خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالمحامد جوهری صایغ هروی

محمود بن عمر جوهری (زنده در اواسط قرن ۵ هـ.ق) شاعر، حکیم و خطیب، از ادیبان برجسته قرن پنجم (هجری قمری) بود.
او در جوانی به زرگری (گوهرفروشی) مشغول بود، اما بعدها به شاعری و دانش روی آورد.
عوفی او را با القابی چون حکیم، عارف، فصیح و بلیغ ستوده است.
ایشان در دربار فرخ‌زاد بن مسعود غزنوی (۴۴۴- ۴۵۱ هـ.ق) حضور داشت و از او مدح‌سرایی می‌کرد.
وی شاعری توانمند بود که در توصیف طبیعت و بیان معانی دقیق مهارت داشت.
از اشعار او دانسته می‌شود که در اواخر قرن چهارم (هجری قمری) متولد شده و در اواسط قرن پنجم (هجری قمری) زنده بوده است.
اثر مهم او دیوان شعر اوست که نشانگر جایگاه والای او در ادب فارسی است.

1 – معرفی محمود بن عمر جوهری
2 – نظر عوفی درباره جوهری
3 – نظر سمرقندی درباره جوهری
4 – نظر دیگران درباره جوهری
5 – آثار
6 – پانویس
7 – منبع

ابوالمحامد محمود بن عمر جوهری صایغ هروی از حیات فردی، اجتماعی و علمی او اطلاع بسیاری در دست نیست.
از آنجا که در بعضی قصایدِ خود، از داشتن ۶۳ سال عمر سخن گفته،

[۱] عوفی، محمد، لباب الالباب، ص۳۲۵-۳۲۷.

معلوم می‌شود احتمالاً تولد او در دهه‌های آخر قرن چهارم (هجری قمری) بوده است.
نیز چنان که از برخی اشعار

[۲] عوفی، محمد، لباب الالباب، ص۳۲۷ (بیت ۱۸).

و همچنین از القاب وی پیداست، ظاهراً در اوایل عمر زرگر (گوهرفروش) بوده است.

[۳] نفیسی، سعید، تاریخ نظم و نثر در ایران و در زبان فارسی، ج۱، ص۳۶.