خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت علی بن سلیمان مرداوی مقدسی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت علی بن سلیمان مرداوی مقدسی :

۱
نام و نسب۲
کنیه و لقب۳
ولادت۴
تحصیلات۵
اولین سفر حج۶
بازگشت از حج۷
بیماری۸
وفات۹
شیوخ۱۰
شاگردان۱۱
آثار۱۲
پانویس۱۳
منابع مقاله۱۴
وابسته‌ها

نام
م‍رداوی، ع‍ل‍ی ب‍ن‌ س‍ل‍یم‍ان

نام‎های دیگر

علاء الدین أبی الحسن علی بن سلیمان بن احمد المرداوی المقدسی السعدی الحنبلی

م‍رداوی‌، ع‍لی ب‍ن‌ س‍ل‍ی‍م‍ان‌

م‍رداوی‌، اب‍وال‍ح‍س‍ن‌ ع‍ل‍ی‌

م‍رداوی‌، علاء الدین

نام پدر

سلیمان

متولد

817ق

محل تولد

مردا از شهرهای نابلس در فلسطین

رحلت

885ق

اساتید

محمد بن احمد بن محمد بن عبدالقادر بن حسن موصلی

عبدالرحمن ابوشعر

ناصرالدین دمشقی

برخی آثار

شرح الکوکب المنیر المسمی بمختصر التحریر أو المختبر المبتکر شرح المختصر فی أصول الفقه

التحبیر شرح التحریر فی أصول الفقه

تحریر المنقول و تهذیب علم الأصول

الفروع و معه تصحیح الفروع

کد مؤلف

AUTHORCODE45278AUTHORCODE

علی بن سلیمان مرداوی مقدسی (۸۱۷-‌۸۸۵ق)، فقیه حنبلی، از شاگردان علی بن حسین بن عروه حنبلی و اساتید محمد بن احمد بن محمد بن عبدالقادر بن حسن موصلی و صاحب کتاب «التنقیح المشبع».

نام و نسب

وی، علی بن سلیمان بن احمد بن محمد مرداوی دمشقی صالحی حنبلی است. علامه علیمی در «المنهج الأحمد فی تراجم أصحاب الإمام أحمد»، نسبت «السعدی» را نیز به نام وی افزوده است[۱].

مرداوی ازآن‌رو خوانده شده که اصالتا اهل «مردا»، یکی از شهرهای نابلس در فلسطین می‌باشد[۲]. در کتب تراجم و فقه، وی را با صفت «قاضی» وصف کرده‌اند[۳].

کنیه و لقب

کنیه او «ابوالحسن» و لقبش «علاءالدین» است[۴].

ولادت

وی در سال ۸۱۷ق، در شهر مردا، به دنیا آمد و در همان جا بزرگ شد[۵].

تحصیلات

وی تحصیلات مقدماتی را در زادگاه خویش فراگرفت و سپس، به شهر خلیل رفت و در زاویه عمر بن نجم‌الدین یعقوب بغدادی مقدسی، معروف به شیخ عمر مجرد (۷۱۲-‌۷۹۵ق)، به فراگیری قرآن پرداخت[۶].

پس از آن، در سال ۸۳۸ق، به‌منظور تحصیل علوم دینی، به دمشق رفت. شرح‌حال‌نویسان بر این باورند که وی پیش از رفتن به دمشق، به زادگاه خویش مردا رفته و در محضر شهاب احمد بن یوسف مرداوی، فقه را آموخته است[۷]. وی در دمشق، به مدرسه شیخ ابوعمر در صالحیه رفت که مکانی برای حنابله تازه‌وارد به دمشق بود. وی مدت زیادی را در دمشق ماند و از مشایخ آنجا، بهره برد و ملازم بزرگانی همچون تقی بن قندس و شمس السیلی گردید.

اولین سفر حج

در سال ۸۵۵ق، به سفر حج رفت و در سال ۸۵۷ق، در مکه، ابوالقاسم نویری را ملاقات نمود[۸]. بدون شک، وی پیش از این سفر، از مشایخی که قبل از این سال وفات یافته‌اند، کسب علم نموده است که از جمله آنها عبارتند از: ناصرالدین دمشقی (متوفی ۸۴۲ق)، شیخ عبدالرحمن ابوشعر (متوفی ۸۴۴ق)، زین‌الدین بن طحان (متوفی ۸۴۵ق) و ابوعبدالله کرکی (متوفی ۸۵۱ق) که در سال ۸۵۰ق، به وی اجازه روایت داد[۹]. احتمال اینکه وی قبل از این سفر، از غیر افراد مذکور، مخصوصا از حسن صفدی (متوفی ۸۵۸ق) و عبدالرحمن طرابلسی (۸۶