خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن محمد جوزی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اسماعیل بن محمد جوزی :

مقالات مرتبط: اسماعیل بن محمد تیمی (مقاله‌دوم)، اسماعیل بن محمد تیمی (مقاله‌سوم).

ابوالقاسم تیمی، ملقب به قوام‌السنه و شیخ‌الاسلام (۴۵۷-۵۳۵ق/۱۰۶۵-۱۱۴۱م)، محدث و مفسر اصفهانی و مؤلف کتابی درباره عقیده اصحاب حدیث است.

فهرست مندرجات

1 – معرفی ابوالقاسم تیمی
1.۱ – اساتید
1.۲ – دیگر مشایخ
1.۳ – علمیت
1.۴ – مذهب
1.۵ – شاگردان
1.۶ – وفات
1.۷ – فرزند
2 – آثار
2.۱ – کتاب‌الامالی
2.۲ – دو کتاب در تاریخ
2.۳ – اثر مهم در عقاید
2.۳.۱ – سبب تألیف
2.۳.۲ – ویژگی‌ها
2.۳.۳ – امتیاز عمده کتاب
2.۳.۴ – نقد نظر اشعریان
2.۴ – کتاب دلائل النبوه
3 – فهرست منابع
4 – پانویس
5 – منبع

1 – معرفی ابوالقاسم تیمی

ابوالقاسم تیمی، اسماعیل بن محمد بن علی بن احمد ابن طاهر طلحی، ملقب به قوام‌السنه و شیخ‌الاسلام، محدث و مفسر اصفهانی و مؤلف کتابی درباره عقیده اصحاب حدیث گفته‌اند که در میان مردم اصفهان به شیخ اسماعیل جوزی شهرت داشته است و چنان‌که سمعانی اشاره کرده جوزی در گویش اهل اصفهان به معنای پرنده کوچک (جوجه) بوده است.

[۱] عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۳، ص۴۰۸، به کوشش عبدالرحمن بن یحیی معلمی، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/۱۹۶۲م.

ابوالقاسم از جانب مادر به صحابی مشهور طلحه بن عبیدالله تیمی نسب می‌برد.

[۲] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۱-۸۲، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

در برخی مآخذ تاریخ تولد او را ۴۵۹ق نیز نوشته‌اند که درست نمی‌نماید.

[۳] عبدالرحمن ابن جوزی، المنتظم، ج۱۸، ص۱۰، به کوشش محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، ‌بیروت ۱۴۱۲ق/۱۹۹۲م.

[۴] ابن اثیر، الکامل، ج۱۱، ص۸۰.

[۵] یوسف ابن جوزی، مرآه‌الزمان، ج۸، ص۱۷۷، حیدرآباد دکن، ۱۳۷۰ق/۱۹۵۱م.

[۶] عبدالکریم رافعی، ‌التدوین، ج۲، ص۳۰۳، ‌به کوشش عزیزاللـه‌ عطاردی، حیدرآباد دکن، ۱۹۸۵م.

وی ظاهراً در اصفهان به دنیا آمد و چنان‌که از تحصیلات اولیه او برمی‌آید در همان‌جا بالید.

[۷] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۰، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

ابوالقاسم علاوه بر پدرش ابوجعفر محمد (د ۴۹۱ق/۱۰۹۸م) که در شمار اهل علم بود.

[۸] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۱، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

1.۱ – اساتید

از کسانی چون ابوعمرو عبدالوهاب ابن منده احمدبن عبدالرحمن ذکوانی و ابوعبدالله ثقفی در اصفهان بهره برد.
مدتی نیز در بغداد از محضر کسانی چون ابونصر محمدبن محمد زینبی حدیث شنید، در نیشابور نزد ابوبکر احمد بن علی بن خلف شیرازی ، ابونصر محمد بن سهل سراج و عبدالرحمن بن احمد واحدی دانش آموخت و در ری محضر ابوبکر اسماعیل بن علی خطیب را درک کرد.

[۹] اسماعیل ابوالقاسم تیمی، الحجه، ج۱، ص۹۷‌، به کوشش محمدبن ربیع مدخلی ومحمد بن محمود ابورحیم، ریاض، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۰م.

[۱۰] عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۳، ص۴۰۹، به کوشش عبدالرحمن بن یحیی معلمی، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/۱۹۶۲م.

[۱۱] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۰-۸۱، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

در ۴۸۱ق مدتی در قزوین بود و در آن‌جا سنن ابن ماجه را از ابومنصور مقومی شنید.

[۱۲] عبدالکریم رافعی، ‌التدوین، ج۲، ص۳۰۲، ‌به کوشش عزیزاللـه‌ عطاردی، حیدرآباد دکن، ۱۹۸۵م.

ابوالقاسم قرائات گوناگون را نزد مشایخ آن زمان فرا گرفت

[۱۳] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۳، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

و آنگاه که خود درشمار مشایخ درآمد، به بغداد سفری کرد و در آن‌جا به تحدیث پرداخت.
پس برای ادای فریضه حج رهسپار مکه شد و در آن‌جا یک سال مجاورت گزید و به تألیف و املای حدیث پرداخت.
سپس به میهن خود اصفهان بازگشت و تا هنگام مرگ در آن‌جا به سر برد.

[۱۴] خلیل صفدی، الوافی بالوفیات، ج۹، ص۲۰۹، به کوشش یوزف فان اس، بیروت ۱۴۰۱ق/۱۹۸۱م.

[۱۵] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۱، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

1.۲ – دیگر مشایخ

از دیگر مشایخ وی باید خواجه ‌عبدالله ‌انصاری ،

[۱۶] اسماعیل ابوالقاسم تیمی، الحجه، ج۱، ص۲۰۴، به کوشش محمدبن ربیع مدخلی ومحمد بن محمود ابورحیم، ریاض، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۰م.

ابوبکر صابونی

[۱۷] اسماعیل ابوالقاسم تیمی، الحجه، ج۱، ص۲۰۳، به کوشش محمدبن ربیع مدخلی ومحمد بن محمود ابورحیم، ریاض، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۰م.

و ابوالمظفر منصوربن محمد سمعانی

[۱۸] اسماعیل ابوالقاسم تیمی، الحجه، ج۱، ص۳۱۴، به کوشش محمدبن ربیع مدخلی ومحمد بن محمود ابورحیم، ریاض، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۰م.

را نام برد.
او از برخی دیگر از مشایخ حدیث بهره برد که نام شماری از آن‌ها در کتاب الحجه خود وی آمده است.

1.۳ – علمیت

ابوالقاسم را معاصرانش بسیار ستوده‌اند، چنانکه ابوموسی مدینی او را استاد علمای عصر و قدوه و پیشوای اهل سنت در زمان خود دانسته است. همو وی را «مجدد دین» در رأس سده ۵ق قلمداد کرده است. ابوموسی مدینی خود کتابی مستقل در مناقب ابوالقاسم تألیف کرده بوده است.
یحیی بن منده نیز از او مدح بلیغی کرده و او را نیک اعتقاد خوانده است.
همچنین سمعانی از وی با عنوان «استادنا و شیخنا و امامنا» یاد کرده و گفته است که در تفسیر ، حدیث ، لغت و ادب متبحر بود.
همو ضمن آن‌که وی را عالم به متون و اسانید دانسته، تصریح کرده است که ابوالقاسم حدیث بسیار شنیده است.
همین تأکیدات از سوی ابن جوزی نیز به ثبت رسیده است.

[۱۹] عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۳، ص۴۰۸، به کوشش عبدالرحمن بن یحیی معلمی، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/۱۹۶۲م.

[۲۰] عبدالرحمن ابن جوزی، المنتظم، ج۱۸، ص۱۰، به کوشش محمد عبدالقادر عطا و مصطفی عبدالقادر عطا، ‌بیروت ۱۴۱۲ق/۱۹۹۲م.

[۲۱] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۱-۸۵، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

[۲۲] محمد ابن قیم جوزیه، اجتماع الجیوش الاسلامیه، ج۱، ص۱۰۵، ‌بیروت ۱۴۰۴ق/۱۹۸۴م.

1.۴ – مذهب

گفته‌اند که ابوالقاسم در فقه ، مذهب شافعی داشت و فتاوایش در اصفهان و توابع آن از شهرتی برخوردار بود.

[۲۳] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۳، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

[۲۴] محمد ابن قیم جوزیه، اجتماع الجیوش الاسلامیه، ج۱، ص۱۰۵، ‌بیروت ۱۴۰۴ق/۱۹۸۴م.

[۲۵] عبدالرحیم اسنوی، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۵۹، ‌به کوشش عبداللـه جیوری، بغداد، ۱۳۹۰ق/۱۹۷۰م.

1.۵ – شاگردان

از شاگردان وی، اینان را می‌توان نام برد: ابوسعد سمعانی ، ابوالعلاء همدانی ، ابوطاهر سلفی ، ابوالقاسم ابن عساکر ، ابوموسی مدینی و نواده‌اش یحیی بن محمود ثقفی

[۲۶] عبدالکریم سمعانی، الانساب، ج۳، ص۴۰۸، به کوشش عبدالرحمن بن یحیی معلمی، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۲ق/۱۹۶۲م.

[۲۷] علی ابن عساکر، معجم الشیوخ، گ ۳۶ الف ،نسخه عکسی موجود در کتابخانه مرکز.

[۲۸] محمد ابن نقطه، التفیید، ج۱، ص۲۵۲-۲۵۳، حیدرآباد دکن، ۱۴۰۳ق/۱۹۸۳م.

[۲۹] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۱، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

1.۶ – وفات

ابوالقاسم در صفر ۵۳۴ ناشنوا و پس از مدتی فلج شد و سال بعد درگذشت.

[۳۰] عبدالکریم رافعی، ‌التدوین، ج۲، ص۳۰۳، ‌به کوشش عزیزاللـه‌ عطاردی، حیدرآباد دکن، ۱۹۸۵م.

[۳۱] ابن اثیر، الکامل، ج۱۱، ص۸۰.

[۳۲] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۳، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

1.۷ – فرزند

فرزندش ابوعبداللـه محمد که در ۵۰۰ق متولد شد، در علوم گوناگون و به‌ویژه لغت متبحر بود و دو شرح یکی بر صحیح بخاری و دیگری صحیح مسلم نوشت که ناتمام ماند و پدرش آن‌ها را تکمیل کرد.
وی در همدان در ۵۲۶ق درگذشت.

[۳۳] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۳-۸۴، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

[۳۴] عبدالرحیم اسنوی، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۶۰، ‌به کوشش عبداللـه جیوری، بغداد، ۱۳۹۰ق/۱۹۷۰م.

[۳۵] عبدالرحیم اسنوی، طبقات الشافعیه، ج۱، ص۳۶۱، ‌به کوشش عبداللـه جیوری، بغداد، ۱۳۹۰ق/۱۹۷۰م.

2 – آثار

ابوالقاسم در تفسیر ، چند تألیف مستقل و مفصل دارد، بدین قرار: الجامع در ۳۰ مجلد؛ المعتمد در ۱۰ مجلد؛ الایضاح در ۴ مجلد؛ الموضح در ۳ مجلد، همچنین گفته‌اند که وی کتابی در تفسیر به زبان فارسی و به گویش اصفهانی نوشته بوده و کتابی نیز با عنوان اعراب‌القرآن داشته است.

[۳۶] محمد ذهبی، سیراعلام النبلاء، ج۲۰، ص۸۴، به کوشش شعیب ارنؤوط ومحمدنعیم عرقوسی، بیروت، ۱۴۰۵ق/۱۹۸۵م.

[۳۷] سیوطی، طبقات المفسرین، ج۱، ص۳۸، به کوشش علی محمد عمر، قاهره ۱۳۹۶ق/۱۹۷۶.

2.۱ – کتاب‌الامالی

وی در حدیث کتاب‌الامالی داشته است که بخشی از آن در کتابخان