خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابومحمد عبدالغنی بن عبدالواحد بن علی جماعیلی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابومحمد عبدالغنی بن عبدالواحد بن علی جماعیلی :

مقالات مرتبط: عبدالغنی بن عبدالواحد جماعیلی (مقاله‌دوم).

ابومحمد عبدالغنی بن عبدالواحد جَمّاعیلی، ملقب به تقی الدین، حافظ حدیث و رجال شناس حنبلی سده ششم می‌باشد.

فهرست مندرجات

1 – تولد
2 – اشتهار
3 – هجرت به دمشق
4 – سفرهای علمی
5 – مسلک فقهی
6 – حفظ احادیث
7 – کسانیکه از او نقل کرده اند
8 – پایبندی به ظواهر سنت
8.۱ – جدیت در نهی از منکر
9 – عاقبت بی پروایی در نقد
9.۱ – نقد آثار شافعی
9.۲ – نقد آثار حنفی
9.۳ – عقیده به خلق قرآن
9.۴ – تبعید از دمشق
10 – وفات و محل دفن
11 – آثار
11.۱ – الکمال فی اسماء الرجال
11.۲ – الاحکام الکبری
11.۲.۱ – چاپ الاحکام الکبری
11.۲.۲ – شروح الاحکام الکبری
11.۳ – الدرّه المضیئه فی السیره النبویه
11.۴ – سایر آثار
12 – منبع تفصیلی زندگینامه
13 – فهرست‌منابع
14 – پانویس
15 – منبع

1 – تولد

او در ۵۴۱ در روستای جمّاعیل نابلس متولد شد.

[۱] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۴، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

[۲] سبط ابن جوزی، مرآه الزمان فی تاریخ الاعیان، ج ۸، قسم ۲، حیدرآباد دکن ۱۳۷۰/۱۹۵۱.

[۳] عبدالعظیم بن عبدالقوی منذری، التکمله لوفیات النقله، ج۲، ص۱۸ سال تولد او را ۵۴۴ ذکر کرده است، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۰۱/۱۹۸۱.

2 – اشتهار

وی به مَقدِسی شهرت یافته، زیرا نابلس از توابع بیت المقدس بوده است.

[۴] یاقوت حموی، معجم البلدان، ذیل «جمّاعیل».

3 – هجرت به دمشق

در کودکی همراه خانواده اش به دمشق مهاجرت کرد

[۵] محمدبن احمد ذهبی، العبر فی خبر من غبر، ج۴، ص۳۱۳، چاپ صلاح الدین منجد، کویت ۱۹۸۴.

[۶] الموسوعه الفلسطینیه، دمشق: هیئه الموسوعه الفلسطینیه، ذیل «عبدالغنی بن عبدالواحد الجمّاعیلی»، ۱۹۸۴.

و از استادان آنجا، از جمله از «ابوالمکارم بن هِلال»، بهره برد.

4 – سفرهای علمی

در ۵۶۰ یا ۵۶۱ به همراه پسردایی خود، «موفق الدین بن قدامه»، برای کسب دانش به بغداد رفت.

[۷] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۵، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

[۸] ابن دمیاطی، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۲۱، ص۱۲۶، در خطیب بغدادی.

آن دو پس از چهار سال به دمشق بازگشتند.

[۹] ابن کثیر، البدایه و النهایه، ج۱۳، ص۳۸، بیروت ۱۴۱۱/۱۹۹۰.

جمّاعیلی برای فراگرفتن حدیث به سرزمین های بسیاری سفر کرد، از جمله به مصر ، اسکندریه ، الجزیره ، اصفهان ، همدان و موصل رفت

[۱۰] ابن دمیاطی، المستفاد من ذیل تاریخ بغداد، ج۲۱، ص۱۲۶، در خطیب بغدادی.

[۱۱] سبط ابن جوزی، مرآه الزمان فی تاریخ الاعیان، ج۸، قسم ۲، ص۵۲۱، حیدرآباد دکن ۱۳۷۰/۱۹۵۱.

و از دانش کسانی چون «ابوطاهر سِلَفی» (متوفی ۵۷۶)، «ابوموسی مَدْینی» (متوفی ۵۸۱)، «ابوالفضل طوسی» (متوفی ۵۶۸)، «ابوسعید صائغ» و «عبداللّه بن بَرّی» بهره مند شد.

[۱۲] عبدالعظیم بن عبدالقوی منذری، التکمله لوفیات النقله، ج۲، ص۱۸ـ۱۹، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۰۱/۱۹۸۱.

[۱۳] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۵، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

5 – مسلک فقهی

وی در فقه پیرو « احمدبن حنبل » بود

[۱۴] عبدالعظیم بن عبدالقوی منذری، التکمله لوفیات النقله، ج۲، ص۱۸، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۰۱/۱۹۸۱.

و در ایجاد مرکز علمی ـ فقهی حنبلی در « صالحیه »، محله ای در دمشق، سهم عمده ای داشت و از ارکان علمی این مرکز به شمار می‌رفت.

[۱۵] الموسوعه الفلسطینیه، دمشق: هیئه الموسوعه الفلسطینیه، ذیل «عبدالغنی بن عبدالواحد الجمّاعیلی»، ۱۹۸۴.

6 – حفظ احادیث

حافظه و تبحر او را در حدیث ستوده اند. خود وی تعداد احادیثی را که از حفظ داشت بیش از صد هزار بر شمرده است.

[۱۶] محمدبن احمد ذهبی، کتاب تذکره الحفاظ، ج۱، ص۱۳۷۵، حیدرآباد دکن ۱۳۷۶ـ۱۳۷۷/ ۱۹۵۶ـ ۱۹۵۸، چاپ افست بیروت.

[۱۷] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۸ـ۴۴۹، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

او را امیرالمومنین در حدیث

[۱۸] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۸، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

[۱۹] صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۹، ص.

[۲۰] مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، المنهج الاحمد فی تراجم اصحاب الامام احمد، ج۴، ص۵۴، چاپ ریاض عبدالحمید مراد، بیروت ۱۹۹۷.

و از جمله حافظان موثق حدیث دانسته‌اند که به تمام مراتب و جنبه های گوناگون حدیث مانند صحیح و ضعیف ، ناسخ و منسوخ ، غریب و مشکل ، و ضبط اسماء راویان و معرفت بر احوال آنان کاملاً واقف بود.

[۲۱] مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، المنهج الاحمد فی تراجم اصحاب الامام احمد، ج۴، ص۵۵، چاپ ریاض عبدالحمید مراد، بیروت ۱۹۹۷.

[۲۲] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۹، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

وی مجالس حدیث بسیاری در بغداد و دمشق و مصر داشت.

[۲۳] عبدالعظیم بن عبدالقوی منذری، التکمله لوفیات النقله، ج۲، ص۱۹، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۰۱/۱۹۸۱.

[۲۴] مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، المنهج الاحمد فی تراجم اصحاب الامام احمد، ج۴، ص۵۶، چاپ ریاض عبدالحمید مراد، بیروت ۱۹۹۷.

7 – کسانیکه از او نقل کرده اند

عده بسیاری از او حدیث نقل کرده اند، مانند فرزندانش ، «محمد و عبداللّه و عبدالرحمان»،

[۲۵] عبدالرحمان بن اسماعیل ابوشامه، تراجم رجال القرنین السادس و السابع، ج۱، ص۹۹، المعروف بالذیل علی الروضتین، چاپ محمد زاهد بن حسن کوثری و عزت عطار حسینی، بیروت ۱۹۷۴.

[۲۶] عبدالرحمان بن اسماعیل ابوشامه، تراجم رجال القرنین السادس و السابع، ج۱، ص۱۷۶، المعروف بالذیل علی الروضتین، چاپ محمد زاهد بن حسن کوثری و عزت عطار حسینی، بیروت ۱۹۷۴.

[۲۷] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۶۸، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

و نیز « موفق الدین ابن قدامه »، «ضیاءالدین مَقدِسی»، «شیخ محمد یونِینی فقیه»، و « عبد العزیز قَلانِسی ».

[۲۸] محمدبن احمد ذهبی، کتاب تذکره الحفاظ، ج۱، ص۱۳۷۳، حیدرآباد دکن ۱۳۷۶ـ۱۳۷۷/ ۱۹۵۶ـ ۱۹۵۸، چاپ افست بیروت.

[۲۹] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۴۶، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

8 – پایبندی به ظواهر سنت

جمّاعیلی متعبد و پایبند به ظواهر سنّت بود و مخفیانه به فقیران کمک می‌کرد. از او به پارسایی و زهد و امر به معروف و نهی از منکر یاد کرده اند.

[۳۰] سبط ابن جوزی، مرآه الزمان فی تاریخ الاعیان، ج۸، قسم ۲، ص۵۲۱، حیدرآباد دکن ۱۳۷۰/۱۹۵۱.

[۳۱] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۵۵، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

8.۱ – جدیت در نهی از منکر

از خصوصیات او صراحت و بی پروایی اش در بر خورد با چیزهایی بود که آن‌ها را منکر می‌دانست، به طوری که بارها آلات غنا را شکست

[۳۲] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۵۴ـ۴۵۵، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

[۳۳] مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، المنهج الاحمد فی تراجم اصحاب الامام احمد، ج۴، ص۵۶، چاپ ریاض عبدالحمید مراد، بیروت ۱۹۹۷.

و در این باره حتی گزارشی از مواجهه صریح او با حکمران دولت ایوبی ، «ملک عادل اول» (متوفی ۶۱۵)، نقل شده است.

[۳۴] مجیرالدین عبدالرحمان بن محمد حنبلی، المنهج الاحمد فی تراجم اصحاب الامام احمد، ج۴، ص۵۷، چاپ ریاض عبدالحمید مراد، بیروت ۱۹۹۷.

9 – عاقبت بی پروایی در نقد

9.۱ – نقد آثار شافعی

وی در اصفهان بر «معرفه الصحابه ابونُعَیم اصفهانی» (متوفی ۴۳۰) اشکالاتی وارد کرد. این کار خشم خاندان خجندی (از خاندان های بزرگ شافعی مذهب اصفهان) را بر انگیخت، به طوری که قصد هلاک او را کردند، از این رو جمّاعیلی از اصفهان گریخت.

[۳۵] سبط ابن جوزی، مرآه الزمان فی تاریخ الاعیان، ج۸، قسم ۲، ص۵۲۱، حیدرآباد دکن ۱۳۷۰/۱۹۵۱.

[۳۶] محمدبن احمد ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۲۱، ص۴۵۸ـ۴۵۹، چاپ بشار عواد معروف و محیی هلال سرحان، بیروت ۱۴۰۶/ ۱۹۸۶.

9.۲ – نقد آثار حنفی

در موصل نیز به جُرم مطالعه کتاب «الضعفاء عُقیلی»، که در آن نقدهایی بر ابوحنیفه وجود داشت، به زندان افتاد.

[۳۷] سبط ابن جوزی، مرآه الزمان فی تاریخ الاعیان، ج۸، قسم ۲، ص۵۲۱، حیدرآباد دکن