خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم مهدی بن احمد خوافی نیشابوری جوالیقی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالقاسم مهدی بن احمد خوافی نیشابوری جوالیقی :

منبع: مهدی بن احمد خوافی

مهدی بن احمد خوافی (نیمه نخست قرن پنجم هجری قمری) ادیب، لغوی و شاعر برجسته بود که اصالتاً اهل خواف بود و بعدها در نیشابور اقامت گزید.
او از بزرگان علم لغت و ادب زمان خود محسوب می‌شد، به دقت نظر و وثاقت علمی شهرت داشت.
وی با محمد بن ابی‌یوسف اسفزازی، حاج صلاح نبی (بیتی) و شریح سجزی معاشرت داشت.
علاقه‌مندان به شعر و لغت از جمله ابومظفر محمد بن آدم هروی نزد او دانش می‌آموختند.
با وجود مهارتش در شعر و نثر، اشعار برجای‌مانده از او اندک است و بیشتر جنبه نصیحت به خود دارد.
تنها اثر شناخته‌ شده او شرح الفاظ عبدالرحمن همدانی است که به استحکام و اتقان شهرت دارد.
از ولادت و وفات وی در دست نیست، در نیمه اول قرن پنجم (هجری قمری) می‌زیسته است.

فهرست مندرجات

1 – معرفی مهدی بن احمد خوافی
2 – همنشینان
3 – شاگردان
4 – آثار
5 – وفات
6 – پانویس
7 – منبع

1 – معرفی مهدی بن احمد خوافی

ابوالقاسم مهدی بن احمد بن محمد خوافی نیشابوری جوالیقی

[۱] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۲، ص۳۰۴.

[۲] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۳۱۲.

[۳] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۳، ص۱۴۹۹.

[۴] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۳، ص۲۶.

[۵] قفطی، علی بن یوسف، انباه الرواه، ج۳، ص۳۳۲.

ادیبی فاضل، شاعری معروف،

[۶] صیرفینی، ابراهیم بن محمد، المنتخب من کتاب السیاق، ج۱، ص۶۹۴.

[۷] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۳۱۲.

[۸] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۳، ص۲۶.

از علمای علم لغت

[۹] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۲، ص۳۰۴.

و اصالتاً اهل خواف بود

[۱۰] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۳۱۲.

[۱۱] کحاله، عمررضا، معجم المؤلفین، ج۱۳، ص۲۶.

که بعداً ساکن نیشابور شد.

[۱۲] سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌بکر، بغیه الوعاه، ج۲، ص۳۰۴.

[۱۳] زرکلی، خیرالدین، الاعلام، ج۷، ص۳۱۲.

ایشان در زمان خود از بزرگان و پیشگامان علم لغت و ادب محسوب می‌شد.

[۱۴] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۳، ص۱۴۹۹.

با اصول و فنون این صنعت و معانی آن به خوبی آشنایی داشت. او با احتیاط بسیار و دقت نظر بسیار رفتار می‌کرد.
بنابر این هر آن‌چه می‌گفت از صحت و وثاقت کامل برخوردار بود.

[۱۵] باخرزی، علی بن حسن، دمیه القصر، ج۳، ص۱۵۰۰.

به همین دلیل فرد موثق و محتاط توصیف شده است.

[۱۶