خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت عزاداری وعاشورا در سیرتاریخ واسناد ممنوعیت ومحدودیت عزاداری در زمان رژیم منحوس پهلوی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت عزاداری وعاشورا در سیرتاریخ واسناد ممنوعیت ومحدودیت عزاداری در زمان رژیم منحوس پهلوی :

فایل کامل و عالی پاورپوینت عزاداری وعاشورا در سیرتاریخ واسناد ممنوعیت ومحدودیت عزاداری در زمان رژیم منحوس پهلوی

نوع فایل: پاورپوینت

قابل ویرایش ۱۵ اسلاید

محرم یا محرم الحرام ماه اول سال در تقویم هجری قمری است که روز اول آن آغاز این سال محسوب می شود.

شروع سال قمری و ماه محرم برای شیعیان یادآور قیام امام حسین (ع ) است. این حادثه خونین و جان گداز در سال ۶۱ ه.ق موجب گردید که از آن به بعد همواره نام و یاد ماه محرم مترادف با حادثه جان گداز شهادت امام حسین (ع) و یارانش باشد.

بی‌گمان نخستین کسانی که در شهادت امام حسین (ع) و یارانش به عزاداری پرداختند اهل بیت آن حضرت و بنی‌هاشم بودند، شروع عزاداری نیز بلافاصله پس از شهادت امام حسین (ع) در سرزمین کربلا بود.

در میان صحابه نیز جابر عبدالله انصاری چند روز بعد از واقعه به سرزمین کربلا آمد و عزاداری کرد. ام سلمه از زنان پیامبر (ص) نیز با اطلاع از واقعه کربلا در مدینه به عزاداری پرداخت.

در اواخر حکومت اموی و اوایل حکومت عباسیان، با کاهش فشارها و محدودیت‌ها بر شیعیان عزاداری امام حسین (ع) توسط امام باقر و امام صادق (ع ) به عنوان یک مراسم دینی سالیانه رواج یافت، و مجالس عزا به صورت دسته جمعی در حضور امامان و در بیوت ایشان برگزار می‌شد و شاعران و مداحان اشعاری را در مرثیه امام حسین (ع) و یارانش می‌خواندند. با قدرتمند شدن عباسیان و مخالفت شدید آنان با شیعیان، این مراسم

از گسترش بازماند. حتی متوکل عباسی قبر امام حسین (ع ) را خراب و زیارت ایشان را ممنوع کرد. در زمان امام رضا (ع) باز فضای مناسبی برای احیای این مراسم ایجاد شد اما مقطعی و زودگذر بود و بعد از ایشان ائمه اطهار در تقیه به سر می‌بردند و امکان بر پا کردن مجالس عزاداری برای آنان مهیا نبود.

در عصر اموی– کمیت بن زید اسدی – کثیره عزه– فرزدق و سید حمیری، و در عصر عباسیان محمد بن صالح علوی حمانی و محمد بن علی از جمله شعرایی بودند که درباره واقعه کربلا مرثیه و شعر گفتند.

در قرن چهارم با گسترش تشیع و تشکیل حکومت‌های شیعی مذهب آل بویه، فاطمیان مصر و حمدانیان مراسم عزاداری امام حسین (ع) و یارانش در سراسر جهان اسلام گسترش یافت. بعد از سلسله آل بویه، حنابله بغداد و سلجوقیان به مخالفت با عزاداری شیعیان پرداختند. اما با گذشت زمان و هم‌‌زیستی مسالمت‌آمیز شیعیان با اهل سنت، این مراسم دوباره برقرار شد و در میان اهل سنت نیز راه یافت.

از قرن پنجم به بعد کسانی پیدا شدند که در کوچه و بازار و مسجد و مدرسه، فضائل و مناقب خاندان پیامبر را می‌خواندند و مظلومیت آنان به ویژه امام حسین (ع) را ذکر می‌کردند که به آنان مناقب‌خوان و بعدها مداح گفتند.