خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد اسماعیل صالح السلمی البصری

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد اسماعیل صالح السلمی البصری :

مقالات مرتبط: احمد الحسن (مقالات مرتبط).

احمد الحسن یا احمد الحسن البصری با نام کامل فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد اسماعیل صالح السلمی البصری، از قبیله صیامر و از اهالی استان بصره در عراق است.
او رهبر یکی از جریان‌های مدعی مهدویت است که در سال (۲۰۰۳م) ادعای خود را بر اساس یک رؤیا مطرح کرده و خود را فرزند امام زمان (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) معرفی نمود. وی در ادامه، ادعاهای مختلفی چون فرزند، وصی و فرستاده امام زمان، امام سیزدهم و یمانی بودن را مطرح کرد و به مخالفت آشکار با مسلمات شیعه اثنی عشری و مراجع تقلید پرداخت و در این مسیر حتی از اقدام به شورش مسلحانه دریغ ننمود.
تناقض‌گویی احمد بصری در ادعاهایش و استنادهای ناصواب او به برخی احادیث از ویژگی‌های بارز این فرقه بوده و اصل زنده بودن او نیز در هاله‌ای از ابهام قرار دارد.

فهرست مندرجات

1 – مقدمه
1.۱ – اصل و نسب
1.۲ – شهرت به الحسن
1.۳ – بررسی سیادت احمد
1.۴ – ورود به حوزه صدر
1.۵ – آشنایی با المشتت
1.۶ – آغاز فعالیت‌های تبلیغی
1.۷ – ادعای یمانیت
1.۸ – قیام مسلحانه
2 – ادعاها
3 – احادیث مورد استناد
3.۱ – دوازده مهدی
3.۲ – حدیث وصیت
3.۳ – یازده مهدی
3.۴ – نتیجه‌گیری
3.۵ – دیدگاه علما درباره احادیث ادعایی
3.۵.۱ – شیخ مفید
3.۵.۲ – علاّمه مجلسی
4 – تناقضات جریان احمد الحسن
5 – پانویس
6 – منبع

1 – مقدمه

یکی از جریان‌های انحرافی مربوط به مهدویت که در سال‌های اخیر در عراق شکل گرفته، جریان احمد الحسن است. مؤسس‌ این‌ جریان، شخصی به نام احمد بن اسماعیل از قبیل «صیامر» عراق است. وی سال ۱۹۷۳ میلادی‌ در‌ منطقه‌ای‌ به نام «هویر» از توابع شهرستان زبیر‌ از‌ استان‌ بصره‌ متولد‌ شد‌ و در سال ۱۹۹۹ از دانشکده مهندسی نجف فارغ‌التحصیل شد و مدتی نیز در حوز شهید سیدمحمدصادق صدر دروس طلبگی خواند.
وی مدعی است ابتدا در خواب و سپس در بیداری‌ با امام مهدی (عجل‌اللّه‌تعالی‌فرجه‌الشریف) ملاقات کرده و آن حضرت او را مامور به هدایت انسانها کرده است. وی ادعاهای خود را‌ از‌ حدود سال ۱۳۸۰ ه.ش آغاز کرد و همان طور که گفته شد توانست در کشور عراق، برخی از شیعیان ساده‌دل را بفریبد. اما پس از انجام اقدامات نظامی که طرفدارانش در عراق انجام دادند و اقدام پلیس‌ بغداد برای دستگیری‌اش از عراق گریخت و پس از آن تنها از طریق اینترنت با طرفدارانش در‌ ارتباط است.
طرفداران او مدعی‌اند که این فرد، طبق روایات و وعده‌های امامان معصوم همان یمانی موعود، که فرزند با واسطه، وصی و فرستاده امام مهدی (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) است. آن‌ها براین باورند که احمد بصری، همان مهدی اول است و معتقدند که پس از وفات حضرت حجت، احمد حکومت را به دست می‌گیرد اما هم اکنون غایب شده است.

[۱] آیتی، نصرت الله، مقاله «نقد و بررسی آراء مدعیان مهدویت: با تکیه بر آراء احمد الحسن»، فصلنامه علمی پژوهشی مشرق موعود، بهار ۱۳۹۲ه ش، شماره ۲۵، ص۶-۷.

1.۱ – اصل و نسب

فایل کامل و عالی پاورپوینت احمد اسماعیل صالح السلمی البصری (۱۹۶۸م)، خود را پنجمین فرزند با واسطه امام دوازدهم (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) دانسته و نسب خود را این‌گونه تشریح کرده است: «احمد، فرزند اسماعیل، فرزند صالح، فرزند حسین، فرزند سلمان فرزند محمد بن حسن عسکری (امام زمان) فرزند حسن عسکری فرزند علی فرزند محمد فرزند علی فرزند موسی فرزند جعفر فرزند محمد فرزند علی سجاد فرزند حسین فرزند علی بن ابی‌طالب».
این نسب‌نامه ساختگی، در حالی است که بنا بر نظر شیروان الوائل وزیر امنیت دولت عراق و گروهی از طوایف بصره، احمد از طایفه «همبوش» و از قبیله «ابوسویلم» در ناصریه بصره بوده و این طایفه، از سادات محسوب نمی‌شوند. نسب کامل او چنین است: «احمد بن اسماعیل بن صالح بن حسین بن سلمان بن داوود بن هنبوش.»

[۲] الصنهاجی، مهدی بن تومرت، ادعیاء المهدویه، ص۱۲۱.

نام پدر احمد بصری، «اسماعیل» و نام مادرش «بثینه نجم» می‌باشند. شگرد جعل نسب‌نامه و انتساب خود به اهل‌بیت، از دیرباز در میان مدعیان، مرسوم بوده است؛ برای نمونه، در مورد ابن تومرت نیز چنین می‌گویند: ابن تومرت از مدعیان مهدویت، برای خود نسب‌نامه‌ای علوی ساخت، تا مهدی بودن وی با روایتی که فرموده «مهدی از عترت من است» هماهنگ باشد. سعد محمد حسن در کتاب المهدیه فی الاسلام‌ اینگونه می‌نویسد: خون و گوشت ابن تومرت از بربری‌های شمال آفریقا است؛ از این‌رو ما او را در لیست مهدی‌هایی قرار می‌دهیم که از اهل‌بیت نبودند و ادعای مهدویت کردند.

[۳] عرفان، امیرمحسن، قبیله تزویر، ص۱۲۰.

1.۲ – شهرت به الحسن

مریدان احمد بصری، او را با عنوان احمد الحسن نام‌گذاری می‌کنند و علت به کار بردن نام «الحسن» برای او را استناد به این روایت می‌دانند: «یسمه باسم جده رسول‌الله و یکنیه بکنیته و ینسبه الی ابیه الحسن….»

[۴] اسماعیل، احمد الحسن، الجواب المنیر، ج۱، ص۱۷۳.

بر اساس این روایت علت به کار بردن نام «الحسن» برای او منسوب بودن به امام حسن عسکری (علیه‌السّلام) است.
اما با توجه به اینکه عشیره «ابوسویلم» در سه منطقه ناصریه و بصره و کربلا مستقر هستند، ساکنین این عشیره در ناصریه و بصره را با عنوان «آل حسن» و ساکنین کربلا را «بنی حسن» نامیده‌اند؛ از این رهگذر، احمد نیز که از عشیره مستقر در بصره است، با عنوان «الحسن» شناخته می‌شود و اساساً عشیره ابوسویلم از سادات نمی‌باشند.

[۵] البصری، ناصر مهدی محمد، الطامه الکبری، ص۱۸.

بنابراین استناد به روایت نمی‌تواند دلیل بر نام‌گذاری او به الحسن باشد.

1.۳ – بررسی سیادت احمد

احمد الحسن (بصری) برای اثبات سیادت خود به یک رؤیا متمسک شده و خود را فرزند امام مهدی (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) نامیده است. ‌این در حالی است که وی از قبیله هنبوش از عشیره البوسویلم است که هیچ‌کدام از آنان دارای سیادت نیستند. نکته قابل‌ توجه اینکه، برای اثبات سیادت بایستی ادله کافی در دست مدعی باشد تا بتوان سیادت را در حق وی پذیرفت؛ لذا به‌صرف دیدن یک رؤیا نمی‌توان ادعای سیادت کرده و انتظار پذیرش آن را از دیگران داشت.
در گذشته سیادت افراد از راه‌هایی مانند: دیدن شجره‌نامه و شهادت دو نفر عادل به اثبات می‌رسید؛ اما علاوه بر این روش‌ها، از راه‌های دیگری دراین‌باره می‌توان بهره جست: الف. شهرت محلی به سیادت از قدیم‌الایام (شیوع زیستی.)
ب. بررسی اطلاعاتی که از نسل قبل به نسل بعد راه‌یافته است؛ حال این اطلاعات می‌خواهد کتبی باشد، مانند اسناد: وقف‌نامه، مبایعه‌نامه (خریدوفروش)، مناکحه‌نامه (عقدنامه)، صلح‌نامه و… و یا شفاهی، همچون: یادآوری نام پدر، جد، جد اعلی و بالاتر و محل زندگی آنان.
ج. شهادت اهل خبره (نسب‌شناسان.) اما احمد بصری بدون ارائه دلیل و سند و تنها بر اساس یک رؤیا ادعای سیادت نموده و خود را فرزند فرزند امام مهدی (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) نامیده است.

1.۴ – ورود به حوزه صدر

احمد بصری در سال (۱۹۹۲م) از دانشکده مهندسی در رشته معماری فارغ‌التحصیل گردید و تا سال (۱۹۹۹م) هیچ سندی از زندگی و فعالیت‌های وی در کشور عراق در دست نیست. در سال (۱۹۹۹م) به نجف اشرف رفته و مدت کوتاهی در حوزه آیت‌الله محمدصادق صدر حاضر شد.
احمد بصری در سایت رسمی خود درباره ماجرای تحصیل علوم حوزوی خود می‌گوید: «من به نجف اشرف رفته و با هدف تحصیل علوم دینیه در آنجا سکونت کردم ولی بعد از آنکه وارد حوزه شدم و از مجموعه دراسات‌ این حوزه مطلع شدم، دیدم که در حوزه یک سری خلل بسیار بزرگ دیده می‌شود و صرفاً احکام شرعیه را مطالعه می‌کنند و هیچ‌گاه قرآن کریم یا سنت شریف نبوی یا احادیث محمد و آل محمد (صلی‌الله‌علیه‌و‌آله‌وسلّم) تدریس نمی‌شود و آن‌ها درس اخلاق الهی که بر هر مؤمنی تخلق به آن اخلاق واجب است را کنار گذاشته‌اند. پس به ‌این دلیل تصمیم گرفتم از حوزه دوری کنم و در خانه‌ام گوشه عزلت گرفته با بعضی و علوم حوزوی را بدون هیچ کمک‌کاری تنها خواندم و… ولی آنچه باعث شد تا من به حوزه علمیه نجف اشرف راه یابم این بود که من در رؤیا امام زمان (علیه‌السّلام) را دیدم که به من دستور داد تا به حوزه علمیه نجف بروم وی از آنچه برایم اتفاق خواهد افتاد خبر داد و هر آنچه وی گفته بود همان شد.»

[۶] http://almahdyoon.org

1.۵ – آشنایی با المشتت

احمد الحسن در سال (۱۹۹۹م) با فردی به نام «حیدر مُشتت چاسب القحطانی آل مُنشّد» معروف به ابوحسن در حوزه علمیه آشنا شد و در همان سال به علت نامعلوم و به همراه حیدر المشتت در زندان ابوغریب زندانی شدند، تا اینکه بنا به درخواست صلیب سرخ جهانی، نام آنان در میان لیست زندانیان ابوغریب در روزنامه‌های بغداد منتشر گردید.
او پس از آزادی از زندان دوباره به حوزه برگشته و پس از تحصیل دروس حوزوی، در سال (۲۰۰۳م) ادعای خود را بر اساس یک رؤیا و خواب آغاز کرده و خود را فرزند امام زمان (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) معرفی کرد.

[۷] اسماعیل، احمد الحسن، الجواب المنیر، ص۸۲.

او پس‌ از آن، حیدر مشتت را در سِمت یمانیت و وزارت امام دوازدهم (عجّل‌الله‌فرجه‌الشریف) قرارداد و با زیر سؤال بردن نیابت عامه فقها و ادعای فساد مالی در حوزه‌های علمیه و ناکارآمدی دروس، هر دو از ادامه تحصیل در حوزه علمیه انصراف دادند.

[۸] ذوالفقار، ذوالفقار علی، الحرکات المهدویه، ص۱۵۲.

1.۶ – آغاز فعالیت‌های تبلیغی

احمد بصری و حیدر مشتت، پس از انصراف از حوزه علمیه، جهت نشر عقاید و تجهیز قوای نظامی خود، خانه‌ای را به‌عنوان مکتب امام احمد بصری و یمانی موعود در محله صریفه در منطقه سهله در نظر گرفته و در آنجا سکونت یافتند.

[۹] دراسه تحلیلیه حول الحرکات المهدویه، ص۷.

با توجه به وجود نیروهای صرخی در کربلا و نجف و مخالفت شدیدشان با انصار احمد بصری، حیدر مشتت به بغداد رفته و با همراهی ضیاء الکرعاوی اقدام به تشکیل موسسه القائم و انتشار نشریه «القائم» نمود تا بدین‌وسیله بتواند احمد بصری را تبلیغ کند. احمد بصری نیز وارد بصره شده و نشریه «الصوت الحق الاسبوعیه التی تروج للفکر المهدوی» اقدام به گسترش دعوت انحرافی خود نمود.

[۱۰] ذوالفقار، علی ذوالفقار، الحرکات المهدویه، ص۱۵۳.

حیدر مشتت اولین مسافرت تبلیغی‌ا‌ش را از محل زندگی خود (العماره در جنوب عراق) آغاز نموده و مردم را به‌سوی سفیر امام دوازدهم (علیه‌السّلام) و یمانیت خود دعوت کرد. مشتت در سال (۲۰۰۰م) به همراه شخصی به نام «عیسی المزرعاوی» معروف به سیدصالح (ابو شاهد) وارد ایران شد و به سمت شهر مقدس قم آمده و پس از دیدار با فردی به نام حسن راضی الکعبی برنامه‌های تبلیغی خود را آغاز نمود. لذا اولین دیدار خود را با آیت‌الله روحانی و شیخ علی کورانی و ارسال نامه دعوت به ۲۴ تن از مراجع و فضلای حوزه علمیه قم، آغاز کرد و پس از تحمل شش ماه زندان در ایران، به عراق بازگشت.
لازم به ذکر است، با توجه به اینکه نسب حیدر مشتت به قحطان بازگشت داشته و نام «القحطانی» را به دنبال داشت، لذا احمد بصری از این فرصت استفاده کرده و او را یمانی نامید تا بتواند به اهداف خود دست یابد. ‌این در حالی است که برخی از روایات، یمانی را با نسب قحطانی معرفی کرده‌اند. چنانچه آمده است: «لا تقوم الساعه حتی یخرج رجل من قحطان یسوق الناس بعصاه.» «زمان ظهور فرا نمی‌رسد مگر آنکه مردی از قحطان خروج کند و مردم را با عصا پیش براند.»

[۱۱] ابن اثیر، مجدالدین، النهایه فی غریب الحدیث و الاثر، ج۲، ص۴۲۳.

1.۷ – ادعای یمانیت

احمد بصری در سال (۲۰۰۳م) طی بیانیه‌ای یمانیت را از خود سلب کرده و اعلام کرد: فاعلموا ایها الناس انه لایمانی الا کان لی کیمینی داعی لامری‌ هادی لصراط الله الذی اسیر علیه بارشاد ابی الامام المهدی محمد بن الحسن (علیه‌السّلام)…. «ای مردم بدانید! هیچ یمانی وجود ندارد مگر اینکه در سمت راست من قرار گرفته و فراخوان کننده به امر ما است. امری که هدایت‌کننده به راه خداست و یمانی با ارشاد پدرم مهدی (علیه‌السّلام) حرکت می‌کند….»
در این میان بر اساس شهادت شاهدان عینی، تنها فردی که در مکتب احمد بصری با عنوان «یمانی» شناخته می‌شد، کسی نبود جز شیخ حیدر مشتت که در همان ایام با در دست داشتن این بیانیه، در شهرهای مختلف حاضر می‌شد و خود را یمانی و احمد بصری را فرزند وصی امام مهدی (علیه‌السّلام) معرفی می‌کرد.
در سال (۲۰۰۵م) با بروز اختلافات عدیده‌ای بین احمد بصری و حیدر مشتت، احمد بصری در تناقضی آشکار، با انتشار بیانیه‌ای، خود را به‌صورت توامان وصی امام (علیه‌السّلام) و یمانی موعود معرفی کرده و گفت: وامری ابین من الشمس فی رابعه النهار و انی اول المهدیین و الیمانی الموعود «امر من روشن‌تر از خورشید در وسط روز است و من اولین مهدی و همان یمانی موعود هستم.»

[۱۲] الصنهاجی، مهدی بن تومرت، ادعیاء المهدویه، ص۱۲۱.

1.۸ – قیام مسلحانه

حزب بعث عراق بعد از سرکوب قیام شیعیان علیه استبداد صدام در اوایل دهه نود میلادی، هنگامی که مشاهده کرد روح اسلامی در‌ مردم‌ مسلمان عراق نمرده و هنوز‌ هم‌ می‌تواند آنها را به انقلاب وا دارد، این بار تاکتیک خود را در مبارزه با اسلام عوض کرد و به جای نشان دادن چهره خشن، جنگ نرمی را بر ضد اسلام و حوزه و مردم‌ مظلوم شیعه عراق راه‌ انداخت. در واقع این کار همان استفاده ابزاری از مذهب بر ضد مذهب بود. صدام علاوه بر تظاهر به نماز و رفتن به زیارت چند اقدام خطرناک دیگر را نیز انجام‌ داد که یکی از آنها نفوذ دادن جوانان مستعد بعثی در حوزه‌های علمیه و با ظاهر طلاب علوم دینی برای ماموریت‌های ضد دینی بود. نتیجه این نفوذها بعدها و در جریاناتی چون تحرکات مسلحانه و ضد امنیتی گروهک صرخی و… ظاهر شد.
درباره جریان احمد الحسن توجه به عضویت برادرش در حزب بعث عراق و ورودش به حوزه علمیه بعد از سرکوب قیام مردمی شیعه، می‌تواند سرنخ‌های بسیار مشخصی را در اختیار پژوهشگران و جریان‌شناسان این فرقه قرار دهد.

[۱۳] حیدری آل کثیری، محسن، مقاله «بررسی جریان جدید مدعی یمانی (احمد الحسن)»، نشریه علمی تخصصی انتظار موعود، شماره ۳۴، بهار ۱۳۹۰ه ش، ص۱۷۹-۱۸۰.

از آن گذشته این جریان، آموزش‌ نظامی را برای اعضای خود لازم دانسته عناصر خود را در باغ‌های مناطق «العماره» و «الفاس» و «التیره» عراق با‌ انواع‌ سلاح‌ها آشنا می‌کرد. یکی از آموزش‌های آن‌ها آموزش سر بریدن افراد بوده است. اولین اقدام نظامی آنها‌ هماهنگ شدن با گروهک تروریستی «جند السماء» به‌ رهبری شخصی به نام‌ «گرعاوی» ‌در تاسوعای سال ۱۴۲۸ ه ق در منطقه الزرگه کوفه بود. در آن عملیات حدود دویست نفر از جماعت یمانی‌ کشته‌ شدند. آنان طی یک فعالیت نظامی‌ بر‌ ضد‌ دولت شیعی عراق و حوزه‌های علمیه به صورت مشترک در یک عملیات وارد شدند و سرکوب‌ گردیدند. این امر حاکی از این است که هر دو جریان از پشت پرده توسط رهبری‌ واحدی‌ اداره می شدند و ادعاهای عقیدتی آن‌ها غیر واقعی بوده است.
احمدالحسن با همراهی عبدالزهره الکرعاوی در سال (۲۰۰۷م) پادگانی را در منطقه الزرکه (بین نجف و کربلا) تاسیس و قیام مسلحانه‌ای را علیه علمای شیعه آغاز کرد تا در روز تاسوعا به نجف اشرف حمله کرده و همه آنان را قتل‌عام کند. این اقدام که به سرکردگی احمد اسماعیل بصری (احمد الحسن) هدایت می‌شد قبل از هر اقدامی با مداخله قوای امنیتی عراق با شکست مواجه شد. در این درگیری، تعداد ۳۴۳ نفر کشته و ۱۰۸۹ نفر دستگیر شدند که ۲۰۰ نفر از کشته‌شدگان مربوط به انصار احمد اسماعیل بصری بود. قابل‌ توجه اینکه کرعاوی در این درگیری کشته‌ شده و احمد الحسن نیز پس‌ از آن مفقود گردید. پس از شکست در الزرکه و مفقود شدن احمدالحسن، جریان دچار انشقاق شد.

[۱۴] بغداد، معد فیاض، الشرق الاوسط، جمعه ۱۴ محرم ۱۴۲۸.

با سرکوب شورش مسلحانه گرعاوی در منطقه الزرگه نجف، یمانی تصمیم گرفت در عاشورای‌ سال‌ ۱۴۲۹‌ ه.ق دست به شورش دیگری بزند. اما یک ماه پیش از وقت مقرّر با دستگیری چهل نفر از پیروانش در‌ نجف، توانایی‌اش‌ کاهش‌ یافت و نتوانست در نجف و کربلا در مراسم روز عاشورا اقدامی انجام‌ دهد. این‌ گروه تصمیم داشت روز تاسوعا قیام کند و زائران حرم امام حسین