خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین

ارائه‌ی فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین – تجربه‌ای خاص و متمایز!

پاورپوینتی حرفه‌ای و متفاوت:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین شامل 83 اسلاید جذاب و کاملاً استاندارد است که برای چاپ یا ارائه در PowerPoint آماده شده‌اند.

ویژگی‌های برجسته فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین:

• طراحی خلاقانه و حرفه‌ای: فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین به شما این امکان را می‌دهد که مخاطبان خود را با یک طراحی خیره‌کننده جذب کرده و پیام خود را به بهترین شکل انتقال دهید.
• سادگی در استفاده: اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین به گونه‌ای طراحی شده‌اند که استفاده از آن‌ها بسیار آسان باشد و نیاز به تنظیمات اضافی نداشته باشید.
• آماده برای ارائه: تمامی اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین با کیفیت بالا و بدون نیاز به ویرایش، آماده استفاده هستند.

کیفیت تضمین‌شده با دقت بالا:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین با رعایت بالاترین استانداردهای طراحی تولید شده است. بدون نقص یا بهم‌ریختگی، تمامی اسلایدها آماده برای یک ارائه بی‌نقص و حرفه‌ای هستند.

نکته مهم:

هرگونه تفاوت احتمالی در توضیحات ممکن است به دلیل نسخه‌های غیررسمی باشد. نسخه اصلی فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین با دقت و حرفه‌ای تنظیم شده است.

همین حالا فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین را دانلود کنید و ارائه‌ای حرفه‌ای و تأثیرگذار داشته باشید!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفوارس سعد بن محمد بن سعد بن صیفی تمیمی شهاب الدین :

مقالات مرتبط: حیص‌بیص (مقاله‌دوم).

حَیْصَ بَیْصَ، لقب امیر سعد بن محمد بن سعد صَیْفی تمیمی، شاعر ، ادیب ، فقیه و دانشمند شیعی سده ششم بود.

فهرست مندرجات

1 – کنیه
2 – لقب‌های وی
3 – تولد
4 – نسب
5 – معنای واژه حیص‌بیص
6 – سبب دادنِ این لقب به امیرسعد بن محمد
7 – تحصیلات و اساتید وی
8 – راویان حیص‌بیص
9 – حیص بیص سرآمد در شعر و ادب
10 – محتوای اشعار وی
11 – اخلاق و رفتار حیص‌بیص
12 – سرآمد در همه علوم
13 – دیوان حیصبیص
14 – شاهد مثال از سروده‌های وی
15 – مضمون دو بیت از سروده‌های وی
16 – جمع‌آوری سروده‌های حیص‌بیص
17 – نثر و بلاغت در رساله‌های وی
18 – دشمنی ابن‌قَطّان با حیصبیص
19 – مسافرت‌
20 – مذهب امیر سعد بن محمد
21 – وفات و آرامگاه حیصبیص
22 – فرزندان وی
23 – فهرست منابع
24 – پانویس
25 – منبع

1 – کنیه

کنیه‌اش ابوالفوارس و لقبش شهاب‌الدین ذکر شده است.

2 – لقب‌های وی

لقب امیر را نیز به عنوان صله برای شعری که در سرخس در مدح سلطان‌سنجر سلجوقی سروده بود دریافت کرد.

[۱] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، ص۲۲۸ـ ۲۳۱، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

[۲] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، مقدمه مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، ص۳۵، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

دیگر لقب او ملک‌الشعرا بود.

[۳] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

3 – تولد

جد پدری وی در منطقه کَرخ بغداد سکنا گزید و حیصبیص در ۴۹۲ در ناحیه درب منصور کرخ زاده شد.

[۴] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۲، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۵] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۶] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۷۱، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

4 – نسب

او از نوادگان اَکْثَم بن صیفی، حکیم دوره جاهلی عرب، بود

[۷] محمد بن محمد عمادالدین کاتب، خریدهالقصر و جریدهالعصر، ج۱، قسم شعراءالعراق، جزء۱، ص۲۰۲، چاپ محمد بهجه اثری، (بغداد) ۱۳۷۵/ ۱۹۵۵.

از این‌رو او را صیفی

[۸] ابن‌نقطه، تکمله الاکمال، ج۳، ص۶۴۳، چاپ عبدالقیوم عبدربالنبی، مکه ۱۴۰۸ـ۱۴۱۸.

و ابن‌صیفی

[۹] ابن‌صابونی، تکمله اکمال‌الکمال فی الانساب و الاسماء و الالقاب، ج۱، ص۳۷۱، چاپ مصطفی جواد، (بغداد) ۱۳۷۷/ ۱۹۵۷.

[۱۰] محمد بن موسی دمیری، حیاهالحیوان الکبری، ج۱، ص۱۸۶، قاهره ۱۳۹۰/۱۹۷۰، چاپ افست قم ۱۳۶۴ش.

نیز نامیده‌اند. هر چند برخی در این انتساب تردید کرده‌اند.

[۱۱] ابن‌خلکان، وفیات الاعیان وأنباء أبناء الزمان، ج۲، ص۳۶۵.

[۱۲] ابن‌حجر عسقلانی، لسان‌المیزان، ج۴، ص۳۵، چاپ عبدالفتاح ابوغده، بیروت ۱۴۲۳/۲۰۰۲.

مینوی

[۱۳] مجتبی مینوی، یادداشت‌های مینوی، ج۱، ص۱۶۱، به کوشش مهدی قریب و محمدعلی بهبودی، تهران ۱۳۷۵ش.

با استناد به ابن‌خلّکان گفته که حیصبیص ظاهراً ایرانی بوده است.

5 – معنای واژه حیص‌بیص

واژه حیصبیص در لغت به معنی گرفتاری، تنگنا و سختیِ گریزناپذیر است و بنابر قول مشهور از نظر نحوی آخر هر دو جزء کلمه مبنی بر فتح است.
در مثل‌های عربی نیز این واژه به‌کار رفته است.

[۱۴] احمد بن محمد میدانی، مجمع‌الامثال، ج۱، ص۲۲۴، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، بیروت ۱۴۰۷/۱۹۸۷.

6 – سبب دادنِ این لقب به امیرسعد بن محمد

درباره سبب دادنِ این لقب به امیرسعد بن محمد نوشته‌اند که او در اصفهان این واژه را برای فردی به کار برد و سپس در بیتی به آن اشاره کرد و به همان لقب مشهور شد.

[۱۵] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۱۶] ابن‌حجر عسقلانی، لسان‌المیزان، ج۴، ص۳۵، چاپ عبدالفتاح ابوغده، بیروت ۱۴۲۳/۲۰۰۲.

برخی نیز برآناند که او با دیدن مردمِ در سختی و فشار گفت: «مردم را چه شده که در حیصبیص هستند؟» و سپس به همین لقب نامیده شد.

[۱۷] ابن‌خلکان، وفیات الاعیان وأنباء أبناء الزمان، ج۲، ص۳۶۵.

[۱۸] عبدالوهاب بن علی سبکی، طبقاتالشافعیه الکبری، ج۷، ص۹۱، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، (قاهره) ۱۹۶۴ـ (۱۹۷۶).

به گفته ابن ابی‌اُصَیْبعه،

[۱۹] ابن ابی‌اصیبعه، عیون‌الانباء فی طبقات الاطباء، ج۱، ص۳۸۰، چاپ نزار رضا، بیروت (۱۹۶۵).

این لقب را ابن‌قَطّان، طبیب و شاعر هجوگو و مخالف سرسخت حیص بیص، به او داده است.

7 – تحصیلات و اساتید وی

حیصبیص از سیزده سالگی به دانش‌اندوزی روی آورد و علم نحو را از فصیحی نحوی، مدرّس نظامیه بغداد ، فراگرفت.

[۲۰] ابن‌انباری، نزههالالباء فی طبقات الادباء، ج۱، ص۳۷۵، چاپ محمد ابوالفضل ابراهیم، قاهره (۱۳۸۶/ ۱۹۶۷).

[۲۱] یاقوت حموی، معجم‌الادباء، ج۵، ص۱۹۶۴، چاپ احسان عباس، بیروت ۱۹۹۳.

سپس به ری رفت و فقه و مسائل خِلاف (= اختلاف آرای فقیهان) را از محمد بن عبدالکریم وَزّان آموخت و با فقها به مناظره پرداخت. دیگر استاد وی در فقه اسعد مَیْهَنی از مدرّسان نظامیه بغداد بود. استادان وی در حدیث ابوطالب حسین زینبی، علی بن طِراد زینبی و ابوالمجد محمد بن جَهْوَر واسطی بودند.

[۲۲] ابن‌دبیثی، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن‌الدّبیثی، ج۱، ص۱۹۵، اختصار محمد بن احمد ذهبی، در احمد بن علی خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، چاپ صدقی جمیل عطار، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۴.

[۲۳] ابن‌دبیثی، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن‌الدّبیثی، ج۱، ص۱۹۶، اختصار محمد بن احمد ذهبی، در احمد بن علی خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، چاپ صدقی جمیل عطار، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۴.

[۲۴] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۲، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۲۵] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۲۶] ابن‌خلکان، وفیات الاعیان وأنباء أبناء الزمان، ج۲، ص۳۶۲.

8 – راویان حیص‌بیص

جمع کثیری نیز از وی روایت کرده‌اند که از مشاهیر آنان شیخ الشیوخ ابن‌سُکَیْنه و عبدالکریم سمعانی‌اند.

[۲۷] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۲، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

نام حیصبیص در سند برخی روایات نیز آمده است.

[۲۸] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۲ـ۴۲۶۳، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

9 – حیص بیص سرآمد در شعر و ادب

با این مقام علمی، حیص بیص به شعر و ادب روی آورد و در دوران خود سرآمد دیگران شد.

[۲۹] محمد بن محمد عمادالدین کاتب، خریدهالقصر و جریدهالعصر، ج۱، قسم شعراءالعراق، جزء۱، ص۲۰۲، چاپ محمد بهجه اثری، (بغداد) ۱۳۷۵/ ۱۹۵۵.

[۳۰] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۳۱] ابن‌خلکان، وفیات الاعیان وأنباء أبناء الزمان، ج۲، ص۳۶۲ـ۳۶۳.

کهن‌ترین آگاهی‌ها از زندگانی حیصبیص را سمعانی

[۳۲] یاقوت حموی، معجم‌الادباء، ج۳، ص۱۳۵۲ـ۱۳۵۳، چاپ احسان عباس، بیروت ۱۹۹۳.

و عمادالدین کاتب

[۳۳] محمد بن محمد عمادالدین کاتب، خریدهالقصر و جریدهالعصر، ج۱، قسم شعراءالعراق، جزء۱، ص۲۰۲، چاپ محمد بهجه اثری، (بغداد) ۱۳۷۵/ ۱۹۵۵.

داده‌اند که هر دو اشعار و رسائل حیصبیص را نزد خود او خوانده بودند.

10 – محتوای اشعار وی

حیصبیص سلاطین، خلفا، امیران و بزرگان را مدح می‌کرد،

[۳۴] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، ص۹۵، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

[۳۵] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، ص۱۰۱، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

[۳۶] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، ص۲۶۷، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

ولی هیچ‌گاه زبان به هجو نگشود

[۳۷] عمر فرّوخ، تاریخ الادب العربی، ج۳، ص۳۶۹، ج۳، بیروت ۱۹۸۹.

و همیشه در سروده‌هایش دیانت و جوانمردی را مراعات می‌کرد.

[۳۸] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۲، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

او در مقدمه دیوانش

[۳۹] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، ص۷۱، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

به صراحت بیان کرده که هیچ‌گاه متعرض آبروی کسی نشده است. بیشتر سروده‌های حیصبیص در مدح، فخر و مرثیه است، ولی وصف، تغزل و حکمت نیز در اشعارش وجود دارد.

[۴۰] عمر فرّوخ، تاریخ الادب العربی، ج۳، ص۳۶۹، ج۳، بیروت ۱۹۸۹.

11 – اخلاق و رفتار حیص‌بیص

حیصبیص به غایت محترم، باوقار و بزرگمنش بود و همیشه به زبان عربی فصیح سخن می‌گفت. وی جامه عربی می‌پوشید و شمشیری بر کمر می‌بست.

[۴۱] محمد بن محمد عمادالدین کاتب، خریدهالقصر و جریدهالعصر، ج۱، قسم شعراءالعراق، جزء۱، ص۲۰۲، چاپ محمد بهجه اثری، (بغداد) ۱۳۷۵/ ۱۹۵۵.

[۴۲] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۹، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

[۴۳] محمد بن احمد ذهبی، سیر اعلام‌النبلاء، ج۲۱، ص۶۲، چاپ شعیب أرنؤوط و دیگران، بیروت ۱۴۰۱ـ۱۴۰۹/ ۱۹۸۱ـ۱۹۸۸.

12 – سرآمد در همه علوم

مردم بسیاری از دانش و فضل او بهره بردند، زیرا وی در زمان خود از آگاه‌ترین افراد به شعر و گویش‌های عربی بود.

[۴۴] ابن‌دبیثی، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن‌الدّبیثی، ج۱، ص۱۹۶، اختصار محمد بن احمد ذهبی، در احمد بن علی خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، چاپ صدقی جمیل عطار، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۴.

[۴۵] یاقوت حموی، معجم‌الادباء، ج۳، ص۱۳۵۲ـ۱۳۵۳، چاپ احسان عباس، بیروت ۱۹۹۳.

دانش فراوان او را در ادبیات، لغت، فقه و توانایی‌اش را در فن مناظره ستوده‌اند.

[۴۶] ابن‌دبیثی، المختصر المحتاج الیه من تاریخ ابن‌الدّبیثی، ج۱، ص۱۹۵، اختصار محمد بن احمد ذهبی، در احمد بن علی خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، چاپ صدقی جمیل عطار، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۴.

[۴۷] محمد بن احمد ذهبی، العبر فی خبر من غبر، ج۳، ص۶۵، چاپ محمدسعید بن بسیونی زغلول، بیروت ۱۴۰۵/ ۱۹۸۵.

به گفته سبکی

[۴۸] عبدالوهاب بن علی سبکی، طبقاتالشافعیه الکبری، ج۷، ص۹۱، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، (قاهره) ۱۹۶۴ـ (۱۹۷۶).

و ابن‌حجر عسقلانی

[۴۹] ابن‌حجر عسقلانی، لسان‌المیزان، ج۴، ص۳۴، چاپ عبدالفتاح ابوغده، بیروت ۱۴۲۳/۲۰۰۲.

در تمام دانش‌ها سرآمد بود و خود نیز به این مطلب اشاره کرده است.

[۵۰] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، ج۱، ص۳۶۱، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

13 – دیوان حیصبیص

دیوان حیصبیص از دیرباز مشهور بود و در بسیاری از منابع به شهرت وی در شاعری و دیوان او اشاره شده است.

[۵۱] محمد بن احمد ذهبی، العبر فی خبر من غبر، ج۳، ص۶۵، چاپ محمدسعید بن بسیونی زغلول، بیروت ۱۴۰۵/ ۱۹۸۵.

[۵۲] ابن‌کثیر، البدایه و النهایه فی التاریخ، ج۱۲، ص۳۰۱، (قاهره) ۱۳۵۱ـ۱۳۵۸.

ابن‌جوزی

[۵۳] ابن‌جوزی، المنتظم فی تاریخ الملوک و الامم، ج۱۸، ص۲۵۳، چاپ محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، بیروت ۱۴۱۲/۱۹۹۲.

حیصبیص را شاعر ناقد نامیده و سمعانی از فصاحت لهجه و خط خوش او یاد کرده است.

[۵۴] ابن‌عدیم، بغیهالطلب فی تاریخ حلب، ج۹، ص۴۲۶۸، چاپ سهیل زکار، بیروت (۱۴۰۸/ ۱۹۸۸).

به حُسن ابتداء و حسن تخلص اشعار او توجه کرده‌اند

[۵۵] محمد بن محمد عمادالدین کاتب، خریدهالقصر و جریدهالعصر، ج۱، قسم شعراءالعراق، ص۲۰۵، قسم شعراءالعراق، جزء۱، چاپ محمد بهجه اثری، (بغداد) ۱۳۷۵/ ۱۹۵۵.

[۵۶] عمر فرّوخ، تاریخ الادب العربی، ج۳، ص۳۶۹، ج۳، بیروت ۱۹۸۹.

و برخی نیز اشعار نیکوی او را نقل نموده‌اند.

[۵۷] ابن‌شاکر کتبی، فوات الوفیات، ج۱، ص۳۷۲، چاپ احسان عباس، بیروت ۱۹۷۳ـ۱۹۷۴.

[۵۸] ابن‌کثیر، البدایه و النهایه فی التاریخ، ج۱۲، ص۳۰۱، (قاهره) ۱۳۵۱ـ۱۳۵۸.

اخوانیات یکی از بخش‌های درخور توجه سروده‌های اوست.

[۵۹] حَیْصَ بَیْصَ، دیوان‌الامیر شهاب‌الدین ابی‌الفوارس سعد بن محمد بن سعد بن الصیفی التمیمی البغدادی، ج۱، مقدمه مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، ص۵۶ـ۵۷، المعروف ب «حَیْص بَیْص»، چاپ مکی سیدجاسم و شاکر هادی شکر، (بغداد ۱۳۹۴ـ۱۳۹۵/ ۱۹۷۴ـ ۱۹۷۵).

سروده‌های فی‌البداهه او نیز در منابع ثبت شده است.

[۶۰