خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت سفرنامه‌های معاصر بلوچستان (بخش اول: ۱۲۸۰ تا ۱۳۱۷ خورشیدی)

۱
ساختار۲
گزارش کتاب۳
پانویس۴
منابع مقاله۵
وابسته‌ها

سفرنامه‌های معاصر بلوچستان (بخش اول: ۱۲۸۰ تا ۱۳۱۷ خورشیدی) تألیف محمودخان علاءالملک دیبا، رضاعلی دیوان‌بیگی، فرج‌الله فرود، سرلشکر محمود امین؛ این جلد از سفرنامه‌های معاصر بلوچستان، دربرگیرند چهار گزارش مهم از سال‌های منتهی به انقلاب مشروطه تا پایان دور پهلوی اول اختصاص دارد و با سفرنام علاءالملک، والی وقت کرمان و بلوچستان در سال ۱۳۱۹ قمری مصادف با ۱۲۸۰ خورشیدی آغاز می‌شود.

کتاب از چهار گزارش سفر به بلوچستان از سال‌های منتهی به انقلاب مشروطه تا پایان دوره پهلوی اول است.

این کتاب دربرگیرند نگاه نویسندگان و پژوهندگان، رجال فرهنگی، سیاسی و نظامی به منطق بلوچستان طی یک قرن است که از سال‌های پایانی حکومت قاجار و انقلاب مشروط ایران آغاز می‌شود و تا ده هشتاد خورشیدی ادامه می‌یابد. سفرنامه‌های معاصر بلوچستان دربرگیرند متونی است که رویکردهای مختلف سیاسی، اجتماعی و فرهنگی حاکمیت مرکزی به این سرزمین را در طول یک قرن و در حد فاصل دو دور قدیم و جدید در خود منعکس کرده است. تاریخ معاصر بلوچستان از پایان دورانی پرتلاطم آغاز می‌شود؛ دورانی که در رقابت‌های سیاسی و نظامی بریتانیا و روسی تزاری در آسیای مرکزی، «بازی بزرگ» نام گرفت و در آن بخش‌های بزرگی از خاک ایران از جمله مناطق خاوری بلوچستان از ایران جدا شد.

این جلد از سفرنامه‌های معاصر بلوچستان، دربرگیرند چهار گزارش مهم از سال‌های منتهی به انقلاب مشروطه تا پایان دور پهلوی اول اختصاص دارد و با سفرنام علاءالملک، والی وقت کرمان و بلوچستان در سال ۱۳۱۹ قمری مصادف با ۱۲۸۰ خورشیدی آغاز می‌شود.

سید محمودخان دیبا ملقب به علاءالملک (۱۲۶۸ ـ ۱۳۴۴ ق) از رجال مهم عصر قاجار، در تفلیس درس خوانده بود و در همان‌جا در ۱۲۹۴ قمری کنسولگری ایران را به دست گرفت. پس از آن سال‌ها مستشار ایران در روسیه بود و از ۱۳۰۸ قمری به مدت سه سال وزیرمختار ایران شد. یک دهه پیش از جنبش مشروطه، در حدود یک سال سفیر ایران در بریتانیا بود و پس از آن به مقام وزیرمختاری رسید و سپس به عنوان سفیر کبیر ایران در عثمانی منصوب شد و شش سال در این جایگاه مشغول به کار ماند. اهمیت مناسبات سیاسی ایران با روس و انگلیس و نقش عثمانی در تحولات منطقه در این دوران، از نقش و جایگاه علاءالملک در مناسبات بین‌المللی ایران آن دوران حکایت دارد. آغاز صدارت او بر سفارت ایران در عثمانی مصادف با قتل ناصرالدین شاه قاجار بود. او در سال ۱۳۱۹ قمری در نخستین سال میلادی قرن بیستم، والی کرمان و بلوچستان شد و در این کسوت بیش از یک سال نماند. در اندک‌زمانی بعد از انتصاب او به سمت والی‌گری کرمان و بلوچستان، رهسپار سفری چندماهه به بلوچستان شد؛ در حالی که آگاهی و شناخت چندانی از آن منطقه نداشت. این مدعا در شرح مذاکرات او با مستشاران بریتانیایی نیز وجود دارد و علاءالملک معترف است که بر امور بلوچستان واقف نیست و علت سفر او افزون بر موضوع برقراری امنیت، آشنایی با سرزمین بلوچستان بوده است. سفر او به بلوچستان در پی فرمان مظفرالدین شاه قاجار و در ۱۹۰۲ میلادی صورت گرفته است. با این وجود این دوران مصادف با خشکسالی‌های پیوسته در بلوچستان بوده که به قحطی و بیماری و آشفتگی ناشی از این وضع دامن می‌زده است. علاءالملک نتایج حاصل از سفر خود به آن دیار را نظم دادن به ناآرامی‌های منطقه، توافقاتی با بریتانیا و نیز آگاهی از وضع بلوچستان دانسته و تداوم دستاورهای این سفر را متکی بر «اراد دولت علیه» و «بسته به توجهات آتیه» عنوان کرده اس