خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی

تحولی در ارائه‌ها با فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی!

اگر به دنبال یک روش ساده اما حرفه‌ای برای ارائه‌ی مطالب خود هستید، فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی بهترین انتخاب شما خواهد بود. فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی از پایه بر اساس اصول طراحی مدرن ساخته شده و تضمین می‌کند که اسلایدهای شما جذاب، منظم و آماده‌ی استفاده باشند.

فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی شامل 120 اسلاید است که با ترکیب بصری زیبا و چیدمانی حرفه‌ای، ارائه‌ی شما را به سطحی بالاتر می‌برد.

چرا باید از فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی استفاده کنید؟

✔ طراحی حرفه‌ای: هر اسلاید فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی با دقت بالا تنظیم شده تا بیشترین تأثیر را روی مخاطبان بگذارد.

✔ صرفه‌جویی در زمان: نیازی نیست ساعت‌ها وقت خود را برای طراحی پاورپوینت بگذارید، همه چیز آماده است.

✔ استفاده‌ی آسان: بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، کافی است فایل را باز کنید و ارائه دهید.

✔ فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی قابل استفاده در هر محیطی: چه در دانشگاه، چه در جلسات کاری، فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی حرفه‌ای نیاز شما را کاملاً برآورده خواهد کرد.

متمایز باشید!

دیگر نگران بهم‌ریختگی یا طراحی‌های غیرحرفه‌ای نباشید. فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی به شما این امکان را می‌دهد که بدون دغدغه روی محتوای خود تمرکز کنید و ارائه‌ای تأثیرگذار داشته باشید.

همین حالا دریافت کنید و تجربه‌ای متفاوت از ارائه‌های حرفه‌ای را داشته باشید!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن عبد الرحمن صابونی :

صابونی، اسماعیل‌ بن عبدالرحمن، کنیه‌اش ابوعثمان، عالم و محدّث شافعی در قرن پنجم می‌باشد.

فهرست مندرجات

1 – معرفی
2 – مجالس وعظ
3 – منصب خطابت نیشابور
4 – سرودن شعر
5 – اساتید و مشایخ
6 – مجالس تحدیث
7 – ویژگی‌ها
8 – سفرها
9 – مراوده با بزرگان
10 – وعظ و خطابه در نیشابور
11 – درگذشت
12 – اعقاب و فرزندان
13 – آثار
13.۱ – الرساله فی إعتقاد أهل السنه
13.۲ – وصیت‌نامه صابونی
13.۳ – المائتین
13.۴ – الدعوات
13.۵ – الانتصار
13.۶ – تفسیر
14 – فهرست منابع
15 – پانویس
16 – منبع

1 – معرفی

مهم‌ترین شرح حال زندگی او را عبدالغافر فارسی

[۱] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶ـ۱۸۱، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

آورده است و مطالب دیگر منابع عمدتاً مبتنی بر آن‌اند.

[۲] ابن‌عساکر، ج‌۹، ص‌۸۱۲، تاریخ مدینه دمشق، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۳] ابن‌عساکر، ج‌۹، ص‌۱۳، تاریخ مدینه دمشق، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۴] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۴، ص‌۲۷۳۲۷۹، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

صابونی در ۳۷۳ به دنیا آمد.

[۵] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۸۰، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۶] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۱۱، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

نسب او از طرف مادرش، زین البیت، به ابوسعد یحیی‌ بن منصور ‌بن حسنویه سلمی، مشهور به زاهد اکبر (متوفی ۲۸۷)، می رسد

[۷] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶ـ۱۷۷، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۸] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج۴، ص‌۲۷۴، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

[۹] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص۳۱۴ـ۳۱۵، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

می‌رسد. نسب پدری وی نیز مشهور بوده است. خود صابونی

[۱۰] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص‌۱۸۴، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

ابوحامد احمد‌ بن اسماعیل را نیای پدری‌اش و ابوعبدالله محمد ‌بن عدی ‌بن حمدویه صابونی را پدربزرگِ پدرش معرفی کرده و در جایی دیگر،

[۱۱] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص‌۳۱۵، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

[۱۲] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص۳۱۸، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

عدی‌ بن حَمْدُویه (جدّ چهارمش) و دو فرزند او (ابوعبدالله و ابوعبدالرحمن) را در زمر بزرگان اهل حدیث خوانده است. پدر صابونی، ابونصر عبدالرحمن ‌بن احمد واعظ، از عالمان شافعی و واعظان مشهور ساکن نیشابور بوده است. او را به سبب تعصبات مذهبی‌اش، فردی به احتمال بسیار حنفی در سال ۳۸۲ به قتل رساند.

[۱۳] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۷، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۱۴] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۱۱، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۱۵] محمد‌ بن احمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ج‌۹، ص‌۷۳۵، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۳.

از این رو، صابونی

[۱۶] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص‌۱۸۴، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

از پدرش با تعبیر «والدی الشهید» یاد کرده است. بولیت احتمال داده که وی همان ابونصر واعظی است که سبکی

[۱۷] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۳، ص‌۱۷۰، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

از تغییر مذهب وی از حنفی به شافعی خبر داده است. ‌این احتمال با توجه به کشته شدن ابونصر به سبب گرایش دینی‌اش معقول می‌نماید.

2 – مجالس وعظ

ابوطیب سهل ‌بن محمد صعلوکی تربیت صابونی را پس از مرگ پدرش برعهده گرفت. صابونی از خردسالی به جای پدر به منبر وعظ می‌رفت و صعلوکی نیز در‌این کار او را بسیار تشویق می‌نمود و خود در آن مجالس حضور می‌یافت. شهرت مجالس موعظه او تا بدان حد بود که عالمان شافعی برجسته نیشابور، چون ابواسحاق اسفراینی و ابن‌فورک ، نیز در آن مجالس حضور می‌یافتند. وی در‌این مجالس به فارسی و عربی وعظ می‌کرد.

[۱۸] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۷، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۱۹] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۹، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

وصف فارسی

[۲۰] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۷، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

دربار جلسات وعظ صابونی، تبحر او را در وعظ و سبب شهرتش را به واعظ نشان می‌دهد.

[۲۱] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۲۲] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۳، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۲۳] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۴، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۲۴] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج‌۴، ص‌۱۶۷۶، چاپ سهیل زکار، بیروت.

برخی اشارات دربار مجالس وعظ او در نیشابور و هرات و برخی شهرهای دیگر در منابع آمده است.

[۲۵] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۶۷، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۲۶] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج‌۴، ص‌۱۶۷۶۱۶۷۸، چاپ سهیل زکار، بیروت.

صابونی در بخشی از مجالس موعظه‌اش داستانهای عبرت‌آمیز نیز نقل می‌کرده است که نمونه‌هایی از آن در رونق المجالس،

[۲۷] مجهول‌المؤلف، منتخب رونق المجالس و بستان العارفین و تحفه المریدین، ج۱، ص‌۱۵ـ۱۷، چاپ احمد علی رجائی، تهران ۱۳۵۴ش.

[۲۸] مجهول‌المؤلف، منتخب رونق المجالس و بستان العارفین و تحفه المریدین، ج۱، ص۴۹ـ۵۰، چاپ احمد علی رجائی، تهران ۱۳۵۴ش.

تألیف شده در قرن پنجم احتمالاً در نیشابور، نقل شده است.

3 – منصب خطابت نیشابور

به نوشته ابوالفضل بیهقی ،

[۲۹] ابوالفضل محمد ‌بن حسین بیهقی، تاریخ بیهقی، ج۱، ص‌۶۲۸، چاپ علی‌اکبر فیاض، مشهد ۱۳۵۰ش.

سلطان مسعود غزنوی در سال ۴۲۶ منصب خطابت نیشابور را رسماً به صابونی تفویض کرد که موجب آزردگی قاضی صاعد، بزرگ حنفیان نیشابور، شد.

4 – سرودن شعر

صابونی شعر نیز می‌گفته و برخی از اشعار عربی او در منابع نقل شده است.

[۳۰] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۴۵، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۳۱] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج‌۴، ص‌۱۶۷۴۱۶۷۶، چاپ سهیل زکار، بیروت، بی تا.

5 – اساتید و مشایخ

صابونی نزد مشایخ شافعی خراسان (خاصه نیشابور)، همچون ابوبکر ‌بن مهران مقری ، ابوالحسین خفاف ، حاکم نیشابوری ، محمد ‌بن عبدالله جوزقی و شیخ شافعیان سرخس ( زاهر ‌بن احمد سرخسی ) و دیگر افراد هم طبقه آنان، به سماع حدیث و فراگیری مذهب شافعی پرداخت، هر چند از لحاظ نگرش کلامی بیش‌تر به اهل حدیث گرایش داشت.

[۳۲] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۳، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۳۳] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۴، ص‌۲۸۳۲۸۴، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

از دیگر استادان وی، ابوطاهر محمد ‌بن فضل ‌بن خزیمه بود که صابونی نزد او کتاب التوحید جدّش، ابن‌خزیمه ، را خواند.

[۳۴] اسماعیل ‌بن عبدالرحمن صابونی، عقیدهالسلف و اصحاب الحدیث او الرساله فی اعتقاد اهل السنه و اصحاب الحدیث و الائمه، ج۱، ص‌۲۲۳، چاپ ناصر‌بن عبدالرحمن ‌بن محمد الجدیع، ریاض ۱۴۱۹/۱۹۹۸.

[۳۵] ابن‌حجر عسقلانی، المعجم المفهرس أو تجرید اسانید الکتب المشهوره و الاجزاء المنثوره، ج۱، ص‌۵۲، چاپ محمد شکور محمود حاجی امریر میادینی، بیروت ۱۴۱۸/۱۹۹۸.

او از محدّثان شام و حجاز نیز حدیث شنید.

[۳۶] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

دیدار او از سرخس و روایت حدیث از زاهر ‌بن طاهر سرخسی زمانی بود که ابوسعید ابوالخیر میهنی نیز در آن‌جا حضور داشت و نزد سرخسی شاگردی می‌کرد.

[۳۷] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج۵، ص‌۳۰۸ـ۳۰۹، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

6 – مجالس تحدیث

به گفته عبدالغافر فارسی ،

[۳۸] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

صابونی در خراسان و هند و طبرستان و شام و بیت المقدس و حجاز به تحدیث پرداخت. فارسی

[۳۹] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

و سمعانی

[۴۰] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۴، ص‌۲۸۴، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

گفته‌اند که مردم از صابونی بسیار سماع حدیث کرده‌اند. ابن‌عدیم

[۴۱] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج‌۴، ص‌۱۶۷۳، چاپ سهیل زکار، بیروت.

فهرست کردن نام ناقلان از صابونی را به دلیل کثرتشان موجب تطویل سخن دانسته است. از جمله آنان، ابوبکر اسماعیل‌ بن احمد بیهقی (متوفی ۵۰۷) بوده است

[۴۲] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص۸۳ ۸۴، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

(برای نام دیگر کسانی که از صابونی سماع حدیث کرده‌اند به این منابع رجوع کنید

[۴۳] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص‌۱۰۱، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

[۴۴] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص۱۱۱، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

[۴۵] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص۱۲۶، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

[۴۶] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص۱۴۴، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

[۴۷] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۱، ص۱۵۷، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

[۴۸] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۳۴، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

). سمعانی بسیاری از‌این اشخاص را ملاقات کرده و گاه به اثری اشاره نموده که آن را به روایت از صابونی در طریق خود داشته است.

[۴۹] عبدالکریم‌ بن محمد سمعانی، التحبیر فی المعجم الکبیر، ج‌۲، ص‌۲۸۳۲۸۴، چاپ منیره ناجی سالم، بغداد ۱۳۹۵/۱۹۷۵.

آخرین کسی که از صابونی سماع حدیث نموده، ابوعبدالله فُراوی بوده

[۵۰] محمد‌ بن احمد ذهبی، تاریخ الاسلام و وفیات المشاهیر و الاعلام، ج۹، ص۷۳۴، چاپ بشار عواد معروف، بیروت ۱۴۲۴/۲۰۰۳.

[۵۱] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۴، ص‌۲۸۴، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

که ابن‌عساکر

[۵۲] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص‌۴، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

به واسطه او از صابونی روایت نقل کرده است.

7 – ویژگی‌ها

صابونی در میان شافعیان نیشابور جایگاه بسیار برجسته‌ای داشته است و آنان به او لقب «شیخ‌الاسلام»،

[۵۳] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۵۴] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۵۶، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

«امام المسلمین»

[۵۵] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۵، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

و «سیف السنه» داده بودند.

[۵۶] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص۱۷۸، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۵۷] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۴، ص‌۲۷۶، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

وی در مناظره بسیار متبحر بوده و در دفاع از مذهب شافعی نقش مهمی داشته است.

[۵۸] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۸ـ۱۷۹، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۵۹] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۷، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

صابونی در دانش تفسیر نیز تبحر داشته و با عنوان «المفسر» شناخته می‌شده است.

[۶۰] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۶۱] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۳، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۶۲] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۶ـ۷، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵ـ۱۴۲۱/۱۹۹۵ـ۲۰۰۰.

[۶۳] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۸، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

ادنه‌وی،

[۶۴] ادنه‌وی، احمد ‌بن محمد، ج۱، ص۱۷، طبقات المفسرین، چاپ سلیمان‌بن صالح خزی، مدینه ۱۴۱۷/۱۹۹۷.

بدون ذکر نام کتاب وی، نوشته که وی در تفسیر صاحب تألیف بوده است.

8 – سفرها

صابونی با وجود سفرهای فراوانش، بیشتر ایام زندگی خود را در نیشابور گذرانده است.

[۶۵] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۶۶] ابن‌عساکر، ج‌۹، ص‌۷، تاریخ مدینه دمشق، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۶۷] ابن‌عساکر، ج‌۹، ص‌۷، تاریخ مدینه دمشق، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۶۸] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج‌۴، ص‌۱۶۸۰، چاپ سهیل زکار، بیروت.

وی در ۴۰۲ در مسیر حج ، به حلب

[۶۹] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج۴، ص۱۶۷۲، چاپ سهیل زکار، بیروت.

و در ۴۳۲ به دمشق رفت.

[۷۰] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۳، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

البته‌ احتمال دارد که تاریخ ورود وی به حلب تصحیف شده و او در همان سال ورودش به دمشق، به حلب هم رفته باشد. ابن‌عساکر

[۷۱] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۳۴، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

از حدیث گفتن صابونی در دمشق و برگزاری مجالس موعظه او سخن گفته و از برخی محدّثان دمشقی، که از وی حدیث سماع کرده‌اند، نام برده است.

9 – مراوده با بزرگان

صابونی با برخی محدّثان هم‌عصر خود نیز مکاتبه داشته که مضمون خلاصه‌ای از یکی از مکاتبات او را ابن‌عساکر

[۷۲] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص۹۱۰، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

گزارش کرده است.

[۷۳] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۸، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

او با ابوسعید ابوالخیر نیز مراوداتی داشته

[۷۴] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج۴، ص۱۶۷۶، چاپ سهیل زکار، بیروت.

و محمد‌بن منور میهنی

[۷۵] محمد ‌بن منور میهنی، اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید، ج۱، ص‌۱۲۲، چاپ محمد رضا شفیعی کدکنی، تهران۱۳۶۶ش.

[۷۶] محمد ‌بن منور میهنی، اسرار التوحید فی مقامات الشیخ ابی سعید، ج۱، ص۱۲۹، چاپ محمد رضا شفیعی کدکنی، تهران۱۳۶۶ش.

برخی مطالب راجع به ابوسعید را از وی نقل کرده است.

10 – وعظ و خطابه در نیشابور

صابونی حدود هفتاد سال به وعظ و خطابه اشتغال داشت و بیست سال خطیب مسجد جامع نیشابور بود.

[۷۷] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۶، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۷۸] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۸، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

شاید شهرت یافتن او به شیخ‌الاسلام نیز با این منصب وی ارتباط داشته است. او به عنوان فرستاد سلطان محمود غزنوی به هند سفر کرد.

[۷۹] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج۹، ص۷، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۸۰] ابن‌عدیم، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، ج۴، ص۱۶۷۸، چاپ سهیل زکار، بیروت.

وی یکی از کسانی بود که در فتنه مشهور نیشابور، در تأیید فتوای ابوالقاسم قشیری که در سال ۴۳۶ صادر کرده بود، مطلبی نوشت.

[۸۱] عبدالوهاب ‌بن علی سبکی، طبقات الشافعیه الکبری، ج‌۳، ص‌۳۷۴۳۷۵، چاپ محمود محمد طناحی و عبدالفتاح محمد حلو، قاهره ۱۳۸۴/۱۹۶۵.

11 – درگذشت

عبدالغافر فارسی دربار علت مرگ صابونی به نامه‌ای از اهالی بخارا مبنی بر شیوع وبا در آن منطقه اشاره کرده است که مردم برای رفع‌ این مشکل از او درخواست دعا کرده بودند. وی در مجلس وعظ خود در خصوص این ‌واقعه و دوری از معصیت مبالغه بسیار کرد، به گونه‌ای که حال خودش نیز دگرگون شد و درد شدید شکم گرفت و در حالی که از درد فریاد می‌زد مجبور به ترک منبر شد. در روز هفتم بیماریش، سکرات موت بر او ظاهر شد. صابونی با فرزندان خود وداع، و وصایای خود را بیان کرد. سپس مقری مخصوص ‌خود را فرا خواند. مقری به خواندن قرآن مشغول بود و زمانی که سوره یس را می‌خواند، حال صابونی دگرگون شد. در آن حالت صابونی حدیث مشهور نبوی را می‌خواند، با‌ این مضمون که هر کس آخرین کلامش تهلیل باشد، به بهشت می‌رود. سرانجام، وی در عصر همان روز در ۴۴۹ درگذشت. سپس جناز او در محله حرب، که مدفن خاندان صابونی در آن‌جا بود، به خاک سپرده شد.

[۸۲] عبدالغافر ‌بن اسماعیل فارسی، المنتخب من السیاق، ج۱، ص‌۱۷۹ـ۱۸۰، تلخیص‌ابراهیم‌بن محمد صریفینی، چاپ محمد کاظم محمودی، قم ۱۴۰۳/۱۳۶۲ش.

[۸۳] ابن‌عساکر، تاریخ مدینه دمشق، ج‌۹، ص‌۱۱۱۲، چاپ علی شیری، بیروت ۱۴۱۵۱۴۲۱/۱۹۹۵۲۰۰۰.

[۸۴] ادنه‌وی، احمد ‌بن محمد، ج۱، ص۱۱۸، طبقات المفسرین، چاپ سلیمان‌بن صالح خزی، مدینه ۱۴۱۷/۱۹۹۷.

[۸۵] ابن‌عدیم، به نقل از ابوعلی حنبلی، که سال درگذشت وی را ۴۵۰ذکر کرده است، ج۴، ص۱۶۸۴، بغیه الطلب فی تاریخ حلب، چاپ سهیل زکار، بیروت