خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم فردوسی (مقاله‌دوم)

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم فردوسی (مقاله‌دوم) :

منبع: فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم فردوسی (مقاله‌دوم)

مقالات مرتبط: ابوالقاسم فردوسی.

ابوالقاسم فردوسی (۳۲۲–۴۱۱ هـ.ق) شاعر بزرگ ایرانی، در روستای پاژ از توابع توس زاده شد.
او از خانواده‌ای دهقان و مرفه بود و از جوانی به تحصیل علوم و فنون شعر پرداخت.
ایشان سرودن شاهنامه را، که بخش آغازین آن را دقیقی سروده بود، به مدت حدود ۳۰ سال ادامه داد و آن را در حدود سال ۴۰۰ (هجری قمری) با بیش از شصت‌هزار بیت به پایان رساند.
این اثر ابتدا به محمود غزنوی تقدیم شد، اما به‌دلیل بدگویی اطرافیان، او مورد بی‌مهری سلطان قرار گرفت.
لذا گفته می‌شود پاداش ناچیز محمود را بخشید و توس را ترک کرد.
شاهنامه سرشار از اسطوره‌ها و روایات ملی ایران است.
آثاری چون یوسف و زلیخا، عین‌التوحید و خمسه نیز به او منسوب‌اند.
ایشان در اواخر عمر منزوی شد و به دلیل گرایش‌های شیعی، در باغ خود دفن گردید.

فهرست مندرجات

1 – معرفی ابوالقاسم فردوسی
2 – مذهب
3 – دانش‌اندوزی و کسب علم
4 – مهاجرت به عزنین
5 – آغاز سرایش شاهنامه
6 – نگارش شاهنامه
7 – واکنش سلطان محمود به شاهنامه
8 – سفر به بغداد
9 – نسخه‌های شاهنامه
10 – آثار
11 – وفات و دفن
12 – پانویس
13 – منبع

1 – معرفی ابوالقاسم فردوسی

ابوالقاسم حسن بن اسحاق بن شرفشاه طوسی مشهور به حکیم فردوسی و حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی

[۱] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

[۲] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۷، ص۲۶۱.

[۳] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۵، ص۳۶۸.

[۴] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۸.

[۵] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۲۰.

[۶] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص ۱۰۲۵.

[۷] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۲۷۴.

از شاعران بزرگ

[۸] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

[۹] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۱۵، ص۳۶۸.

[۱۰] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۸.

[۱۱] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۲۰.

[۱۲] بغدادی، اسماعیل بن محمد، هدیه العارفین، ج۱، ص۲۷۴.

قرن چهارم و اوایل قرن پنجم (هجری قمری) است.
نام وی در منابع گاهی احمد یا منصور هم آمده است؛ ولی در کنیه و تخلصش اختلافی نیست.

[۱۳] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

او در سال ۳۲۲ (هجری قمری)

[۱۴] آقابزرگ تهرانی، محمدمحسن، الذریعه، ج۷، ص۲۶۱.

یا ۳۲۴ (هجری قمری)

[۱۵] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

و به گفته برخی ۳۲۹ (هجری قمری) یا ۳۰۰ (هجری قمری)

[۱۶] نولدکه، تئودور، سرگذشت فردوسی، ص۱۱.

[۱۷] صفا، ذبیح‌الله، تاریخ ادبیات در ایران، ج۱، ص۴۶۱.

در روستای پاژ از توابع طابران که روستای بزرگ و پرجمعیتی بود، به دنیا آمد.

[۱۸] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

این روستا امروزه فاز گفته شده و در دو راهی کلات ـ کارده قرار دارد.
وی از دهقانان و اعیان این روستا بوده و عایدات کافی داشت.

[۱۹] نظامی عروضی سمرقندی، چهار مقاله عروضی، ص۷۵.

دولت‌شاه سمرقندی، فردوسی را از اهالی قریه رزان، از نواحی توس، گفته است.

[۲۰] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۹.

وی در وجه تخلص او به فردوسی گفته است: چون پدر فردوسی، باغبان چهار باغ سوری بن ابی‌مشعر به نام «فردوس» بود، وی به فردوسی شهرت یافت.

[۲۱] سمرقندی، دولت‌شاه بن بختی‌شاه، تذکره الشعراء، ص۹۱.

[۲۲] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۹.

[۲۳] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص ۱۰۲۵.

2 – مذهب

ابوالقاسم درباره مذهبش؛ برخی با استناد به پاره‌ای از اشعار او، وی را شیعه دانسته‌اند.

[۲۴] نظامی عروضی سمرقندی، چهار مقاله عروضی، ص۷۵.

ولی با این حال قراین را برای پی‌بردن به مذهب ایشان ناکافی و منافی یکدیگر دانسته‌اند.

[۲۵] نولدکه، تئودور، سرگذشت فردوسی، ص۳۰.

3 – دانش‌اندوزی و کسب علم

حکیم از بیست سالگی به تحصیل علوم روی آورد و به تمام فنون سخن، نسیب، غزل، حکمت، اعتذار، انذار، مدح، هجو، رثا، افتخار و عتاب دست یافت.

[۲۶] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

[۲۷] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۸.

[۲۸] قمی، عباس، الکنی والالقاب، ج۳، ص۲۰.

به گفته برخی مستشرقان، فردوسی با زبان عربی،

[۲۹] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۷.

زبان ادبی کیش زرتشت ـ پهلوی یا پارسی میانه، الهیات اسلامی و آثار شعری تازی و فارسی آشنایی داشته است.

[۳۰] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

ولی گذشته از این دانش‌ها، فردوسی از چیزی والاتر از این هم برخوردار بود و آن روایات و اخبار مردم میهنش بود که او را سخت به خود می‌کشید.

[۳۱] برتلس، یوگنی ادواردویچ، شرح حال فردوسی، ص۲۱-۲۲.

[۳۲] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۶.

4 – مهاجرت به عزنین

فردوسی به دلیل ظلم و بیداد حاکم توس، آن‌جا را ترک کرده و برای شکایت به غزنین رفت؛ ولی مقصود او میسر نشد.

[۳۳] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۹.

در غزنین برای امرار معاش به شعرگفتن روی آورد.

5 – آغاز سرایش شاهنامه

طوسی به مجلس درس عنصری که فرخی و عسجدی نیز در آن به تحصیل مشغول بودند، راه یافت.

[۳۴] امین، سید محسن، اعیان الشیعه، ج۲، ص۴۰۷.

[۳۵] مدرس تبریزی، محمدعلی، ریحانه الادب، ج۴، ص۳۱۹.

عنصری با مشاهده ذوق سرشار و مهارت فردوسی در شعر از او خواست تا سرودن شاهنامه را برای سلطان محمود غزنوی که از او خواسته شده بود، به عهده بگیرد،

[۳۶] حاجی خلیفه، مصطفی بن عبدالله، کشف الظنون، ج۲، ص ۱۰۲۵.

فردوسی نیز پذیرفت.
عروضی علت تقبل این امر از سوی فردوسی را برای تهیه جهیزیه دخترش دانسته است؛ اما با توجه به اهمیت و زمان بربودن آن بعید است فردوسی به دنبال چنین هدفی بوده باشد.

[۳۷] نظامی عروضی سمرقندی، چهار مقاله عروضی، ص۷۵.

6 – نگارش شاهنامه

فردوسی به سرودن شاهنامه که بیست هزار بیت آن را دقیقی نوشته بود،

[۳