خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت ابن‌ معتز

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت ابن‌ معتز :

۱
ولادت۲
مهاجرت۳
تحصیلات۴
آثار۵
پانویس۶
منابع مقاله۷
وابسته‌ها

ابن معتز، عبدالله بن محمد

نام
ابن معتز، عبدالله بن محمد

نام‌های دیگر

اب‍ن ال‍م‍ع‍ت‍ز، ع‍ب‍دال‍ل‍ه ب‍ن م‍ح‍م‍د

م‍رت‍ض‍ی ب‍ال‍ل‍ه‌، خ‍ل‍ی‍ف‍ه ع‍ب‍اس‍ی

نام پدر

محمد

متولد

22 شعبان ۲۴۷ق

محل تولد

سامرا

رحلت

2 ربیع‌الثانى ۲۹۶ق

اساتید

ابوالحسن احمد بن سعید دمشقى

محمد بن عمران بن زیاد

حسن بن علیل عنزى

احمد بن صالحه بن ابى‌فنن

برخی آثار

طبقات شعراء المحدثین

کد مؤلف

AUTHORCODE03333AUTHORCODE

ابن معتز، ابوالعباس عبدالله بن محمد(۲۲ شعبان ۲۴۷ – ۲ ربیع‌الثانى ۲۹۶ق / ۳۱ اکتبر ۸۶۱ – ۲۹ دسامبر ۹۰۸م)، شاعر، ادیب، راوى و نقاد بزرگ شعر و ادب عرب در عصر دوم عباسى بوده است.

ولادت

وى در سامرا که در آن روزگار مرکز حکومت عباسیان بود، از مادرى ظاهراً رومى‌نژاد به دنیا آمد. تقریباً ۵ ساله بود که پدرش با لقب المعتز بالله، به‌عنوان سیزدهمین خلیفه عباسى، زمام امور را به دست گرفت. معتز، شیفته شعر و موسیقى بود و در این دو فن دستى داشت و بیشتر اوقات خود را با شاعران و خوانندگان و نوازندگان سپرى مى‌ساخت؛ ازاین‌رو، شگفت نمى‌نماید که طبع شعر ابن معتز از اوان کودکى و نوجوانى شکوفا شود و در همان روزگار اشعارى نیز بسراید.

مهاجرت

ابن معتز ۸ سال بیشتر نداشت که امیران ترک، پدرش را از مقام خلافت عزل کرده، به قتل رسانیدند و او را همراه مادربزرگش و چند تن دیگر از فرزندان خلفا به مکه تبعید کردند. حدود یک سال بعد، المعتمد بالله (۲۵۶ – ۲۷۹ق / ۸۷۰ – ۸۹۲م) به خلافت رسید ‎و آنان را به سامرا بازگردانید. از آن پس، جده‌اش زیر نظر معتمد، سرپرستى او را بر عهده گرفت

تحصیلات

ابوالحسن احمد بن سعید دمشقى که به تعلیم و تربیت فرزندان معتز گماشته شده بود، مربى و استاد اختصاصى او گردید. رفته رفته، خانه وى مرکز تجمع علما و ادبا گردید و دانشمندان بنام آن سامان، از جمله محمد بن عمران بن زیاد، حسن بن علیل عنزى، احمد بن صالحه بن ابى‌فنن، پیوسته به مجلس او آمد و شد داشتند و علوم و فنون مرسوم آن زمان را به امیرزاده عباسى تعلیم مى‌دادند. مبرد، نحوى بزرگ مکتب بصره، بسیار در مجلس او حاضر مى‌شد و گاه چندین روز نزد وى اقامت مى‌کرد. فصحاى عرب و علماى لغت نیز که وارد سامرا مى‌شدند، نزد ابن معتز مى‌رفتند و او آنان را به گرمى می‌پذیرفت و از ایشان نکات بسیارى مى‌آموخت.

این محافل علمى و ادبى که در منزل ابن معتز تشکیل مى‌یافت، چنان جاذبه‌اى داشت که بلاذرى را واداشت مصرانه برای تعلیم این امیرزاده اعلام آمادگى کند. ابن معتز در اشعارى که در ۱۳ سالگى خطاب به استادش دمشقى سروده، ادعا کرده است که علوم و فنون مرسوم را چندان فراگرفته که در هر رشته و زمینه‌اى که اراده کند، مى‌تواند سرآمد اقران و یگانه دوران گردد.

ابن معتز در ۱۷ سالگى، جده خویش را از دست داد و از آن پس به مَطیره که گردشگاهى در نزدیکى سامرا بود، نقل مکان کرد. اقامت وى در مطیره حدود ۱۵ سال طول کشید. بیشتر تألیفات ابن معتز یادگار همین دوران بوده و در اشعارى که در سال‌هاى واپسین عمر سروده، از این دوران بسیار یاد کرده است.

ابن معتز با وجود ارادتى که به حضرت على(ع) اظهار مى‌کرد و اشعار فراوانى که در مدح آن حضرت مى‌سرود و نیز سروده‌هایى که در رثاى امام حسین(ع) داشت. از اختلافات و مشاجرات علویان با عباسیان و شورش‌ها و قیام‌هاى آنان بر ضد حکومت عباسیان، سخت دل‌آزرده بود و سوگند یاد کرده بود که اگر روزى دستش برسد، طالبیان را یکسره از میان بردارد.

گویند ابن معتز، حنفى یا حنبلى‌مذهب بوده است، اما ظاهراً وى برای خود آراء به‌خصوص و مذهب ویژه‌اى داشت