خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفضل ظهیر الدین

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالفضل ظهیر الدین :

منبع: طاهر بن محمد فاریابی

ابوالفضل طاهر بن محمد ظهیرالدین فاریابی خوارزمی متخلص به ظهیر (م ۵۹۸ق) شاعر و منجم معروف در فاریاب خراسان به دنیا آمد.
او در نیشابور به تحصیل علم پرداخت و پس از آن به مدح پادشاهان مختلفی همچون طغانشاه و اتابک ایلدگز پرداخت.
ظهیر در علم نجوم مهارت داشت و در مقابل پیش‌بینی طوفان توسط انوری، رساله‌ای نوشت که نشان‌دهنده توان علمی او بود.
اشعارش به ویژه غزل‌هایش به دلیل زیبایی و دقت معنایی مورد توجه قرار گرفت.
آثارش شامل دیوان شعر و رساله‌ای در ابطال حکم طوفان است.
او در سال ۵۹۸ هجری در تبریز درگذشت.

فهرست مندرجات

1 – معرفی طاهر بن محمد فاریابی
2 – فعالیت‌ها
3 – شهرت ادبی
4 – مذهب
5 – آثار
6 – وفات
7 – پانویس
8 – منبع

1 – معرفی طاهر بن محمد فاریابی

ابوالفضل طاهر بن محمد ظهیرالدین فاریابی خوارزمی متخلص به ظهیر شاعر، منجم، عالم و از غزل سرایان و قصیده گویان مشهور ایران در نیمه دوم قرن ششم هجری است که گویا بین سال‌های ۵۲۸ تا ۵۳۲ هجری در فاریاب خراسان (نزدیک بلخ در غرب جیحون) به دنیا آمد.

[۱] فاریابی، طاهر بن محمد، دیوان ظهیر فاریابی، مقدمه محقق، ص۲۷.

او با عده‌ای از شاعران نامی قرن ششم از قبیل جمال الدین اصفهانی، مجیرالدین بیلقانی، خاقانی شروانی، نظامی گنجوی و اثیر اخسیکتی نیز معاصر بوده، ولی چنان که در اشعار خود اشاره کرده، هیچ یک از معاصران خود به غیر از جمال الدین اصفهانی را به چیزی نمی‌گرفت و خود را برتر از همه می‌دانست. ۱۳

[۲] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ص۷۵۰.

[۳] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ص۷۵۷.

2 – فعالیت‌ها

عهد جوانی او در فاریاب و نیشابور گذشت.

[۴] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ص۷۵۰.

وی چنان که خود اشاره کرده است به مدت شش سال به منظور کسب علم و دانش در نیشابور روزگار را سپری کرده است.

[۵] فاریابی، طاهر بن محمد، دیوان ظهیر فاریابی، ص۱۵۱.

در نیشابور به مدح طغانشاه پسر مؤید (۵۶۹ق ـ ۵۸۲ق) پرداخت و در آخر عهد این پادشاه بود که از نیشابور خارج شد. در این زمان اوحد الدین انوری حکیم، شاعر و منجم مشهور ایران (م ۵۸۳ق) پیش بینی کرده بود در ۲۹ جمادی الآخر ۵۸۲ بر اثر اجتماع سیارات در برج میزان، طوفان عالَم را زیروزبر خواهد کرد.
وی پس از نیشابور به اصفهان رفت و به خدمت صدرالدین خُجَندی از کِبار رجال آل خجند رسید؛ ولی چون عطایای او نتوانست وی را راضی کند از آنجا به مازندران و سپس به عراق و آذربایجان کوچ کرد.

[۶] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ص۷۵۰.

طغرل آخرین پادشاه از سلاجقه عراق (۵۷۳ق ـ ۵۹۰ق)، قزل ارسلان پسر ایلدگز، امیر آذربایجان (۵۸۱ق ـ ۵۸۷ق) و اتابک ابوبکر محمد ایلدگز (جلوس ۵۸۷ق) نیز ممدوح وی بوده‌اند؛

[۷] هدایت، رضا قلی خان، مجمع الفصحاء، ص۱۲۱۲.

اما بیشترین مدح وی درباره اتابک ایلدگز است که حدود ۳۵ قصیده در مدح وی گفته است و این دلیل بر نزدیکی بیشتر او به دربار این پادشاه در خطه آذربایجان است.

[۸] ذبیح الله صفا، تاریخ ادبیات در ایران، ص۷۵۷.