خرید و دانلود فایل کامل و عالی پاورپوینت شهاب‌‌الدین‌ ابوالعباس‌ احمد بن محمد بن حجر هیتمى سعدی‌ انصاری

بخشی از متن فایل کامل و عالی پاورپوینت شهاب‌‌الدین‌ ابوالعباس‌ احمد بن محمد بن حجر هیتمى سعدی‌ انصاری :

۱
نسب ابن حجر۲
تحصیلات و اساتید۳
شاگردان۴
جایگاه ابن حجر۵
وفات۶
آثار۶.۱
آثار چاپى۶.۲
آثار خطى۷
پانویس۸
منابع مقاله۹
وابسته‌ها

نام

نام‎های دیگر

نام پدر

محمد

متولد

909ق

محل تولد

مصر

رحلت

رجب ۹۷۴ق

اساتید

شمس‌الدین بن ابى‌الحمایل

شیخ‌الاسلام زکریا

عبدالحق سنباطى

برخی آثار

الصواعق المحرقه فی الرد علی أهل البدع و الزندقه

الإنافه فیما جاء فی الصدقه و الضیافه

الدر المنضود فی الصلاه و السلام علی صاحب المقام المحمود

أشرف الوسائل إلی فهم الشمائل و معه کتاب جواهر الدرر فی مناقب ابن حجر

جلاء العینین فی محاکمه الاحمدین؛ احمد بن عبد الحلیم بن تیمیه، احمد بن محمد بن حجر الهیتمی

القول المختصر فی علامات المهدی المنتظر علیه‌السلام، و یلیه العرف الوردی فی أخبار المهدی علیه‌السلام

الحقائق من الصواعق

کد مؤلف

AUTHORCODE01568AUTHORCODE

برای دیگر کاربردها، ابن حجر (ابهام‌زدایی) را ببینید.

احمد بن محمد بن حجر هیتمى (۹۰۹-‌ رجب ۹۷۴ق /۱۵۰۳-۱۵۶۷م)، فقیه، عالم و مؤلف پرکار شافعى و صاحب کتاب «الصواعق المحرقه فی الرد على أهل البِدع و الزندقه».

نسب ابن حجر

در شجره او آمده: شهاب‌الدین ابوالعباس احمد بن بدرالدین محمد بن شمس‌الدین محمد بن نورالدین على بن حجر هیتمى سعدی انصاری

نسبت‌های هیتمى و سعدی، از محله ابوالهیتم در ایالت غربیه و قبیله بنى‌سعد در ایالت شرقیه مصر گرفته شده است. اگرچه خانواده او را از انصار شمرده‌اند، اما او از افزودن نسبت انصاری به نام خویش خودداری می‌کرد. جد بزرگ او که اصلاً از اهالى سَلمُنت (نزدیک عین الشمس در مصر) بود. چون کم سخن می‌گفت، حَجَر لقب یافت و ابوالعباس نیز ازهمین‌روی به ابن حجر معروف شد.

تحصیلات و اساتید

ابن حجر در کودکى قرآن و قدری از منهاج نَوَوی را حفظ کرد و چون پدرش و سپس جدش حجر درگذشتند، سرپرستى او را دو دانشمند بزرگ آن روزگار شمس‌الدین بن ابى‌الحمایل (متوفی ۹۳۲ق) و شمس‌الدین شناوی که از استادان پدرش بودند، به‌عهده گرفتند. وی پس از فراگرفتن مقدمات در اوایل ۹۲۴ق، که حدود ۱۴ سال داشت، به جامع الأزهر رفت و با وجود خردسالى با دانشمندان مصر هم‌نشین شد و از شاگردان ابن حجر عسقلانى که بزرگ‌ترین آنان شیخ‌الاسلام زکریا بود، دانش آموخت. نویسنده مقدمه «الفتاوی» ابن حجر، نام چند تن از دیگر استادان او از جمله عبدالحق سنباطى (متوفی ۹۳۱ق) و محمد بن سالم طبلاوی (متوفی ۹۶۶ق) را آورده است. ابن حجر، خود در «معجم مشایخ»، نام استادان خویش را ذکر کرده و نام بعضى از آنان نیز در «النور السافر» عیدروس آمده است. در اواخر ۹۲۹ق، درحالی‌که هنوز ۲۰ سالش تمام نشده بود، از رملى و طبلاوی و دیگران اجازه افتا و تدریس گرفت و در دانش‌های گوناگون چون تفسیر، حدیث، کلام، اصول و فروع فقه، فر