خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اِعراب خطبه های نهج البلاغه

اِعراب خطبه ۱؛ در آن آغاز آفرینش آسمان و زمین و آفرینش آدم را یادآور می‌شود و در آن یادی از حج است.
اِعراب خطبه ۲؛ پس از بازگشت از صفین.
اِعراب خطبه ۳؛ به شقشقیه معروف است.
اِعراب خطبه ۴؛ گفته می‌شود آن را پس از کشته شدن طلحه و زبیر در هدایت مردم و کمال یقینش ایراد فرمود.
اِعراب خطبه ۵؛ در هنگامی که رسول خدا (صلی‌الله‌علیه‌وآله) قبض روح شد و عباس و ابوسفیان بن حرب به او پیشنهاد بیعت برای خلافت دادند
اِعراب خطبه ۶؛ هنگامی که به او اشاره شد که طلحه و زبیر را دنبال نکند و در پی جنگ با آنان نباشد.
اِعراب خطبه ۷؛ در نکوهش پیروی از شیطان
اِعراب خطبه ۸؛ برای زبیر در شرایطی که آن را اقتضا می‌کرد.
اِعراب خطبه ۹؛ در وصف خود و وصف دشمنانش؛ و گفته می‌شود درباره اصحاب جمل است.
اِعراب خطبه ۱۰؛ در آن، شیطان را مقصود قرار داده‌اند، یا به جای گروهی از مردم، از او یاد کرده‌اند.
اِعراب خطبه ۱۱؛ به پسرش محمد بن حنفیه هنگامی که در روز جمل پرچم را به او داد.
اِعراب خطبه ۱۲؛ هنگامی که خداوند او را بر اصحاب جمل پیروز گردانید.
اِعراب خطبه ۱۳؛ در نکوهش مردم بصره
اِعراب خطبه ۱۴؛ در مانند آن (در نکوهش مردم بصره)
اِعراب خطبه ۱۵؛ درباره آنچه از قطایع (زمین‌های بخشیده‌شده توسط) عثمان به مسلمانان بازگرداند.
اِعراب خطبه ۱۶؛ هنگامی که در مدینه با او بیعت شد.
اِعراب خطبه ۱۷؛ در وصف کسی که متصدی داوری میان امت می‌شود و شایسته آن نیست
اِعراب خطبه ۱۸؛ در نکوهش اختلاف علما در فتوا
اِعراب خطبه ۱۹؛ خطاب به اشعث بن قیس در حالی که بر منبر کوفه خطبه می‌خواند.
اِعراب خطبه ۲۰؛ در بزرگداشت آنچه پس از مرگ است و ترغیب به عبرت گرفتن.
اِعراب خطبه ۲۱؛ در موعظه مردم
اِعراب خطبه ۲۲؛ هنگامی که خبر پیمان‌شکنان بیعتش به او رسید.
اِعراب خطبه ۲۳؛ در سفارش به خویشاوندان و عشیره
اِعراب خطبه ۲۴؛ در تشویق (مردم) به جنگ با خوارجی که علیه حق برخاسته بودند.
اِعراب خطبه ۲۵؛ هنگام رسیدن بسر بن ابی ارطاه به یمن
اِعراب خطبه ۲۶؛ در نکوهش کسانی که با قرار دادن شروطی با ایشان بیعت کردند.
اِعراب خطبه ۲۷؛ در تشویق به جهاد و نکوهش جهادگریزان
اِعراب خطبه ۲۸؛ در ترغیب به توشه برداشتن برای آخرت
اِعراب خطبه ۲۹؛ در نکوهش سستی‌کنندگان
اِعراب خطبه ۳۰؛ در مورد معنای کشته شدن عثمان
اِعراب خطبه ۳۱؛ به ابن‌عباس هنگامی که او را به‌سوی زبیر فرستاد تا پیش از جنگ جمل او را به اطاعت خود بازگرداند.
اِعراب خطبه ۳۲؛ در مورد ستم روزگار
اِعراب خطبه ۳۳؛ به هنگام خروجش براى جنگ با اهل بصره
اِعراب خطبه ۳۴؛ در بسیج کردن مردم به سوی اهل شام
اِعراب خطبه ۳۵؛ عد از جریان حَکَمیت
اِعراب خطبه ۳۶؛ در ترساندن اهل نهروان
اِعراب خطبه ۳۷؛ که در حکم خطبه است.
اِعراب خطبه ۳۸؛ در معنای شبهه
اِعراب خطبه ۳۹؛ در نکوهش بازنشستگان از جنگ
اِعراب خطبه ۴۰؛ درباره خوارج هنگامی که سخن آنان «لا حکم الا لله» را شنید
اِعراب خطبه ۴۱؛ درباره‌ وفاداری
اِعراب خطبه ۴۲؛ پیروی از هوای نفس و آرزوی دراز
اِعراب خطبه ۴۳؛ پس از آنکه جریر بن عبداللّه بَجَلى را براى بیعت گرفتن از معاویه به شام فرستاد.
اِعراب خطبه ۴۴؛ درباره فرار مصقله بن هبیره شیبانی
اِعراب خطبه ۴۵؛ بخشی از خطبه‌ای طولانی است که در روز عید فطر ایراد فرموده و در آن نکوهش دنیا آمده است.
اِعراب خطبه ۴۶؛ هنگامی که قصد حرکت به شام داشت.
اِعراب خطبه ۴۷؛ در یادکرد کوفه
اِعراب خطبه ۴۸؛ هنگام حرکت به سوی شام
اِعراب خطبه ۴۹؛ در بیان صفات ربوبیت و علم الهی
اِعراب خطبه ۵۰؛ درباره وقوع فتنه‌ها
اِعراب خطبه ۵۱؛ هنگامی که یاران معاویه در صفین بر شریعه فرات بر یاران آن حضرت (علیه‌السلام) چیره شدند و آنان را از آب بازداشتند.
اِعراب خطبه ۵۲؛ در بی‌رغبتی به دنیا
اِعراب خطبه ۵۳؛ هنگام ازدحام مردم برای بیعت با او
اِعراب خطبه ۵۴؛ هنگامی که یارانش در جنگ صفین، اجازه او برای جنگیدن را دیر شمردند.
اِعراب خطبه ۵۵؛ در روز صفین هنگامی که مردم را به صلح فرمان داد.
اِعراب خطبه ۵۶؛ در آن خبر می‌دهد از کسی که به دشنام دادن به او فرمان می‌دهد.
اِعراب خطبه ۵۷؛ سخن با خوارج، هنگامی که از حکمیت کناره گرفتند.
اِعراب خطبه ۵۸؛ هنگامی که تصمیم به جنگ با خوارج گرفت.
اِعراب خطبه ۵۹؛ هنگامی که خوارج کشته شدند
اِعراب خطبه ۶۰؛ درباره خوارج
اِعراب خطبه ۶۱؛ هنگامی که او را از ترور (غافلگیرانه) ترساندند
اِعراب خطبه ۶۲؛ در آن از فتنه دنیا برحذر می‌دارد.
اِعراب خطبه ۶۳؛ در آمادگی برای مرگ
اِعراب خطبه