خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابومحمد عبدالله بن علی بن جارود نیشابوری

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابومحمد عبدالله بن علی بن جارود نیشابوری :

۱
اسم، کنیه، نسب۲
زمان و مکان ولادت، وفات۳
تحصیلات و مسافرت‌های علمی۴
اساتید۵
شاگردان۶
آثار۷
پانویس۸
منابع مقاله۹
وابسته‌ها

نام

نام‌های دیگر

نام پدر

علی

متولد

حدود ۲۳۰ق

محل تولد

رحلت

307ق

اساتید

اسحاق بن ابراهیم بن مخلد بن ابراهیم بن مطر حنظلی، معروف به ابن راهویه مروزی

حسن بن بشر بن قاسم

ابویعقوب تمیمی مروزی، اسحاق بن منصور بن بهرام کوسج

ابوعبدالرحمن عبدالله بن هاشم بن حیان

ابومحمد نیشابوری، عبدالرحمن بن بشر بن حکم بن حبیب بن مهران عبدی

برخی آثار

المنتقى من السنن المسنده عن رسول‌الله صلی‌الله‌علیه‌و‌سلم

کد مؤلف

AUTHORCODE47916AUTHORCODE

ابومحمد عبدالله بن علی بن جارود نیشابوری (۲۳۰-۳۰۷ق)، مکنی به ابومحمد نیشابوری، از ائمه و حفاظ و فقهای اهل سنت.

اسم، کنیه، نسب

نام او عبدالله و کنیه‌اش ابومحمد است. ابن جارود منسوب به آل جارود نیشابور است که جد قدیمشان از اصحاب ابوحنیفه است. آنان منطقه‌ای مخصوص به خود دارند و ابن جارود قطعا از ایشان است. مؤید این مطلب آن است که «حاکم»، یحیی بن منصور قاضی (شاگرد ابن جارود و فرزند خواهر وی) را به جارودیه نسبت داده و برخی از اخبار آن خاندان را از او نقل کرده است[۱].

زمان و مکان ولادت، وفات

ذهبی تاریخ ولادت او را در حدود ۲۳۰ق، می‌شمارد و اشاره‌ای به مکان ولادتش نمی‌کند. حاکم نیشابوری هم به قرینه این مطلب که ابن جارود از علی بن حجر و ابن منیع روایت کرده و آنان در سال ۲۴۴ از دنیا رفته‌اند، زمان تقریبی ولادت او را حدود ۲۳۰ یا پس از آن می‌شمارد[۲].

ذهبی و ابن عبدالهادی و صفدی وفات او را در سال ۳۰۷ق، در مکه مکرمه، ذکر کرده‌اند[۳].

تحصیلات و مسافرت‌های علمی

نیشابور که ابن جارود به آنجا منسوب است، در نیمه دوم قرن سوم هجری و پس از آن تا زمان سقوطش در قرن ششم هجری، از مهم‌ترین مراکز روایت حدیث نبوی بشمار می‌رفت. محدوده زمانی سماع حدیث توسط ابن جارود، سال ۲۳۸ بوده است؛ چون از قدیمی‌ترین (از حیث وفات) اساتید نیشابوری وی ابن راهویه است که در سال ۲۳۸ق، وفات کرده است؛ البته به نظر می‌رسد که ابن جارود در آن زمان تحمل سماع نکرده؛ چون ‌سنش کم بوده؛ لذا از او روایت نکرده است.

آغاز سماع و تحمل حدیث توسط ابن جارود در سال ۲۴۱ بوده است؛ زیرا ازجمله شیوخ وی حسن بن بشر بن قاسم، متوفی ۲۴۴ بوده است و ابن جارود در «منتقی»، دو حدیث از وی روایت کرده و تصریح به سماع از او نموده است. شاید بتوان این مطلب را مرجحی برای این گفته حاکم درباره او بشمار آورد: «او علی بن حجر و احمد بن منیع را درک کرده است»؛ چه، آن دو در همان سال فوت شده‌اند…[۴].

او در طلب حدیث از مشرق اسلامی تا حجاز و مصر را پیمود و اساتید فراوانی را به خود دید[۵].

اساتید

الف)- در نیشابور:

اسحاق بن ابراهیم بن مخلد بن ابراهیم بن مطر حنظلی، معروف به ابن راهویه مروزی؛
ابویعقوب ت