خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت بحرالمعانی (مجموعه نامه‌های عرفانی)

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت بحرالمعانی (مجموعه نامه‌های عرفانی) :

۱
گزارش کتاب۲
پانویس۳
منابع مقاله۴
وابسته‌ها

بحرالمعانی (مجموعه نامه‌های عرفانی) تألیف محمد بن نصیرالدین جعفر مکی حسینی، مقدمه‌نویس، مصحح، توضیح از دکتر محمدسرور مولایی، از سد هشتم و اوایل سد نهم هجری مجموع سی‌وشش‌ نامه از عارفی شوریده‌حال به نام سید محمد نصیر یا نصیرالدین مکی حسینی در دست است که سای عین‌القضات همدانی و حال و هوای نامه‌ها و تمهیدات او را در آن می‌توان دید.

گزارش کتاب

آثار عرفانی به‌دلیل محتوا و خاستگاهی که دارد از بهترین آثار ادبی به‌شمار می‌آید. از آنجا که در بیشتر این آثار سخن از قلمرو تجربه‌های عرفانی و روحانی‌ای است که از یک سوی در حوز تجربه عموم اهل عرفان قرار داد و از سوی دیگر با توجه به تنوع، کثرت و فردی بودن این تجربه‌ها بسیار خصوصی است؛ همچنین مورد توجه کسانی است که بیرون از این قلمرواند و این تجربیات را از سر پندار خویش داوری می‌کنند. از نظر زبانی و بیانی ـ با توجه به ظرافت‌های خاص که در این آثار وجود دارد ـ آسان‌نمای دشواریاب‌اند. یکی از دلایل عمد این ویژگی، استفاد عرفا و صوفیه از زبانی است که برای بیان مقاصد دیگر که غالباً در گستر امور حسی و عقلی و زندگی روزمره و به‌طور کلی در قلمرو خودآگاه قرار دارد، به کار می‌رود.

از سد هشتم و اوایل سد نهم هجری مجموع سی‌وشش‌ نامه از عارفی شوریده‌حال به نام سید محمد نصیر یا نصیرالدین مکی حسینی در دست است که سای عین‌القضات همدانی و حال و هوای نامه‌ها و تمهیدات او را در آن می‌توان دید. این شیخ در هند و در دوره‌ای می‌زیسته است که زبان فارسی در سال‌های آغازین تحول خویش از خراسانی و عراقی به دوره و شیوه‌ای است که آن را زبان فارسی هند خوانده‌اند. با این حال نثر او به دلیل یکی آنکه این تحول در متون عرفانی دیرتر از زبان متون غیرعرفانی و وابسته به دستگاه‌های حاکمه و انشای دبیران و منشیان درباری روی داده است و دوم آنکه فضای حاکم بر این نامه‌ها فضای اخوانیات است که از تفنن‌های ادیبانه در آنها کمتر اثری دیده می‌شود، نثری متعادل و وفادار به قواعد و قوانین و راه و روش‌های متون مشابه در سده‌های ششم و هفتم هجری است.

با آنکه در هیچ‌یک از این سی‌وشش نامه، نامی از عین‌القضات و آثار او برده نشده است، حضور و ظهور عین‌القضات همدانی به‌ویژه در نامه‌هایی که به گونه‌ای بخش‌هایی از تمهیدات او را در بردارد، چنان روشن و آشکار است که هیچ تردید باقی نمی‌ماند که نویسنده سخت دلبست عین‌القضات و آثار اوست تا آنجا که بسیاری از تعبیرها و ترکیب‌ها و رباعیات و اشعار به کار رفته در نامه‌ها و تمهیدات عین آن آثار است و آن اشعار و رباعیات نیز در عین مواضع نقل شده است.

محمد حسینی ضمن اشارت به احوال خویش، در چند نامه که در سال ۸۲۴ نگاشته است از نودودو سالگی خویش یاد کرده است؛ به این ترتیب باید در ۷۳۲ هجری زاده باشد، یعنی در دوران حکومت محمد تغلق و به احتمال قریب به یقین در هند و در دهلی. مقدمات علوم و دانش‌ها را در آنجا فراگرفته است. او خود از دو تن استاد خویش، شیخ شمس‌الدین یحیی بزرگ و شیخ حسام‌الدین ملتانی که هر دو از خلفای خواجه نظام‌الدین اولیاء بوده‌اند، یاد می‌کند.

در موضعی از نامه‌ها ضمن انتقاد از ناکارآمدی علوم رسمی در نیل به معرفت حقیقی از اینکه شصت سال از عمر گرانمایه را طرف تحصیل هدایه و کشاف و بزدوی و… کرده و در سراسر آن مدت از محبوب ازلی و مقصود ابدی غافل مانده، اظهار تأسف می‌کند.

آنچه در این نامه‌ها ـ که نوعی از اخوانیات شمرده می‌شود ـ از صدر تا ذیل آن به ملک محمود یادآوری می‌شود، نکات و اشاراتی است در باب ارسال و مرسول و آورندگان نامه از دو سوی و دستورهای خاص محمد حسینی در باب شیو نوشتن نامه‌ها و نام‌گذاری مجموعه و امثال آن که در جایگاه خود اهمیت دارد. در یکی از نامه‌ها محمد حسینی از پیدانشدن کاغذ