خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله)

با فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) یک ارائه‌ی بی‌نقص بسازید!

پاورپوینتی زیبا و کاربردی:

فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) شامل 41 اسلاید کاملاً حرفه‌ای و چشم‌نواز است که برای ارائه‌ی مستقیم یا چاپ آماده شده‌اند.

آنچه فایل فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) را متمایز می‌کند:

• طراحی مدرن و هدفمند: فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) با ترکیب رنگ‌ها و چیدمان هوشمندانه، به انتقال بهتر مفاهیم کمک می‌کند.
• کاربری راحت و سریع:فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) بدون نیاز به ویرایش‌های پیچیده، فقط فایل را باز کنید و ارائه دهید.
• کیفیت بالا برای نمایش: همه‌ی اسلایدها با رزولوشن مناسب و ساختاری منظم آماده ارائه هستند.

ساخته‌شده با دقت و استانداردهای بالا:

فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) با رعایت جزئیات طراحی شده تا در هر محیطی بدون مشکل نمایش داده شود. هیچ‌گونه بهم‌ریختگی یا ایرادی در اسلایدهای فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) وجود ندارد.

تذکر:

در صورت مشاهده‌ی تفاوت در کیفیت، احتمال استفاده از نسخه‌های غیراصلی وجود دارد. نسخه معتبر فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) با دقت توسط تیم طراحی آماده شده است.

همین حالا دانلود کن و با فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) مخاطب‌هات رو تحت تاثیر قرار بده!

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت مالک الملک (اسم الله) :

اسم «مالک المُلک» در قرآن کریم یک بار و به عنوان وصف خداوند متعال وارد شده است، چنانکه مى‌فرماید:

«قُلِ اللَّهُمَّ مالِکَ المُلْک تُؤْتى المُلْکَ مَنْ تَشاءُوَ تَنْزِعُ المُلْکَ مِمَّنْ تَشاءُ وَتُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِّلُ مَنْ تَشاءُ بِیَدِکَ الخَیْر إِنَّکَ عَلى کُلِّ شَىء قَدِیر». (سوره آل عمران/۲۶) «بگو بار خدایا تویى دارنده ملک، به هر که بخواهى ملک مى دهى، و از هر که بخواهى ملک مى ستانى، هرکس را بخواهى عزت مى دهى، و هرکس را بخواهى ذلت مى دهى، همه نیکى ها به دست تو است و تو به هر کارى توانایى».

اما کلمه «مالک» در قرآن در مورد خداوند علاوه بر آیه فوق، در آیه ۴ سوره حمد نیز به کار رفته است: «مالِکِ‏ یَوْمِ الدِّین‏».

«مالک» اسمى از اسامى حضرت حق است، به جهت یکتا بودنش در تصرف در عالم امکان (تنها کسى که مى‌تواند در عالم امکان تصرف کند)، هر چه که بخواهد انجام مى‌دهد: (لا یُسئلُ عما یَفعلُ و هُم یُسئلون)؛ (سوره انبیاء، ۲۳) از آن چه انجام مى‌دهد، پرسیده نمى‌شود و ایشان پرسیده مى‌شوند.

ابن فارس مى گوید: این لفظ در هر موردى که بکار رود، حاکى از قوت و صحت است، عرب مى گوید: «ملِکَ عَجِینُه» یعنى: «قوى عجْنه و شدّه»: خمیر آن را سفت کرد. و از همین جا به چیزى که انسان حیازت مى کند ملک مى گویند، چون دست او نسبت به آن توانا و تصرف او صحیح است.

در لغت عرب از این ماده الفاظ زیر مشتق شده اند: ۱. مُلک (به ضم میم)، ۲. مِلک (به کسر میم)، ۳. ملِک (به کسر لام)، ۴. مالک، ۵. ملیک، ۶. مَلَکوت، ۷. مَلْک (به فتح میم و سکون لام). همه این الفاظ در قرآن آمده، جز معنى دوم (مِلک به کسر میم).

اکنون باید دید معناى ریشه اى لفظ «ملک» چیست؟ همان گونه که ابن فارس گفت: ملک حاکى از قوه و قدرت است، بنابراین، این الفاظ هفتگانه این ماده، از همین معنا گرفته شده و در سایه قانون تطور معنى، چیزهایى به آن افزوده شده است.

۱. مُلک (به ضم میم): مُلک به معنى سلطه و سیطره است که جدا از قوه و قدرت نیست، متعلق سلطه خواه مردم باشد یا اموال و املاک، چیزى که هست سلطه بر مردم سرچشمه مداخله در امور و شئون آنان است، همچنان که سلطه بر مال مایه تصرف در آن از طریق فروختن و بخشیدن است، و جامع هر دو همان تسلط، و تفاوت مربوط به متعلق است و به خاطر اختلاف متعلق، هدف از سلطه متفاوت مى باشد. مُلک در قرآن ۲۴ بار آمده مانند: (…قولُهُ الحَقُّ وَ لَهُ المُلْکُ یَومَ یُنْفَخُ فِى الصُّورِ…).(سوره انعام/۷۳) «گفتار او حق است و براى او است فرمانروایى روزى که در صور دمیده مى شود». همه این آیات حاکى از آن است که در معنى این کلمه سلطه و توانایى بر تصرف نهفته است.
2. مِلک (به کسر میم): مِلک به معنى مملوک و مصدر به معنى اسم مفعول رایج است، چنان که گفته مى شود: السکهُ ضرب الأمیر أى مضروبه، ضرب در این مورد، به معنى مضروب است، یعنى ضرب این سکه توسط امیر انجام گرفته است. ملکیت نوعى رابطه، بین مالک و مملوک است و ملکیت بدون آن مفهومى ندارد؛ چیزى که هست گاهى رابطه مالک با مملوک، تکوینى است، چنان که هر انسانى خود را مالک اعضا و جوارح خود مى داند و مى گوید: دست من، و منشأ این رابطه اعتبار و قرار داد نیست، بلکه آفرینش است، چون هر انسانى اختیار دار اعضا و جوارح خود مى باشد تا به هر نحوى خواست تصرف کند. هرگاه رابطه مالکیت تکوینى باشد، گذشت زمان جز مرگ چیزى در آن مؤثر نیست، و گاهى رابطه قراردادى است. مثلاً هر انسانى خود را نسبت به شکار خویش اولى دانسته و آن را مال خویش مى داند، و عقلا نیز این رابطه را پذیرفته اند، از این جهت هر نوع تصرف مالک را قانونى مى شمارند، ولى این رابطه دایمى و پیوسته نیست، بلکه قابل مبادله است، چه بسا آن را بدهد و چیز دیگر بگیرد، و اصلاً آن را ببخشد. ولى رابطه تکوینى یک نوع الگو براى رابطه اعتبارى شده است، و اصولاً غالب مفاهیم اعتبارى این گونه اند، یعنى یک رابطه تکوینى که از آفرینش سرچشمه مى گیرد، سبب مى شود در زندگى براى آن مشابه سازى صورت پذیرد، مانند رابطه سر با بدن که رابطه تدبیرى است، و سرچشمه آن آفرینش است، همین امر سبب شده که در زندگى نیز بزرگ خانواده یا قوم را رئیس گویند، تو گویى او نسبت به افراد دیگر به منزله سر است.
3. الْمَلِک: مَلِک از مُلک (به ضم میم) که به معنى سلطه است گرفته شده و به فرد قادر و توانا گفته مى شود که مى تواند از طریق سیاست و تدبیر، گروهى را اداره کند و در حقیقت او با امر و نهى خود در جامعه تصرف مى کند، و در گذشته گفتیم واقعیت ملک با امکان تصرف همراه است و گواه آن آیات ذیل است چنان که مى فرماید: (…إِذْ قالُوا لِنَبِىّ لَهُمُ ابْعَثْ لَنَا مَلِکاً نُقاتِل فِى سَبِیلِ اللّه…).(سوره بقره/۲۴۶) «آنگاه که گروهى ازبنى اسرائیل به پیامبر خود گفتند فرمانروایى را برگزین تا ما در راه خدا نبرد کنیم».
4. المالک: لفظ مالک صیغه فاعل و معنى وسیع ترى دارد، و آن کس که صاحب مِلْک یا مُلْک باشد، مالک نامیده مى شود. بنابراین، خداوند هم مالک مُلْک (سلطه) است و هم مالک مِلْک (هستى از آن او است)، اگر ما مى گوییم خدا هم مالک ملک (سلطه) و هم مالک مِلک است، این مانع از آن نیست که انسان نیز مالک باشد، زیرا، مالکیت انسان در طول مالکیت خدا است، فرمانروایى افرادى مانند حضرت داوود و حضرت سلیمان پرتوى از فرمانروایى خدا است، همچنان که مالکیت انسان نسبت به جوارح و اعضا یا آنچه که از طریق حیازت و کسب وغیره بدست مى آورد نمودارى از مالکیت مطلق خدا است.
5. الملیک: این لفظ صیغه مبالغه از لفظ «ملِک» (به کسر لام) است، چنان که مى فرماید: (فِى مَقْعَدِ صِدْق عِنْدَ مَلِیک مُقْتَدِر).(سوره قمر/۵۵) «پرهیزگاران در قیامت جایگاه پسندیده نزد فرمانرواى مقتدر قرار دارند».
6. الملکوت: ملکوت از مُلک (به ضم میم) گرفته شده و صیغه مبالغه آن است، مانند طاغوت و طغیان، و جبروت و جبر. دقت در آیاتى که این لفظ در آنها وارد شده مى رساند که مقصود از ملکوت، ذات اشیا و وجود آنها نیست، بلکه از آن نظر که آنها به علت و آفریدگار خود انتساب دارند مى باشد و این ارتباط فقط بین آنها و خالق آنها است و قابل شرکت نیست، چنان که مى فرماید: (وَ کَذلِکَ نُرِى إِبْراهیم مَلَکُوتَ السَّمواتِ وَ الأَرْضِ وَ لِیَکُونَ مِنَ المُوقِنینَ).(سوره انعام/۷۵) «این چنین به ابراهیم واقعیت ارتباط و وابستگى آسمانها و زمین را به خدا نشان دادیم تا از اصحاب یقین گردید». این گفتار (ملکوت، مطلق وجود اشیاء نیست، بلکه اشیاء از آن نظر به خالق خود بستگى دارند) به روشنى از تدبر در آیات مربوط به سرگذشت