خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت محمود بن یمین‌الدین طغرایی فریومدی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت محمود بن یمین‌الدین طغرایی فریومدی :

۱
ولادت۲
تحصیلات۳
وفات۴
آثار۵
پانویس۶
منابع مقاله۷
وابسته‌ها

امیر فخرالدین محمود بن یمین‌الدین طُغْرایی فَرومَدی (متوفای ۷۶۹ق)، متخلص به ابن یمین، از شاعران شیعی مذهب قرن هشتم است که در قطعه پردازی فارسی مقام بالایی دارد. از آثارش دیوان اشعار ابن یمین فریومدی را می‌توان نام برد.

ولادت

تاریخ ولادت ابن یمین به درستی معلوم نیست، لیکن چون در بعضی از اشعار خود به سالهای ۷۰۳ و ۷۰۴ق اشاره می‌کند و در این اوقات اگر دست کم نزدیک به ۲۰ سال داشته باشد، طبعاً سال ولادت او را می‌توان در حدود ۶۸۵ق قرار داد. وی دوران کودکی را در زادگاه خود فریومد، از نواحی بیهق (حدود سبزوار کنونی) گذرانید.[۱] پدرش امیر یمین‌الدین طُغرایى چنانکه دولتشاه گفته، مردى فاضل و ترک‏‌نژاد بود و به روزگار سلطان محمد خدابنده(۷۰۳ – ۷۱۶) از ترکستان به فریومد آمده منزل مسکونی و زمین کشاورزی و همانجا متوطّن شد. دولتشاه اشعارى از او نقل کرده و نوشته است که «مکاتب نظم و نثر او شهرتى عظیم دارد».[۲]

تحصیلات

ابن یمین در همانجا به تحصیل مقدمات علوم پرداخت و در همین دوران در علوم معقول و منقول مهارت یافت. در سایه لطف و عنایت پدری صاحب دیوان وزیر خراسان (امیر یمین‌الدین) رشد کرد و از روزگار جوانی در زمره شاعران و منشیان عهد خود در آمد و چنانکه پدرش متصدی تحریر طغرا در آغاز احکام بود و به طغرائی اشتهار داشت فرزند وی ابن یمین هم منصب استیفا و تحریر طغرا را در خدمت علاءالدین محمد فریومدی وزیرخراسان عهده دارشد و بدین جهت او را مستوفی(حسابدار دولت) نامیده‌اند.

نخستین سالهای زندگانی ابن یمین در خراسان گذشته آنگاه به تبریز رفته و به دستگاه غیاث الدین محمد بن رشیدالدین فضل الله وزیر پیوسته و او را ستوده اما به دلیل اختلال احوال و عدم استقامت کار خویش در آن شهر از وی اجازه بازگشت به زاد و بوم را خواست.

آنگونه که از سروده‌های او بر می‌آید اقامت درنواحی عراق(خارج خراسان) چندان برای وی خوشایند نبوده و با طبع شاعرانه اش منافات داشته است عدم نصیب از اهل کرم بر این عدم رضایت افزوده و وی را مصمم به بازگشت به خراسان گردانید و در فریومد سکنی گزید، در همین اثنا با گروهی از امرا و وزرای زمان خویش در خراسان مرتبط گشته و به مدح آنان می‌پردازد که از آن جمله‌اند: “خواجه علا الدین در گرگان – معز الدین حسین کرت در هرات و سربداران در سبزوار”.

روزگار وی مقارن بود با کشمکشهای امرای خراسان در عهد ایلخانان و حمله مغول که او نیز از این درگیریها به دور نبوده و گاه در آنها شرکت داشته است چنانکه در جنگ میان معزالدوله حسین کرت با خواجه وجیه‌الدین سربداری که در محلی بنام زواره روی داد و به شکست خواجه وجیه‌الدین انجامید دیوان اشعار او نیز به یغما رفت و تلاش وی برای باز پس‌گیری این دیوان در سال ۷۴۳که به دربار آل کرت راه یافت و به ستایش آنان پرداخت نیز ثمری نبخشید و او ناچار به گردآوری اشعار پراکنده خویش پرداخت و دیوانی تازه با مقدمه‌ای که خود بر آن انگاشت آراست.

این شاعر فرهیخته عمری دراز داشته و در طی اشعار به پیری و ضعف و نیز ۷۵ سالگی خویش اشارت دارد به هر حال بیشتر سالهای عمر خاصه سالهای آخر را به سبب فضای ناآرام و آکنده از هرج و مرج دوران مغول و تزلزل اوضاع و احوال و عدم امکان ادامه زندگانی به اتکای حرفه شاعری و اعتماد م