیات را ذکر کرده و سپس روایات ائمه (علیهم‌السلام) و اقوال مختلف در این خصوص بیان خواهد شد.

فهرست مندرجات

1 – معنای اَعْراف
2 – کاربردها
2.۱ – الْاَعْرافِ‌ (ایه ۴۶ سوره اعارف)
2.۲ – اهل اعراف‌
2.۳ – بررسی روایات‌
2.۴ – نقل اقوال‌
3 – پانویس
4 – منبع

1 – معنای اَعْراف

اَعْراف

[۱] قرشی بنابی، علی‌اکبر، قاموس قرآن، ج۴، ص۳۲۸.

[۲] راغب اصفهانی، حسین، المفردات، ط دارالقلم۱، ص۵۶۱.

[۳] طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، ت الحسینی، ج۵، ص۹۳.

جمع عُرْف (بر وزن قفل) به معنی یال اسب، کاکل خروس، و قسمت‌های بلند کوه و تپّه است.
در اقرب الموارد گفته: «اَعْرَافُ‌ الرِّیاحِ و السّحابِ: اَوَائِلُهَا وَ اَعَالِیهَا»

[۴] شرتونی، سعید، اقرب الوارد، ج۳، ص۵۲۵.

2 – کاربردها

به موردی از اَعْراف که در قرآن به‌ کار رفته است، اشاره می‌شود:

2.۱ – الْاَعْرافِ‌ (ایه ۴۶ سوره اعارف)

در آیه‌

(وَ بَیْنَهُما حِجابٌ وَ عَلَی‌ الْاَعْرافِ‌ رِجالٌ)

[۵] اعراف/سوره۷، آیه۴۶.

«میان اهل بهشت و آتش حائلی است و بر بلندی‌های آن حائل مردانی است.»

[۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۱۵۲.

[۷] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۳۲.

[۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۱۵.

[۹] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۵۲.

الف و لام عوض از مضاف الیه است تقدیرش چنین می‌باشد: «وَ عَلَی اِعْرَافِ اَلْحِجَابُ رِجَالٍ»

2.۲ – اهل اعراف‌

در اینجا ابتدا آیاتی که در آنها این کلمه واقع است نقل و سپس مطالب آن را بررسی کرده و آنگاه بعضی از روایات و اقوال را نقل خواهیم کرد:

(وَ بَیْنَهُما حِجابٌ وَ عَلَی‌ الْاَعْرافِ‌ رِجالٌ‌ یَعْرِفُونَ‌ کُلًّا بِسِیماهُمْ وَ نادَوْا اَصْحابَ الْجَنَّهِ اَنْ سَلامٌ عَلَیْکُمْ لَمْ یَدْخُلُوها وَ هُمْ یَطْمَعُونَ • وَ اِذا صُرِفَتْ اَبْصارُهُمْ تِلْقاءَ اَصْحابِ النَّارِ قالُوا رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ • وَ نادی‌ اَصْحابُ‌ الْاَعْرافِ‌ رِجالًا یَعْرِفُونَهُمْ‌ بِسِیماهُمْ قالُوا ما اَغْنی‌ عَنْکُمْ جَمْعُکُمْ وَ ما کُنْتُمْ تَسْتَکْبِرُونَ • اَ هؤُلاءِ الَّذِینَ اَقْسَمْتُمْ لا یَنالُهُمُ اللَّهُ بِرَحْمَهٍ ادْخُلُوا الْجَنَّهَ لا خَوْفٌ عَلَیْکُمْ وَ لا اَنْتُمْ تَحْزَنُونَ)

[۱۰] اعراف/سوره۷، آیه۴۶- ۴۹.

(و در میان آن دو بهشتیان و دوزخیان‌، حجابى است؛ و بر «اعراف» مردانى هستند که هر یک از آن دو گروه را از چهره‌هایشان مى‌شناسند؛ و بهشتیان را صدا مى‌زنند که: «درود بر شما باد!» امّا داخل بهشت نمى‌شوند، در حالى‌که امید آن را دارند. و هنگامى که چشمشان به دوزخیان مى‌افتد مى‌گویند: «پروردگارا! ما را با گروه ستمکاران قرار مده.» • و اصحاب اعراف، مردانى از دوزخیان را که از سیمایشان آنها را مى‌شناسند، صدا مى‌زنند و مى‌گویند: « دیدید که نه جمع‌آورى مال و ثروت شما و نه تکبر ورزیدن شما، به حالتان سودى نداد!» • آیا اینها این واماندگان بر اعراف‌ همانان هستند که سوگند یاد کردید خداوند، هرگز رحمتش را شامل حال آنها نخواهد کرد؟! ولى خداوند به خاطر ایمان و کارهاى نیکشان، آنها را بخشید؛ هم‌اکنون به آنها گفته مى‌شود: داخل بهشت شوید، که نه ترسى بر شماست و نه اندوهگین مى‌شوید.)

[۱۱] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۱۵۶.

[۱۲] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۸، ص۱۵۲.

[۱۳] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۸، ص۱۳۲.

[۱۴] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۹، ص۱۱۵.

[۱۵] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۴، ص۶۵۲.

آنچه از این آیات مستفاد می‌شود به قرار ذیل است:
1- میان اهل جنّت و نار حائلی است. آیا این حائل همان است که در آیه ۱۳ حدید

[۱۶] حدید/سوره۵۷، آیه۱۳.

آمده‌

(فَضُرِبَ بَیْنَهُمْ بِسُورٍ لَهُ بابٌ باطِنُهُ فِیهِ الرَّحْمَهُ وَ ظاهِرُهُ مِنْ قِبَلِهِ الْعَذابُ)

[۱۷] حدید/سوره۵۷، آیه۱۳.

(در این هنگام دیوارى میان آنها زده مى‌شود که درى دارد، درونش رحمت است و از طرف برونش عذاب.)

[۱۸] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۳۹.

[۱۹] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۱۹، ص۲۷۳.

[۲۰] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۱۹، ص۱۵۵.

[۲۱] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۴، ص۲۲۰.

[۲۲] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۹، ص۳۵۵.

به قولی مراد از «سور» همان اعراف است شاید اینطور باشد ولی فرق این آیه با آیه اعراف آن است که این درباره حایل میان مؤمنین و منافقین است، چنانکه از ما قبل و صدر آیه معلوم می‌شود و اعراف درباره مطلق مؤمنان و کفّار می‌باشد.

2- در ارتفاعات آن حائل مردانی است که همه را با علامت آنها می‌دانند، آن مردان خطاب به اهل بهشت گویند: سلام بر شما، این سخن آنگاه گویند که اهل بهشت هنوز به بهشت داخل نشده‌اند ولی طمع آنرا دارند که داخل شوند، در صورتی‌که‌ «لَمْ یَدْخُلُوها وَ هُمْ یَطْمَعُونَ» هر دو حال باشند از «اَصْحابَ الْجَنَّهِ» و اگر حال باشند از ضمیر «نادَوْا» آن وقت معنی چنین می‌شود که مردان اعراف در حالی ندا می‌کنند که داخل بهشت نشده‌اند ولی طمع آنرا دارند.
با قرینه آیات ما قبل می‌توان گفت که دو جمله فوق حال اصحاب‌ اعراف است زیرا ملاحظه آیات ما قبل نشان می‌دهد که گفتار اهل اعراف بعد از استقرار اهل بهشت در بهشت و اهل دوزخ در دوزخ است مثلا در آن آیات چنین آمده: «وَ نادی‌ اَصْحابُ الْجَنَّهِ اَصْحابَ النَّارِ اَنْ قَدْ وَجَدْنا ما وَعَدَنا رَبُّنا حَقًّا فَهَلْ وَجَدْتُمْ ما وَعَدَ رَبُّکُمْ حَقًّا قالُوا نَعَمْ…» ولی گفته‌اند: دو جمله‌ «لَمْ یَدْخُلُوها وَ هُمْ یَطْمَعُونَ» حال است از «اَصْحابَ الْجَنَّهِ». و این حق است زیر در آیه ۴۹ می‌خوانیم: «ادْخُلُوا الْجَنَّهَ لا خَوْفٌ عَلَیْکُمْ وَ لا اَنْتُمْ تَحْزَنُونَ» آیه صریح است که هنوز داخل نشده‌اند در این‌صورت آیه‌ «وَ نادی‌ اَصْحابُ الْجَنَّهِ…» که گذشت مطلب مستقلی است که ترتیب وقوعی با آیات بعدی ندارد.

3- مردان اعراف چون متوجّه اهل آتش شوند گویند: «رَبَّنا لا تَجْعَلْنا مَعَ الْقَوْمِ الظَّالِمِینَ» ایضا آنها به عده‌ای از بدکاران که با علائم آنها را می‌شناسند می‌گویند: جمع مال و غیره و تکبر از بندگی حق شما را کفایت نکرد و از عذاب رها ننمود، آیا اینان (اشاره به مؤمنین) آنهایند که قسم خوردید خدا رحمتی به ایشان نمی‌رساند (ای مؤمنان) داخل بهشت شوید برای شما دیگر خوفی و‌ اندوهی نیست.
ظاهر «ادْخُلُوا الْجَنَّهَ…» آن است که اهل اعراف به اهل بهشت دستور می‌دهند که: داخل بهشت شوید بعضی در آن «قیل» یا «یقول اللّه» یا «یقول الملائکه» مقدّر کرده‌اند ولی همه بر خلاف ظاهر است.
با ملاحظه آنچه گفته شد: پر روشن است که اهل اعراف مردان ممتازی هستند از قبیل انبیاء، اوصیاء، ائمه، صدیقین و اشهاد، زیرا آنها همه را با علامت می‌شناسند و در آن روز حق سخن گفتن دارند، به اهل بهشت فرمان دخول می‌دهند، آنها را به رخ اهل جهنّم می‌کشند، اهل بهشت را سلام می‌گویند. با آنکه در آن روز کسی حق سخن گفتن ندارد جز به اذن خدا

(رَبِّ السَّماواتِ وَ الْاَرْضِ وَ ما بَیْنَهُمَا الرَّحْمنِ لا یَمْلِکُونَ مِنْهُ خِطاباً. یَوْمَ یَقُومُ الرُّوحُ وَ الْمَلائِکَهُ صَفًّا لا یَتَکَلَّمُونَ اِلَّا مَنْ اَذِنَ لَهُ الرَّحْمنُ وَ قالَ صَواباً)

[۲۳] نبا/سوره۷۸، آیه۳۷- ۳۸.

(همان پروردگار آسمان‌ها و زمین و آنچه در میان آن دو است، همان پروردگار رحمان؛ و در آن روز هیچ کس حق ندارد بى اجازه او سخنى بگوید یا شفاعتى کند. • روزى که «روح» و «ملائکه» به صف مى‌ایستند و هیچ یک، جز به اذن خداوند رحمان، سخن نمى‌گویند، و آنگاه که مى‌گویند درست مى‌گویند.)

[۲۴] مکارم شیرازی، ناصر، ترجمه قرآن، ص۵۸۳.

[۲۵] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ترجمه محمدباقر موسوی، ج۲۰، ص۲۷۵.

[۲۶] طباطبایی، سید محمدحسین، تفسیر المیزان، ج۲۰، ص۱۷۰.

[۲۷] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ترجمه محمد بیستونی، ج۲۶، ص۲۵۰.

[۲۸] طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر مجمع البیان، ج۱۰، ص۶۴۶.

(یَوْمَ لا تَمْلِکُ نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَیْئاً وَ الْاَمْرُ یَوْمَئِذٍ لِلَّهِ)