خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد اندلسی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد اندلسی :

منبع: ابن حبیش

ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد بن عبداللّه انصاری مری اندلسی مرسی مشهور به ابن حبیش (۵۰۴ق ـ ۵۸۴ق) از علمای برجسته حدیث، قرائات، نحو، لغت و تاریخ بود.
او در قرطبه و دیگر شهرهای اندلس تحصیل کرد و بعدها در مرسیه، جزیره شقر و استجه مناصب قضاوت، تدریس و خطابه را بر عهده داشت.
شاگردان بسیاری تربیت کرد و به فضل و دانش شهرت داشت، هرچند که خلقی تند نیز داشت.
آثار او شامل «الغزوات الضامنه الکافه»، «المغازی» و «اقتضاب صله ابن بشکوال» است.
در صفر ۵۸۴ هجری در مرسیه درگذشت.

فهرست مندرجات

1 – معرفی ابن حبیش
2 – فعالیت‌ها
3 – اساتید
4 – شاگردان
5 – آثار
6 – وفات
7 – پانویس
8 – منبع

1 – معرفی ابن حبیش

ابوالقاسم عبدالرحمان بن محمد بن عبداللّه انصاری مری اندلسی مرسی مشهور به ابن حبیش در ماه رجب ۵۰۴ هجری در مریه اندلس به دنیا آمد.

[۱] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۱۱۸.

اصل او را از شارقه، از توابع بلنسیه گفته‌اند.

[۲] ابن ابار، محمد بن عبدالله، التکمله لکتاب الصله، ج۳، ص۳۴.

منابع او را ابن حُبیش، منسوب به دایی‌اش، حبیش نیز خوانده و از علمای زمان خویش و از پیشروان حدیث، قاریان و حفاظ اندلس دانسته

[۳] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۱۱۹.

و از خبرگان در نحو و لغت و از عالمان بزرگ تاریخ و رجال معرفی کرده‌اند.

[۴] ابن ابار، محمد بن عبدالله، التکمله لکتاب الصله، ج۳، ص۳۵.

[۵] بابا تنبکتی‌، احمد بن‌ احمد، نیل الابتهاج بتطریز الدیباج، ص۲۵۸.

ابن حبیش همچنین از مدرسان بزرگ ادبیات عرب بود که بسیاری از جمله علمای زمانش برای فراگیری علم به سوی او سفر می‌کردند.

[۶] ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۱۱۹.

منابع، عبدالرحمان را فردی عالم به قرآن، خوش‌صدا، پاک‌سرشت، خوش‌رفتار، ثقه و دارای خطبه‌های بلیغ که خود آن‌ها را انشا می‌کرد، معرفی نموده‌اند، در عین حال او را فردی تنگ‌خلق دانسته‌اند.

[۷] بابا تنبکتی‌، احمد بن‌ احمد، نیل الابتهاج بتطریز الدیباج، ص۲۵۸.

2 – فعالیت‌ها

ابن حبیش در سال ۵۴۲ هجری، هنگامی که رومیان بر مریه مسلط شدند، به مرسیه رفت و در آن‌جا اقامت گزید؛ اما پس از چندی به جزیره شقر در شرق اندلس رفت

[۸] حموی، یاقوت بن عبدالله، معجم البلدان، ج۳، ص۳۵۴.

و در آن‌جا ساکن شد و وظیفه قضاوت، نماز و خطبه و بیان احکام را به عهده گرفت.
پس از آن، قضاوت در مرسیه به او واگذار شد.

[۹] بابا تنبکتی‌، احمد بن‌ احمد، نیل الابتهاج بتطریز الدیباج، ص۲۵۸.

گویا مدتی نیز در استجه، منطقه‌ای در ده فرسخی قرطبه، منصب قضاوت را داشته است.

[۱۰]