خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد بن‌ ابراهیم ‌بن‌ معلّی‌ بصری

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد بن‌ ابراهیم ‌بن‌ معلّی‌ بصری :

اَبوبَشْرِ عَمّی، احمد بن ابراهیم بن مُعلّی بن اسد (د بعد از ۳۵۰ق/۹۶۱م)، محدث و مورخ امامی بودند. از زندگی وی اطلاع اندکی در دست است.

فهرست مندرجات

1 – نسب
2 – شخصیت رجالی
3 – اساتید
4 – شاگردان
5 – تألیفات
6 – فهرست منابع
7 – پانویس
8 – منبع

1 – نسب

نسبت او به «عمّ» که لقب نیای بزرگش مره بن مالک ، از موالی قبیله بنی تمیم بود، باز می‌گردد. مره بن مالک به همراه طایف خود به فارس کوچ کرده بود، ولی ابوبشر، پدر و عمش در بصره اقامت داشتند.

[۱] نجاشی، احمد بن علی، الرجال، ج۱، ص۹۶، به کوشش موسی سبیری، قم، ۱۴۰۷ق.

شماری از شرح حال نویسان نسب او را احمد بن ابراهیم بن احمد بن معلی آورده‌اند،

[۲] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۷۶، به کوشش اپرنگر، کلکته، ۱۲۷۱ق.

[۳] ابن شهر آشوب، محمد بن علی، معالم العلماء، ج۱، ص۱۸، نجف، ۱۳۸۰ق/۱۹۶۱م.

[۴] ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۲۴۷.

ولی از آن‌جا که به تصریح نجاشی

[۵] نجاشی، الرجال، احمد بن علی، ج۱، ص۹۶، به کوشش موسی سبیری، قم، ۱۴۰۷ق.

جدش معلی بن اسد و عمش اسد بن معلی از یاران نزدیک صاحب الزنج (مق‌ ۲۷۰ق/۸۸۳م) بوده و ابوبشر اخبار صاحب الزنج را به حکایت آنان روایت کرده است، احتمالاً باید معلی نام نیای وی باشد نه نیای بزرگش.

2 – شخصیت رجالی

رجال‌نویسان امامی او را ثقه شمرده و تصریح کرده‌اند که وی از محدثان اهل سنت بسار روایت داشته است.

[۶] نجاشی، احمد بن علی، الرجال، ج۱، ص۹۶، به کوشش موسی سبیری، قم، ۱۴۰۷ق.

[۷] طوسی، محمد بن حسن، الفهرست، ج۱، ص۲۱، به کوشش اپرنگر، کلکته، ۱۲۷۱ق.

[۸] نجاشی، احمد بن علی، الرجال، ج۱، ص۴۴۶، به کوشش موسی سبیری، قم، ۱۴۰۷ق.

3 – اساتید

مؤلفان عبدالعزیز بن یحیی جلودی را استاد برجست او دانسته و افزوده‌اند که ابوبشر مستملی او بوده و تألیفات وی را روایت کرده است.

[۹] ابن ندیم، الفهرست، ج۱، ص۲۴۷.

[۱۰] نجاشی، احمد بن علی، الرجال، ج۱، ص۹۶، به کوشش موسی سبیری، قم، ۱۴۰۷ق.

[۱۱] طوسی، محمد بن حسن، ج۱، ص۲۱، الفهرست، به کوشش اپرنگر، کلکته، ۱۲۷۱ق.

از مشایخ دیگر او می‌توان محمد بن زکریا غلابی (د ۲۹۸ق/۹۱۱م) و زکریا بن یحیی ساجی را نام برد.

[۱۲] ابن بابویه، محمد بن علی، التوحید، ج۱، ص۳۸۲-۳۸۳، به کوشش هاشم حسینی تهرانی، قم، ۱۳۹۸ق.

[۱۳] م