خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالعطا محمود بن علی بن محمود

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابوالعطا محمود بن علی بن محمود :

۱
ولادت۲
مسافرتها۳
وفات۴
آثار۵
وابسته‌ها

خواجوی کرمانی، محمود بن علی

نام
خواجوی کرمانی، محمود بن علی

نام‎های دیگر

نام پدر

علی

متولد

669ش

محل تولد

کرمان

رحلت

753 ق

اساتید

برخی آثار

مجموعه رسائل عوارف المعارف

غزلیات خواجوی کرمانی

تحفه کرمان: شعر خواجو در جلوه‌های هنر خط و خوشنویسی

کد مؤلف

AUTHORCODE02532AUTHORCODE

برای دیگر کاربردها، کرمانی (ابهام‌زدایی) را ببینید.

کمال‌الدین ابوالعطا محمود بن على بن محمود (۶۸۹-۷۵۳ق)، ملقب به «نخلبند شعرا»، معروف به «خواجوى کرمانى»، و تخلص او خواجو، شاعر غزل‌سرا، سبک عراقی، عارف بزرگ و برجسته ایرانى سده هشتم

ولادت

در تاریخ سوم دى ماه سال ۶۶۹ش، مطابق با ۲۰ ذى‌الحجه سال ۶۸۹ق در کرمان به دنیا آمد. او را نخلبند شعرا، خلاق المعانى و ملک الفضلا نامیده‌اند.

هنوز پسر بچه‌اى بیش نبود که شایستگى خود را با سرودن قصیده تاریخ حمام یزد نشان داد. این قصیده بر دیوارهاى این بنا نقش شد و براى همیشه باقى ماند.وى که از خانواده‌اى سرشناس بود،

مسافرتها

دوران کودکى را در کرمان گذرانید و سپس سفرهاى طولانى به حجاز، شام، بیت‌المقدس، عراق، مصر و بعضى از بندرهاى خلیج فارس کرد و در این سفرها، توشه‌ها از دانش و تحقیق اندوخت. خواجو چندگاهى در بغداد اقامت گزید و در سال ۷۳۲ق مثنوى هماى و همایون را بنام سلطان ابوسعید و وزیرش غیاث‌الدین محمد در آن شهر به انجام رسانید و در سال۷۳۶ق به ایران بازگشت اما چون ابوسعید بهادرخان را مقتول یافت و غیاث‌الدین محمد هم مدتى، پس از ورود خواجو به دست مخالفانش به قتل رسید و خواجو به قول خود سلطانیه بى‌سلطان را لایق اقامت ندیده و به اصفهان رفت و پس از چندى اقامت، از آنجا به کرمان و فارس سفر کرد و در پناه خاندان اینجو على‌الخصوص در ظل عنایت شاه شیخ ابواسحق درآمد.

از میان معاصران خواجو، حافظ از همه مشهورتر است. خواجو، که به سال و تجربت شاعرى بر حافظ تقدم داشت، در مدتى که مقیم شیراز بود، مانند دوستى که سمت رهبر داشته باشد، بر اندیشه حافظ پرتو تعلیم افگنده بود و به همین سبب است که در دیوان خواجه شیراز بیت‌هاى بسیارى را مى‌بینیم که به تقلید یا به استقبال از غزل‌هاى خواجو ساخته و یا گاه معنى و لفظى از او اقتباس کرده است.

خواجو را به دلیل هنرنمایى‌هایش در عالم شعر، «نخل‌بند شاعران» لقب داده‌اند. دیوان او داراى وجه‌هاى ممتاز است که شامل نغز و معما هم هست و به علاوه، قصیده‌هاى زیادى در نعت ائمه(ع) و بالاخص حضرت على(ع) سروده است. وى در غزلیاتش از سبک عراقى و سعدى پیروى کرده است.

وفات

خواجوی کرمانی به سال ۷۵۳ق، در شیراز بدرود حیات گفت. آرامگاه خواجو در شمال شیراز، در دامنه کوه صبوی و در ابتدای جاده شیراز – ا