خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت حاکم ابوسعد محسن بن محمد بن کرامه جشمی بیهقی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت حاکم ابوسعد محسن بن محمد بن کرامه جشمی بیهقی :

۱
ولادت۲
تحصیلات۳
وفات۴
آثار۵
منابع مقاله۶
وابسته‌ها

جشمی، محسن بن محمد

نام
جشمی، محسن بن محمد

نام‎های دیگر

ابن کرامه، محسن بن محمد

جشمی، محسن بن محمد

جشمی بیهقی، ابی‌البدر محسن بن کرامه

نام پدر

محمد

متولد

413ق

محل تولد

وستاى جِشُم از توابع بیهق (سبزوار کنونى)

رحلت

494 ق

اساتید

ابوحامد احمد بن محمد بن اسحاق نجار نیشابورى

ابوالحسن على بن عبدالله نیشابورى بیهقى

برخی آثار

تنبیه الغافلین عن فضائل الطالبیین

تنبیه الغافلین عن فضائل الطالبیین (ویرایش جدید)

کد مؤلف

AUTHORCODE00676AUTHORCODE

حاکم جشمى، ابوسعد محسن بن محمد بروقنى (۴۱۳-۴۹۴ق)، عالم و متکلم زیدى قرن پنجم،

ولادت

در سال ۴۱۳ق، در روستاى جِشُم از توابع بیهق (سبزوار کنونى) به دنیا آمد. نسبش، به‌واسطه محمد بن حنفیه (متوفى ۸۱)، به امام على(ع) مى‌رسد، لیکن به علوى بودن شهرت نداشته است. از سال‌هاى آغازین حیات وى اطلاعى نیست.

تحصیلات

بیشتر مشایخ او از عالمان نیشابور بوده‌اند؛ ازاین‌رو، وى احتمالا مدتى در این شهر اقامت داشته است.

نخستین استاد وى، ابوحامد احمد بن محمد بن اسحاق نجار نیشابورى، از عالمان حنفى نیشابور بوده که نزد وى کلام و اصول فقه خوانده است. ظاهرا تا زمان حیات نیشابورى، حاکم نزد فرد دیگرى شاگردى نکرده است. بعد از وفات نیشابورى، حاکم نزد ابوالحسن على بن عبدالله نیشابورى بیهقى به شاگردى پرداخت. بیهقى تعالیم معتزله را به‌واسطه ابوطالب یحیى بن حسین هارونى از قاضى عبدالجبار بن احمد همدانى دریافت کرده بود. حاکم نزد بیهقى برخى متون کلامى، اصول فقه و تفسیر را خواند و هم‌زمان با تلمذ نزد او، نزد عالم نامدار حنفى و قاضى‌القضات نیشابور، ابومحمد عبدالله بن حسین ناصحى، نیز شاگردى کرد و در ۴۳۶ از وى حدیث شنید. ناصحى نیز داراى عقاید معتزلى بود و جز در مسئله وعید، با معتزله مخالفتى نداشت. حاکم نزد او اصول محمد بن حسن شیبانى و کتاب‌هاى «الجامع»، «الزیادات» و «مسائل الحساب» را خواند. حاکم نزد افراد دیگرى نیز شاگردى کرد.

وى بعد از اتمام تحصیلات خود، به زادگاهش بازگشت و در ۱۳ رمضان ۴۷۸ق، املاى اثر حدیثى خود، «جلاء الأبصار فی متون الأخبار»، را در مسجد جامع جشم آغاز کرد. این اثر که در شصت مجلس است، در ۴۸۱ق، بعد از بازگشت حاکم از سفر حج، به پایان رسید. عمده احادیث این کتاب به نقل از ناصحى است.

در منابع زیدیه از حاکم جشمى به‌عنوان استاد زمخشرى یاد شده، اما همان گونه که مادلونگ اشاره کرده است، شاهدى درباره دیدار زمخشرى و جشمى در دست نیست؛ تنها مى‌دانیم که زمخشرى کتاب «جلاء الأبصار» جشمى را از شاگرد وى، احمد بن محمد بن اسحاق خوارزمى که در جشم ساکن بوده، روایت کرده است. به نظر مادلونگ، زمخشرى بعد از وفات جشمى به جشم رفته و نزد شاگردان او درس خوانده است. مادلونگ شاهد این ادعا را سلسله سندى در روایت قصیده‌اى از عالم معتزلى، ابوالحسن جرجانى، مى‌داند. همان گونه که مادلونگ نشان داده است، ظاهرا زمخشرى، برخلاف جشمى که از مکتب ابوهاشم جُبّائى پیروى کرده، از مکتب اعتزالى ابوالحسینِ بصرى (متوفى ۴۳۶) متأثر بوده و آراى وى را در خوارزم، رکن‌الدین محمود خوارزمى (متوفى ۵۳۶) به او درس داده است. این خود مى‌تواند دلیلى بر رد فرضیه شاگردى زمخشرى نزد جشمی‌باشد.

وفات

بنا بر برخى منابع، حاک