خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت اسناد ملی

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت اسناد ملی :

حق بر سلامتی، یکی از اصطلاحات حقوق بشری است به این معنا که از جمله حقوق بنیادین بشری در نظام بین‌المللی حقوق بشر است که به رسمیت شناخته شده است زیرا سلامت فردی مهم‌ترین وضعیت مطلوب و کرامت هر انسانی محسوب می‌شود. دولت‌ها نیز به‌طور کلی در ارتباط با تامین و تضمین این حق دارای مسئولیت‌های معینی می‌باشند. واضح است که دولت‌ها نمی‌توانند صحت سلامتی و مطلوب بودن سلامتی افراد را تضمین نمایند اما دولت‌ها می‌توانند شرایطی را فراهم آورند که در آن سلامتی افراد مورد حمایت قرار گیرد و دستیابی به سلامتی برای افراد ممکن گردد. حق مزبور جایگاه استواری در اسناد حقوق بشری و عرف بین‌المللی داشته و می‌توان آن را درشمار اصول کلی مقبول نظام‌های حقوقی توسعه یافته دانست. این حق در شمار حقوق نسل دوم حقوق بشری بر شمرده شده است.

فهرست مندرجات

1 – مفهوم و تعریف حق بر سلامت
2 – جایگاه حق بر سلامتی در نظام بین‌المللی حقوق بشر
2.۱ – اسناد بین‌المللی
2.۲ – کنوانسیون‌ها
2.۳ – اسناد مهم منطقه‌ای
2.۴ – سطح ملی
3 – تعهدات دولت‌ها در قبال حق بر سلامتی
3.۱ – تعهد به احترام
3.۲ – تعهد به حمایت
3.۳ – تعهد به ایفاء
4 – جمهوری اسلامی ایران و حق بر سلامتی
4.۱ – در سطح بین‌المللی
4.۲ – در سطح ملی
5 – پانویس
6 – منبع

1 – مفهوم و تعریف حق بر سلامت

مفهوم و تعریف سلامت به‌عنوان حقی بشری، نظیر برخی مباحث و مسایل بسیار مبهم و اختلافی است. اصطلاحات متفاوت و متعددی جهت سلامتی به‌عنوان حقی بشری به‌کار گرفته شده‌اند که از جمله آن‌ها می‌توان به «حق بر مراقبت سلامتی»

[۱] The Right to Health Care; Inter Alia, V.A. Leary, Implications of a Right to Health to Health, in: K. E. Mahoney and p. Mahoney (Eds), Human Rights in the Twenty – First Century: A Global Challenge, Deventer: Kluwer, 1993, pp. 481-493.

«حق بر حمایت از سلامتی»

[۲] The Right to Health protection; see: European social charter (ESC), Art. 11.

«حق بر مراقبت پزشکی» (The Right to Medical care) و حتی در مفهومی گسترده‌تر با عنوان «حقوق سلامت»

[۳] Health Rights; see: Tomasevski, Katarina, Health Rights, in: Asbjorn Eide, Catarina Krause and Allan Rosas (Eds.), Economic, social and Cultural Rights: A Text book , First Ed., Martinus Nijhoff publishers, 1995, pp. 125-143.

اشاره نمود.
اما در سطح ملل متحد اغلب از اصطلاح گسترده‌تری با عنوان «حق بر سلامتی» استفاده می‌شود.

[۴] See: United Nations Committee on Economic, Social and Cultural Rights, Day of General Discussion on the Right to Health, Report of the Eighth and Ninth sessions, UN Doc. E/C.12/1993/11, 1 sep. 1993.

بنابراین باوجود شناسایی حق بر سلامتی، معنی و مفهوم محتوای این حق به‌طور کامل روشن نبوده و تبیین حق مزبور امری دشوار و پیچیده است.
زیرا تعبیر «حق بر سلامتی»، تعبیری نارسا بوده و از طرفی مساله سلامتی نیز امری نسبی و اضافی است که نسبت به اشخاص و محیط زندگی و نوع فعالیت و کار متفاوت می‌شود.
سلامتی را در معنای مضیق می‌توان به‌ کارکرد متعارف و صحیح یک عضو به دور از بیماری یا ناهنجاری اطلاق نمود درحالی که در معنای موسع، سلامتی به‌معنای داشتن وضعیت رفاه کامل جسمانی، روانی و اجتماعی است که فقدان بیماری، جزئی از آن محسوب می‌گردد.
از طرفی نمی‌توان گفت شخصی که به بیماری مبتلا شده، سلامتی خود را از دست داده، زیرا بیماری هم ممکن است جنبه‌ی موقت یا ناپایدار داشته باشد و یا امری طبیعی باشد که در برخی شرایط نسبت به برخی افراد عارض شده باشد.

[۵] See: Human Health in Encyclopedia Britannica, vol.8 , The university of Chicago, 1976, pp. 687-688; Hellsten, sirkku, The Right to Health, in: The Essentials of … Human Right, Ed. By Rhona K.M.smith and christien van den Anker, Hodder Arnold, New York , 2005, pp. 148-149.

هرچند می‌توان سلامتی را به‌معنی فقدان بیماری مستمر دانست اما بدیهی است که سلامتی، وضعیت و حالتی است که نمی‌توان آن را تضمین کرد یا به کسی داد.
از طرف دیگر، از دست دادن سلامتی گاه با اعمال ارادی خود فرد صورت می‌پذیرد (نظیر استعمال دخانیات، مصرف الکل و …) و گاه در نتیجه اعمال دیگران محقق می‌شود.
بنابراین حق بر سلامتی را نباید به حق بر سالم بودن، مریض نشدن یا نبودن، ناتوان نشدن و … تعریف کرد.
اختلاف در تعابیر مربوط به این حق نیز تا حدودی از همین اختلافات ناشی می‌شود اما با این حال اصطلاح «حق بر سلامتی» به‌جهت مفهوم گسترده‌ای که دارد و شامل سایر تعابیر نیز می‌گردد، کاربردی عمومی‌تر نیز در سطح بین‌المللی یافته و بر سایر اصطلاحات ترجیح داده می‌شود.
حوزه‌های مربوط به سلامتی نیز متنوع بوده و دارای ابعاد گوناگونی است و این امر نیز عاملی برای دشواری تعریف حق مزبور شده است.
در اسناد حقوق بشری عمدتاً از سلامت جسمی و روانی و بعضاً از سلامت معنوی و اجتماعی حمایت شده است.
بر فرض که دستیابی به توافقی نسبی درباره سلامت جسمی مقدور باشد، توافق بر سایر ابعاد سلامتی نظیر سلامت روحی یا روانی امری بسیار دشوار است و معیار واحد و روشنی برای آن وجود ندارد.

[۶] Encyclopedia Britannica Helsten, sirkku, op. Cit, pp. 148-149.

از طرفی حوزه‌های بسیار متنوع و متعددی در تحقق و تداوم وضعیت سلامتی و توانایی و متاثر ساختن و تهدید آن دخیل هستند نظیر محیط زیست سالم، آب سالم، تعذیه سالم، شرایط کاری و حرفه‌ای نظافت، بهداشت و … که چنین امری موجب ارتباط تنگاتنگ حق سلامتی با سایر حقوق بشری نظیر حق حیات، حق بر غذا، مسکن و … بوده و علاوه‌بر این وضعیت‌ حق مزبور را بسیار شکننده و لرزان نموده که همواره در معرض تهدید و آسیب است و این امور نیز به دشواری تعریف سلامتی و حق مزبور دامن زده است.
بنابراین اصطلاح «حق بر سلامتی» به‌عنوان حقی بشری را نمی‌توان دقیقاً به‌معنای سلامتی معمول و متعارف در نظر گرفت،

[۷] See: Toebes, Brigit, Towards an Improved understanding of the International Human Right to Health, 21 HRQ 661, 1999, p. 661; Toebes, Brigit, the right to Health as a Human right in International law, Antwerpen : Intersentia /Hart, 1999.

حتی آن‌چه از تعاریف مراجع ذی‌صلاح سلامت و بهداشت عمومی، فرهنگ‌ها، دانش‌نامه‌ها، نظام‌های پزشکی و … به‌دست می‌آید را نیز نمی‌توان به‌عنوان معیار یک اصل و قاعده حقوقی دانست که در وضعیت‌های خاصی قابل اجرا باشد.
این نوع تعاریف عمومی و گسترده در واقع بیان‌گر اهدافی است که تلاش‌ها و منابع دولت‌ها باید جهت تحقق آن به کار گرفته شود.
آن‌چه در عالم حقوق و حق بر سلامتی مورد نیاز است این که ضوابطی عینی، قابل اجرا و سنجش داشته باشیم تا مشخص گردد حق بر سلامتی دقیقاً چه استحقاق‌های قانونی و مطالبه‌پذیر را شامل می‌گردد و دولت‌ها در قبال آن چه تکالیفی دارند و چگونه می‌توان عدم انجام این تکالیف را به اثبات رساند و مسئولیتی را برعهده دولت‌ها نهاد.
بنابراین برای تحقق چنین منظوری شناخت محتوای حق بر سلامتی و عناصر آن کفایت می‌نماید و قبل از بررسی این امر ضرورت دارد جایگاه و وضعیت حقوقی حق مزبور در نظام بین‌المللی حقوق بشر مشخص گردد.

2 – جایگاه حق بر سلامتی در نظام بین‌المللی حقوق بشر

تعداد قابل توجهی از اسناد بین‌المللی، منطقه‌ای و ملی حقوق بشری، حق بر سلامتی را به‌عنوان یکی از حقوق بنیادین بشری به رسمیت شناخته‌اند.

2.۱ – اسناد بین‌المللی

حق بر سلامتی در اسناد بین‌المللی مهمی ذکر شده است، از جمله:

اولین تجلی ضمنی حق بر سلامتی را در ماده ۵۵ منشور سازمان ملل متحد (۱۹۴۵)

[۸] nited Nations charter (UNC), 59 stat. 1031, T.S.993, 3 Bevans 1153, Entered into Force 24 oct. 1945.

می‌توان مشاهده نمود. ماده مزبور سازمان را الزام به ارتقاء استانداردهای بالاتر زندگی و یافتن راه‌کارهای مسایل بین‌المللی در ارتباط با سلامتی نموده است؛
همچنین در مقدمه اساسنامه سازمان بهداشت جهانی (۱۹۴۶)

[۹] Constitution of the world Health organization (WHO) , 14 U. N.T.S. 186 , 22 July 1946 Entered in to Force 7 April 1948.

بهره‌مندی از بالاترین استاندارد قابل حصول سلامتی، یکی از حق‌های بنیادی هر انسانی شناخته شده است و تاکید گردید که سلامتی ملت‌ها، جهت دستیابی به صلح و امنیت، اهمیت بنیادی دارد؛
ماده ۲۵ اعلامیه جهانی حقوق بشر (۱۹۴۸)

[۱۰] Universal Declaration of Human Rights, G A, Res. 217 A (III), UN Doc. A/810 , 10 Dec. 1948.

نیز به‌گونه‌ای دیگر حق بر سلامتی را مورد شناسایی قرار داده است. در این ماده آمده: «هرکس بر چنان سطحی از زندگی حق دارد که برای سلامتی و رفاه خود او و خانواده‌اش، از جمله غذا، پوشاک، مسکن و مراقبت پزشکی و خدمات ضروری اجتماعی، کافی باشد…»؛
شفاف‌ترین و کامل‌ترین بیان از حق بر سلامتی را در ماده ۱۲ میثاق بین‌المللی حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی (۱۹۶۶)

[۱۱] International Covenant on Economic, Social and Cultural Rights , (ICESCR) GA, Res. 2200 A (XXI), UN Doc. A/16316 (1966).

می‌توان مشاهده نمود که در بند آن آمده: «دولت‌های عضو میثاق حاضر، حق هر فردی را به بهره‌مندی از بالاترین استاندارد قابل حصول سلامتی جسمی و روانی به رسمیت می‌شناسند.»؛
در بند ۲ هم اقداماتی را که دولت‌ها باید در تحقق کامل حق سلامتی اتخاذ نمایند، مطرح نموده است.

2.۲ – کنوانسیون‌ها

جایگاه حق بر سلامتی در