خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی

با فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی شامل 67 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماء حسنای الهی :

مقالات مرتبط: اسماء حسنی (مفردات‌قرآن)، أَسْماءُ الْحُسْنی (لغات‌قرآن)، اسماء حسنی (مقالات مرتبط).

از مباحث مطرح شده در فرهنگ قرآن، مسئله اسامی خداوند متعال است که به اسماء حسنی شهرت دارد.

فهرست مندرجات

1 – تعریف لغوی
2 – اسماء و صفات خدا
3 – اسماء حسنی در قرآن
4 – اسماء حسنی، مخصوص خداوند
5 – عدم توقیفی بودن اسماء الهی
6 – اقسام اسماء و صفات خدا
6.۱ – صفات ثبوتیه و سلبیه
6.۱.۱ – صفات ثبوتیه
6.۱.۲ – صفات سلبیه
6.۲ – صفات ذاتیه و فعلیه
6.۲.۱ – صفات ذاتیه
6.۲.۲ – صفات فعلیه
7 – مراتب اسماء حسنی
8 – ارتباط اسماء حسنی با هستی
9 – پانویس
10 – منبع

1 – تعریف لغوی

اسماء جمع اسم از ماده ی “سُمُوّ” به معنی بلندی است؛ هرچند عده ای گفته اند از ماده ی “وَسَم” به معنی علامت است.

[۱] . فیومى، احمد بن محمد؛ مصباح المنیر، قم، دارالهجرت، ۱۴۱۴ق، چاپ دوم، ص۲۹۰.

اسم یعنی چیزی که با آن شئ شناخته میشود؛

[۲] . بدیع یعقوب، امیل؛ موسوعه علوم اللغه العربیه، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۲۷ق، چاپ اول، ج۲، ص۷۳ و راغب اصفهانى، حسین بن محمد؛ المفردات فی غریب القرآن، بیروت، دارالعلم الدارالشامیه، ۱۴۱۲ق، ص۴۲۸.

یعنی چیزی که ذات یا صفت شئ را نشان دهد.

[۳] . مصطفوی، حسن؛ التحقیق فی کلمات القرآن الکریم‌، تهران‌، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۳۷۵ش، چاپ اول، ج۵، ص۲۲۵.

به عبارت دیگر اسم لفظی است که از خود ذات گرفته شده بدون اینکه چیز دیگری لحاظ شود یا وصفی از اوصاف لحاظ شده باشد.

[۴] . سبحانی، جعفر؛ مفاهیم القرآن، قم، مؤسسه الامام الصادق، ۱۴۱۲ق، چاپ اول، ج۶، ص۳۳.

“حُسنی” مؤنث “أحسن” اسم تفضیل از ماده ی “حَسَن(زیبایی)” به معنای زیباتر بودن است.

[۵] . ابن منظور، محمد بن مکرم‌؛ لسان العرب، بیروت، دارالصادر، ۱۴۱۴ق، چاپ سوم، ج۳، ص۱۷۹.

بنابراین “اسماء حسنی” به معنی اسمی است که بهترین و زیباترین اسمهاست؛ یعنی بر ذاتی دلالت میکند که به همراه صفتی از صفات کمال آن بوده، به نحوی که بالاترین و برترین است؛ به تعبیر دیگر اسمی که از ذاتی خبر دهد که متّصف به کمالات وجودی، به صورت ذاتی و نامحدود است.

[۶] . شجاعی، محمد؛ اسماء حسنی، تهران، سروش، ۱۳۸۳ش، چاپ اول، ص۵۳.

2 – اسماء و صفات خدا

در مورد خداوند دو نوع تعبیر وجود دارد؛ اسماءالهی و صفات الهی. این دو تعبیر تفاوت چندانی باهم ندارند و تنها فرقشان اینست که صفت دلالت میکند بر معنایی از معانی؛ مانند “علم” که ذات خدا متّصف بر آن است و اسم بر ذاتی دلالت میکند که با صفتی لحاظ شده باشد؛ پس اسم در واقع بیانگر کمالات و صفاتی است که جزو ذات خداوند است؛ مثلاً “حیات و علم” صفت، اما “حی و عالم” اسم هستند.

[۷] تفسیر المیزان، ج۸، ص۳۵۲.

در اصطلاح مشهور اسماءالهی از سنخ الفاظ است که دارای معانی بوده؛ ولی برای اهل معرفت اصطلاح خاصی است که طبق این اصطلاح، اسماء از مقوله لفظ نیست؛ بلکه از سنخ وجود خارجی و عینی بوده که در واقع صفت کمال وجودی است که اسم با آن صفت، تعین پیدا میکند. در دیدگاه اهل معرفت ذات خداوند احدیت چون وجودِ نامتناهی بوده، خالی از هر نوع تجلّی و ظهوری است که به آن “غیب الغیب” گویند؛ اما زمانی که در رتبه ی متأخّری بوسیله ی کمالی از کمالات متعین شود، به این ذات متعین، اسم گویند.

[۸] . جوادی آملی، عبدالله؛ تسنیم، قم، اسراء، ۱۳۷۸ش، چاپ اول، ج۱، ص۲۷۸ و سبحانی، جعفر؛ مفاهیم القرآن، ج۶، ص۳۳.

به هر حال اگر اسم را از سنخ الفاظ بدانیم، اتحاد اسم با مسمّا درست نخواهد بود؛ زیرا اسم لفظی است که بر معنای (مسمّا) دلالت میکند، اما مسمّا مدلول اسم بوده که از سنخ مفاهیم است؛ به عبارت دیگر اسم از سنخ الفاظ است، ولی مسمّا از سنخ معانی و مفاهیم بوده و این دو هیچ نوع اتحادی باهم ندارند، بلکه دو چیز هستند؛

[۹] . مفاهیم القرآن، ج۶، ص۳۹

برخلاف ادعای اشاعره که اسم را عین مسمّی میدانند.

[۱۰] . فخرالدین رازى، ابوعبدالله محمد بن عمر؛ شرح اسماءالله الحسنی، بیروت، دارالکتاب العربی، ۱۴۱۰ق، چاپ دوم، ص۲۱.

اما اگر آن را از سنخ وجود خارجی بدانیم، در اینصورت اتحاد صحیح خواهد بود؛ طبق این مبنا، اسم لفظی، در واقع اسم الاسم خواهد بود (اسم اولی از سنخ لفظ و اسم دوم از سنخ وجود خارجی است).

[۱۱] . سبحانی، جعفر؛ مفاهیم القرآن، ج۶، ص۳۹.

امام‌ خمینی بر این باور است که اسماء حسنی هر یک دارای اقتضائات خاصی هستند و تاثیر خاصی بر مظاهر می‌گذارند چنان‌که اسم رحمت مقتضای لطف و وجود است و اسم منتقم اقتضای عذاب و خلود بر اشقیا را دارد ولی ممکن است بعضی از اسماء حاکم بر بعضی دیگر شوند و اقتضای بعضی اسماء تحت سلطنت اسم دیگر واقع شود؛ چنان‌که ممکن است اسم رحمن بر اسم منتقم غالب شود و شخص شقی مورد رحمت قرار گیرد.

[۱۲] خمینی، روح الله، تعلیقات علی شرح الفصوص الحکم و مصباح الانس، ص۷۵، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۰ قمری.

یا مثلاً در آخرت، حکومت با اسم معید و مالک است و همه موجودات به‌حق باز می‌گردند

[۱۳] خمینی، روح الله، مصباح الهدایه، ص۴۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶.

[۱۴] خمینی، روح الله، تعلیقات علی شرح الفصوص الحکم و مصباح الانس، ص۳۰۱، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۰ قمری.

و این امر به‌واسطه حکومت و اقتضای حکمت و عدلی است که میان اسماء حکومت کرده، دولت و اقتضای هر یک را تعیین می‌کند؛ البته این حکومت گاهی به ‌لحاظ جامعیت اسمای الهی است و بر همه اسمای الهی حکومت دارد

[۱۵] خمینی، روح الله، مصباح الهدایه، ص۴۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶.

[۱۶] خمینی، روح الله، مصباح الهدایه، ص۸۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶.

و گاهی نیز به ‌جهت این است که اقتضای آن اسم مثل الرحمن، رحمت خالصی است که مخلوط با انتقام و غضب نیست، بلکه اقتضای دولت آن است.

[۱۷] خمینی، روح الله، تعلیقات علی شرح الفصوص الحکم و مصباح الانس، ص۷۵-۷۶، قم، دفتر تبلیغات اسلامی، ۱۴۱۰ قمری.

به اعتقاد امام‌ خمینی روابط متنوع و پیچیده‌ای برقرار است این روابط تاثیرگذار بر اسماء حسنی الهی عبارت‌اند از:
1- تعاون اسماء: اسماء در مقام ظهور، گاه به‌تنهایی نمی‌توانند منشا مظهر و خاصیتی باشند بلکه با دخالت دیگر اسماء این امر انجام می‌شود چنان‌که «خالق» مظهریت خود را با تعاون اسم علیم و قدیر، انجام می‌دهد. این اسمای کمکی را اعوان و سَدَنه آن اسم گویند.
2- تناکح اسمائی: این اسما با ترکیب‌شدن با اسمی دیگر موجب پیدایش و ظهور مظاهری می‌شوند که دارای ویژگی‌های خاص می‌باشد. به ‌سبب همین تناکحات امام خمینی معتقد است که اسمای الهی، بی‌شمار و غیرمتناهی‌اند.

[۱۸] خمینی، روح الله، شرح دعاء السحر، ص۹۲، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶.

3- تقابل اسماء: اختلاف و تزاحم اسمائی ناشی از اقتضائات اسمایی در طلب مظهر و استدعای ذاتی آنهاست تا به این وسیله نظام احسن الهی تحقق یابد؛ چنان‌که اسم محیی و ممیت، اعطای حیات، مرگ به کل هستی است اما چنین چیزی شدنی نیست و این امر موجب تزاحم و تخاصم اسماء می‌شود که با اسم الله با حکم عدل پایان می‌یابد و مرز هر یک روشن می‌شود.

[۱۹] خمینی، روح الله، مصباح الهدایه، ص۴۱، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۳۸۶.

[۲۰] خمینی، روح الله، دانشنامه امام خمینی، ج۲، ص۲۰، تهران، مؤسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۰۰.

3 – اسماء حسنی در قرآن

در چهار آیه از قرآن عبارت “اسماء حسنی” آمده است.

[۲۱] سوره اعراف(۷)، آیه ۱۸۰

،

[۲۲] سوره اسراء(۱۷)، آیه ۱۱۰

[۲۳] سوره طه(۲۰)، آیه ۸

[۲۴] سوره حشر(۵۹)، آیه۲۴

تعداد اسماء ذکر شده برای خداوند، در متون دینی متفاوت است؛ در قرآن کریم ۱۳۵ اسم،

[۲۵] . سبحانی، جعفر؛ مفاهیم القرآن، ج، ص۱۰۹.

در روایات ۹۹ اسم

[۲۶] توحید صدوق، ص ۱۹۴.

و در برخی دعاها مثل دعای جوشن کبیر، هزار اسم برای خداوند ذکر شده است. این تفاوت حاکی از تعارض نیست؛ بلکه دال بر توقیفی نبودن اسماء حُسناست؛ زیرا اسماء خدا حد، حصر و انتهایى ندارد.

[۲۷] . مکارم شیرازی، ناصر و همکاران؛ تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الإسلامیه، ۱۳۷۴ش‌، چاپ اول، ج‌۷، ص۲۸ و ابنعاشور، محمدبنطاهر؛ التحریر و التنویر، بیروت، مؤسسه التاریخ، ۱۴۲۰ق، چاپ اول، ج‌۸، ص۳۶۲.

برای نمونه میتوان به تعدادی از اسماء وارده شده در آیات قرآن اشاره نمود:
«هُوَ اللَّهُ الَّذِى لَا إِلَاهَ إِلَّا هُوَ عَالِمُ الْغَیبِ وَالشَّهَادَهِ هُوَ الرَّحْمَانُ الرَّحِیمُ؛ هُوَ اللَّهُ الَّذِى لَا إِلَاهَ إِلَّا هُوَ الْمَلِک الْقُدُّوسُ السَّلَامُ الْمُؤْمِنُ الْمُهَیمِنُ الْعَزِیزُ الْجَبَّارُ الْمُتَکبرُِّ؛ سُبْحَانَ اللَّهِ عَمَّا یشْرِکونَ؛ هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنىَ‌، یسَبِّحُ لَهُ مَا فىِ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَ هُوَ الْعَزِیزُ الحَْکیمُ»

[۲۸] سوره حشر(۵۹)، آیه۲۲-۲۴.

«او خدایى است که معبودى جز او نیست، داناى آشکار و نهان است، و او رحمان و رحیم است؛ و خدایى است که معبودى جز او نیست، حاکم و مالک اصلى اوست، از هر عیب منزّه است، به کسى ستم نمى‌کند، امنیت بخش است، مراقب همه چیز است، قدرتمندى شکست ‌ناپذیر که با اراده ی نافذ خود هر امرى را اصلاح مى‌کند، و شایسته عظمت است؛ خداوند منزّه است از آنچه شریک براى او قرار مى‌دهند! او خداوندى است خالق، آفریننده‌اى بى‌سابقه، و صورتگرى (بى‌نظیر) براى او نامهاى نیک است، آنچه در آسمانها و زمین است تسبیح او مى‌گویند و او عزیز و حکیم است!»

4 – اسماء حسنی، مخصوص خداوند

در جهان بینی توحیدی یکی از چیزهایی که انسان به صورت فطری درک میکند، نیاز به غیر خود است؛ یعنی باید در عالم وجودی باشد که تمام نیازهای انسان را برطرف نموده و تمام امور به او برگردد:
«یأَیهَُّا النَّاسُ أَنتُمُ الْفُقَرَاءُ إِلىَ اللَّهِ وَاللَّهُ هُوَ الْغَنىِ‌ُّ الْحَمِیدُ»

[۲۹] سوره فاطر(۳۵)، آیه ۱۵

«اى مردم شما (همگى) نیازمند به خدائید؛ تنها خداوند است که بى‌نیاز و شایسته ی هرگونه حمد و ستایش است!»
هرچه در عالم وجود دارد همه از خداست و او مالک تمام کمالات وجودی میباشد؛ زیرا اگر خدا مالک آنها نباشد، نمیتواند به دیگران افاضه کند؛ بنابراین خداوند صاحب تمام صفات وجودی از قبیل حیات، قدرت، علم، سمع، بصر،