خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابو ریحان بیرونی و زبان فارسی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابو ریحان بیرونی و زبان فارسی :

ابو ریحان بیرونی، دانشمند طراز اول اسلام چنانکه می دانیم از خوارزم بود و به تصریح خودش در الآثار الباقیه خوارزمیان از تبار ایرانیان بودند. زبان مادری او زبان خوارزمی بود که از خانواده زبان های ایرانی است و از آن نمونه هایی در آثار خود ابو ریحان و زمخشری و دیگران اینک در دست است.

ابو ریحان بیرونی، دانشمند طراز اول اسلام چنانکه می دانیم از خوارزم بود و به تصریح خودش در الآثار الباقیه خوارزمیان از تبار ایرانیان بودند. زبان مادری او زبان خوارزمی بود که از خانواده زبان های ایرانی است و از آن نمونه هایی در آثار خود ابو ریحان و زمخشری و دیگران اینک در دست است. باز به تصریح خود ابو ریحان، او بعدا گویا نخست زبان عربی و سپس زبان فارسی را آموخت. خوارزمیان در زمان ابو ریحان (مگر اینکه اصلا زبان فارسی زبان مادری شان بود) با وجود اینکه زبان اصلی شان خوارزمی بود (به ویژه بیرونی که اصالتا از حومه “بیرون” شهر کاث بود) اما به دلیل اینکه فرهنگ خوارزم در آن دوران فرهنگ ایرانی بود همگی در دوران تحصیل در مکتب خانه ها (کتّاب) فارسی را می آموختند و طبعا عربی را نیز؛ به ویژه اگر می خواستند با نماز و قرآن و شریعت و دین آشنا شوند. ابو ریحان طبق تصریحش در الصیدنه در مقدمه کتاب، هر دو زبان عربی و فارسی در واقع برایش حکم زبان مادری را نداشت و در آن دو زبان “متکلف” بود (این در حالی است که او به زبان عربی می نوشت و حتی شرحی بر دیوان ابو تمام به او نسبت داده شده). با این وصف که هر دو زبان برای وی به یکسان زبان هایی بود که آموخته بود اما او نوشتن به زبان عربی را در موضوعات علمی ترجیح می داد و در همین مقدمه می گوید زبان فارسی مناسب بحث در موضوعات علمی نیست و حتی می گوید هجوش به عربی را بر ستایش شنیدن به زبان فارسی ترجیح می دهد. ابو ریحان کتاب صیدنه را درست آخر عمر آنگاه که سنش نزدیک به هشتاد بود نوشت و می دانیم که متن موجود کتاب الصیدنه تنها حاصل قلم او نیست بلکه کاری است مشترک میان او و شخصی به نام احمد البیهقی. با این وصف دلیلی نداریم که این عبارات او را درباره زبان فارسی مداخله احمد البیهقی در متن بدانیم و نه اثر قلم خود ابو ریحان. اما از دیگر سو چنانکه می دانیم نسخه های کتاب صیدنه دچار خطاها، آشفتگی ها و افتادگی هایی است و در آن تحریف و تصحیف بسیار است. و این به دلیل این بوده که اساسا هیچ گاه ابو ریحان (و احمد البیهقی) فرصت تبییض و پاکنویس کردن نسخه مسوده و تکمیل کتاب و بازنگری در آن را نیافتند. بنابراین نمی دانیم آنچه از ابو ریحان در اینجا درباره مقایسه زبان های فارسی و عربی می بینیم دقیقا در چه موقعیت و شرایطی نوشته شده و آیا موضوع تحریف قرار گرفته یا خیر. خاصه که ابو ریحان طبق آنچه می دانیم در هنگام تحریر این کتاب گوش و چشمش درست کار نمی کرده و می دانیم که خط ابو ریحان در این کتاب خطی درهم و آشفته (مقرمط و مشوش) بوده است. حالا چقدر می توان به این عبارات کتاب با توجه به وضع نویسنده، کتاب، نسخه اصل مفقود و نسخه های مغلوط موجود اعتماد کرد مسئله ای جداگانه است؛ خاصه که در ترجمه کهن این کتاب که مرحوم افشار آن را منتشر کرد این قسمت درباره مقایسه زبان های فارسی و عربی موجود نیست.

ابو ریحان خیلی سال قبل از تألیف کتاب صیدنه و نوشتن این چند سطر درباره زبان فارسی و تقویم و قیاس آن با زبان عربی درباره نوشتن در مورد موضوعات علمی کتاب علمی طراز اول خود یعنی التفهیم لأوائل صناعه التنجیم را در مهمترین مباحث رشته های مختلف علوم ریاضی و هیئت و نجوم زمان به فارسی نوشت (و بعدا آن را به عربی ترجمه کرد. شاید هم متن عربی را بعدا عینا به زبان فارسی ترجمه کرد؛ در این مورد بین محققین اختلاف است. اینکه برخی تحریر فارسی را کار کسی غیر از بیرونی دانسته اند گویا قابل پذیرش نیست). ابو ریحان این کتاب را سال ۴۲